"Herkes ışığına koşar, ben ise karanlığına yemin ettim." Nisa için dünya, dört yıl önce bir gece yarısı, ellerini tutan o sıcaklığın aniden buz kesmesiyle durmuştu. Kuzey gitmişti. Arkasında hiçbir iz, hiçbir kelime, hiçbir veda bırakmadan... Yıllar sonra, Galata'nın arka sokaklarındaki o tozlu atölyede kapı çaldığında, Nisa sadece eski bir tabloyu onardığını sanıyordu. Oysa o gece, hayatının en büyük enkazını onarmaya başlayacaktı. Kuzey geri döndü. Ama artık o, Nisa'nın hatıralarındaki çocuk değildi. O, gölgelerin içinden geliyordu ve ellerinde zifiri bir sadakatin mührünü taşıyordu. "Siyahın içindeki en beyaz yemin: Sadakat." İhanetin binbir rengi varken, onlar birbirine siyahtan bağlanmışlardı. Dokunmanın yasak, bakışmanın bir yemin, sessizliğin ise bir çığlık olduğu o karanlık dehlizlerde; Kuzey ve Nisa'nın parmak uçlarıyla yazdığı, acıtan, yakan ama asla kopmayan bir bağlılık hikayesi.