Yıllardır ölü olduğu iddia edilen kızlarının yaşadığını öğrenen bir aile, kızlarını haftanın iki günü evlerine aldıkları bir anlaşma yapar. Yaşanan aksilikler daha fazla vakit geçirmeleri için fırsat olsa da en büyük abi tarafından yapılan kocaman bir hata sarsılmış olan bu aileyi, gerçek kızları geldiğinde daha çok sarsar mı? "Biz bu ailenin kaybedilen zamanlarıyız." Diye mırıldandım. Çünkü zaman kaybolmazdı, kaybedilirdi. Ve o, bilinçli olarak ben ise bilinçsizce ortada kalmıştım. Oysaki kimse ortada kalmayı hak etmezdi.

Lidya, 17 yaşında normal bir hayat süren sıradan bir kızdı; ta ki bir okul çıkışı abisinden gelen aramaya kadar.

Başka bir ihtimalde, sevilebilir miydim?

Umursamaz ailede büyümüş olan Ebrar ona karşı ön yargılı abi ve babasıyla baş edebilecek mi? Gelin beraber görelim ve Ebrar'ın bu hikâyesine ortak olalım

Bu sefer doğum sırasında karışan bir bebek yok. Bir kızın ailesini kaybettikten sonra kurduğu yeni ailesini okuyacaksınız. Duru 18 yaşında ailesini kaybetmiş bir kız. Amcasının zoru ile evlenmek zorunda. Yamaç ise oğlu doğduğunda terk edilmiş , çocuğunu tek başına büyüten 23 yaşında bir adam. Duru ve Yamaç'ın kendileri için kurdukları yeni hayatlarını okuyacaksınız. Yeni bir ailenin doğuşunu okuyacaksınız.

Atlas Ege 10 yaşında öz ailesiyle tanışır. Küçücük yaşında yaşadığı onlarca travma üstüne bir de onu yeni bir hayat bekler. Atlas'ın abileriyle iyileşme hikayesi, bu 4 koca adam küçük kardeşlerinin yaralarını sarıp gözlerinden sakınarak büyütecek. Her şey hayal ettiği gibi gider mi yoksa hayat yine boyundan büyük dertler mi yükler bilinmez hep birlikte okuyup öğreniriz. Bu benim ilk kurgum çok özenerek hazırladım elimden gelen en kısa zamanda yeni bölümleri atarım. Keyifli okumalar 🧸🤍

Kan bağı aile yapmaz. Ama bazen bir mucize, zaten tamamlanmış bir aileye yeni bir kalp getirir.

|Sadece aile kurgusudur. Lgbti+ yoktur, karakterlerin hepsi kardeşler veya birbirlerini kardeş gibi görürler. Hikâyemde ütopik bir dünya vardır; aşkın, sevdanın uzak olduğu, sadece aile bağlarının işlendiği. Aile olmak illa kana ihtiyaç duymaz ya da sürekli 'kardeşim' diye birbirlerini belli etmeye.| İhanetin kimden geleceği asla belli olmaz, insan her zaman tetikte olmalı. Özellikle yıllar sonra hiç tanımadığı insanlara 'aile' demek zorunda kaldığında. Ebeveynlerini kaybettiklerinde 6 kardeşten hiçbiri reşit değildi ama yıllar sonra en küçük üçüz kardeşler de reşit olduğunda tekrar bir araya gelirler. Yıllarca başka akrabaların yanında, ayrı şehirlerde, ayrı hayatlar yaşayan kardeşler, tekrar aile olmaya çalışırlar. Evlerindeki birinin uyuşturucu baronu olduğunu bilmeden... Gerçekler, geçmiş ve daha nicesi peşlerine düşerken ne kadar başarılı olabilirler?

Eski adıyla Ruh-u Revan ! - Aşk karın doyurmuyor kızım, resmen seninki alttan inip eşşeğe binmek oldu. Koskoca Malikhaneyi bırak, gel burda iki göz evde yaşa! & - Anne delirtme beni, ben evimden de ailemden de memnunum. Uzatma! ●●●● Saçma sapan yorumlar yapacaksanız okumayın, eleştiriler umrumda değil, eğer ki yapacaksanız kendiniz bir tane yazın onu eleştirin!

"Olumlu veya olumsuz her anımızda onlar vardır yanımızda. İlk başarılarımızı ailemizle kutlar ve birlikte eğleniriz. İlk kalp kırıklıklarımızı yaşadığımızda yine ailemizin omzunda ağlarız. Bunun yanında verdiğimiz tüm kararlarda yine arkamızda olacak olan ailemizdir." Öyle miydi gerçekten? Toprak gözleri dolu dolu yazıyı okumayı bıraktı .Bunca sene aileden yana hiç yüzü gülmemişti. Kardesi Melek ile beraber bir aile olmayı çabalamış. Onu eksik hissettirmemeye çalışıyordu. Toprak , uğruna her şeyi göze aldığı biricik kardeşi Melek ile eksik kaldığı ve aradıkları sevgiye sahip olabilecek mi ? Bu bir gerçek aile klasiği ama daha çok erkek versiyonu ...