"Geçecek mi peki?" Diyebildim yalnızca hafif çıkan sesimle. Yüzüne bakmak istemiyordum çünkü eğer bakarsam, gözlerinde duymaktan korktuğum cevabı görmekten çekiniyordum. "Geçmeyecek," dedi dudaklarından dökülenlerin yüreğimi bin bir parçaya ayırdığından habersizce. "Ama alışıyor insan." "Sen alıştın mı?" Dedim. "Alıştım." Dedi. "Nasıl peki acıya alışmak?" Bir süre öylece gözlerime baktı. O an anlamıştım. Gözleriyle konuşup anlatmaya çalışmasını gerektirecek kadar zordu belki de onun için sorduğum sorunun cevabı. Gözlerinin çırpınışına daha fazla dayanamayıp önüme döndüğüm sırada aramıza bıçak gibi saplanan gerçek dudaklarından dökülüverdi. "Ölüm gibi." Acı biz gibiydi demek ki...

Ne yapacağım? üst üste gelen yükler karşısında ne yapacağım? neden kimse ne hissettiğimi sormuyordu? yalnızdım, tek başımaydım, etrafımdaki insanlar sanki sadece resimlerden ibaretlerdi. ben tek başımaydım. ama şimdilerde bana kalkmam için uzatılan eller görüyordum.

Alin: Ben gökyüzü olmak isteyen tek bir kişiyle karışılaştım. Alin: Sen o çocuk musun? ?: Ben o gün kaldırımda oturan kız çocuğuna vişne suyu veren ?: Ve onun sayesinde Gökyüzü olmak isteyen çocuğum ?: Çünkü ışık kaynakları gökyüzüne ait, sende bana ait ol diye Gökyüzü olmak istedim. Ben Alin Akça. 7 yaşımda dünyam tersine dönerken bana vişne suyu veren, Gökyüzü olmak isteyen çocuk;17 yaşımda bana bilinmeyen numaradan mesaj atıyor ve bu şu anlama geliyor; Kader sizi bir araya getirmeyecekse bile kalemi alın elinize kendi kaderinizi kendiniz değiştirin.

Boks antrenörünün kızı Milli boksör olan Işıl yazgi yıllarca tanıdığı, babasının en güvendiği çocuktan Aras Dinçer'den hoşlanıyordur arasındaki büyük engelden yanı babasından dolayı yıllardır bunu saklayan Işıl çareyi en son anonim olarak yazmakta bulur