"Dildâr" Diye fısıldamıştı Ferit. Anlamadığım bir dildi, galiba Farsçaydı. "Ne demek o?" "Farsçada birinin gönlünü almış, çalmış sevgili anlamına geliyor." Mutluluktan gülümsedim. "He yani çaldım gönülünü, yaptım kuşatmamı." "Hayatımda gördüğüm en güzel kuşatmaydı, kuru gönlümün tüm parselleri seni, yeşert beni, yaşat beni."

Nedir senin gerçeğin? Aşk kime yakışır? Vuslat kime? Canı seni çekene mi? Senin için canından vazgeçene mi?

"Tüm Antep şahit olsun ki aşığım sana, canım yoluna kurban olsun." Acı çeken kahvelerini yosunlara dikti genç adam. Karısına ne çok çektirmişti. Ama şimdi deli divane olmuştu gönlü. Bir kaç adım attı kocasına doğru. "Tüm Antep şahit olsun ki inanmıyorum senin aşkına. Yaptıkların gözümün önünde, dediklerin kulağımda." Dil zehirli bir yılandı, adam zehrini öyle akıtmıştı ki, canı kalmamıştı artık kadının. Oysa bilmiyordu, dün akıtılan o zehir bugün ona şifa olmak için karşısındaydı.

Arayıp bulunan değil, kazanılan bir aşk hikayesi..

"Bu yaşta bu zeka, bu merhametsizlik sanki büyümüşte küçükmüş gibisin." Gülmüştü, bilseydi babasının onun nasıl yetiştirdiğini belki az bile derdi. "Kuzgunları bilir misiniz?" "Aşina değilim pek." "Kuzgunlar türünün en zekisi, en siyahı, en merhametsizidir. Zekalarıyla insanları bile alaşağı ederler." "Bu güzellikle kendinize kuzgun mu diyorsunuz?" "Öyle yetiştirildim, türümün en zekisi, en güzeli, en merhametsiziyim." Kolunun içindeki ufak bıçağı adamın şah damarına sapladı.

Seyran'ın söyleyemediklerini söyleyip, sustuklarını konuşacağız. Size gül bahçesi değil ama yüzleşmeler vadediyorum.

.

14. Bölümden sonrasıı

Bu kurgu 42. bölümün devamı niteliğindedir. Ferit'in, çocuğu öğrenme sahnesi ile başlayacaktır.

Seyran ve Feritin zorla evlendirilmesiyle nikah'tan hemen sonra gerçekleşen olaylar kurguyla karıştırılmıştır hikâye ordan sonra başlıyor kurgu bana aittir