Alice ciągle przeżywa bolesny rozstanie, czy pewna nauczycielka zmieni jej życie? A może stara miłość nie rdzewiej? Cześć, Zapraszam do przeczytania i pozostawienia po sobie śladu w postaci serduszka lub komentarza. Motywuje mnie to do dalszego pisania.

Alicja to miłośniczka literatury, której brakuje w życiu ludzi, podzielających jej zamiłowanie. Czuję się dziwną, w końcu nikt już teraz nie czyta, nie pisze wierszy. Niespodziewanie na jej drodze staje Sara, młoda i pełna ambicji polonistka. Osoba, która jako jedyna zdaje się ją rozumieć. Czy taka znajomość ma szansę przerodzić się w coś więcej? Jeśli tak, to w co?

Rozalia Griffin jest tegoroczną maturzystką, z charakteru wykazuje się arogancją i brakiem szacunku, do pionu stawia ją jednak Amelia Williams, czyli nowa nauczycielka języka włoskiego. Zapraszam do czytania, gwiazdki mile widziane ;))

Alice to wyjątkowa postać, której nie sposób nie zauważyć. Samodzielna i mądra, potrafi radzić sobie z najtrudniejszymi sytuacjami, zawsze znajdując rozwiązania tam, gdzie inni widzą tylko problemy. Jej czyste serce emanuje dobrocią i współczuciem mimo prób ukrycia tego, co sprawia, że przyciąga do siebie ludzi szukających wsparcia i zrozumienia. Alice wyróżnia się także swoją innością - jej unikalne podejście do życia oraz niezależność myśli czynią ją postacią niezapomnianą i inspirującą dla wszystkich, którzy mają szczęście ją poznać.

Mówią, że żyje się raz... Mówią, że rany leczy czas... Mówią również, że miłość jest wieczna... Ale czy każda miłość jest wstanie wytrzymać wszystko? Czy prawdziwa miłość jest wstanie naprawić? Czy człowiek dla niej jest wstanie się zmienić? Czy jest w stanie w końcu wyjść ze swojej strefy komfortu i uwierzyć, że to prawdziwe uczucie? *** Nachyliłam się jeszcze trochę w jej stronę czując jak gitara lekko wbija mi się w żebra. Przechyliłam lekko głowę w bok przesuwając nosem po jej. Widziałam jej lekko rozbiegane spojrzenie, które skakało z jednego oka do drugiego i na usta. Nie dojrzała odpowiedzi w moich co lekko ją peszyło. -Zrobisz to w końcu czy poczekamy do przyszłego roku kochanie? Zapytałam cicho chodź dało się słyszeć ironię w moim głosie. Skrzywiła lekko usta marszcząc słodko brwi ale w momencie gdy na zegarach wybiła równa północ poczułam jej niepewny pocałunek na swoich ustach, który z miłą chęcią oddałam.