ජන්ග්කුක් රැදි ඉන්න මා හා සුපෙම් බැල්ම පාලා සේදරතදර මුමුණා රැයේ නින්දේ පායා මවා දුන්නූ සේයා දෑත සසරෙම අමුණා සිතේ හැගුම කොදුරා සදා මටම ලැබෙනා නාරි, සදා මාගේ වීලා ටේ-හ්යුන්ග් අඳුරු නිම්නෙක එලිය වූවා... නුඹ මට රිදුනු පපුවට සැනසුමක් නුඹේ උණුහුම මලක් නොව නුඹ ගසක් වූවා දළුලන ඇත්තටම හරි ආදරෙන් ඉමි නුඹ ළඟ පොද වැස්සක් වැටුනාම අපි තව ළං වෙනවාද එයයි නුඹ මට කියාදුන් ප්‍රේමය

This is our story..!! We weren't looking for love, but love found us~

ඉතින් මං ආදරෙයිනෙ අපි යාලුවො විතරයි ...

ආදරයකට එහා ගිය රැකවරණයක් !!!

❤️✨️

තාමත් ආදරේ ට බයයි ද සුදූ... නෑ දැන් ආදරේ ට ආදරෙයි .. කාටද ආදරේ ??? " ඔයාට "

" සමහරක් වෙලාවට මහ රූස්ස ගස් වගෙ ඉන්න මිනිස්සුත් ආදරෙ නිසා මහ පොලවට සමතලා වෙලා යනවා රූහි........."

දේහ වර්ණ ලග භාවනාවක් වාගේ ඔය රූ.....

සරත් අහසකට පෑයු සදක්.

❤💚