Bazı sabahlar uyanmak, hayatta kalmaktan daha zor geliyor. Gözlerimi açtığım anda ilk hissettiğim şey korku değil, pişmanlık. Çünkü hatırlıyorum. Her şeyi değil belki, ama yeterince fazlasını. Aynaya bakmaktan kaçınıyorum. Orada gördüğüm adamın, bir zamanlar olduğum kişiyle hiçbir ilgisi yok. İnsanlar buna değişim diyor. Ben buna çürüme diyorum. İçten içe, sessizce. Herkesin bir sınırı vardır. Benimki o gece aşıldı. Sinirlendiğimi hatırlıyorum. Sesimin yükseldiğini. Ellerimin titrediğini. O an kimse beni durdurmadı, belki de durduramazdı. Çünkü ben kendimden bile korkuyordum. En yakın dostumdu. Bana "sakin ol" dediğini hatırlıyorum. Sonra... gerisi parçalanmış anılar. Bir itme miydi? Bir düşme mi? Yoksa sadece kontrolsüzce gerçekleşen bir an mı? O gün, benim hayatımın son günüydü. Evet, yaşacaktım. Kalbim atacaktı ama ruhum o günde kalmış, kardeşim dediğim adamla birlikte ölmüştü. Ama birden, bir kadın girdi hayatıma. O an var olduğuna inanmadığım ruhum tekrar canlandı. Vicdan azabı beni kemirip bitirirken, yolun sonuna geldiğimi sandığım her gün bana o yoldan geri döndürdün. Leya Sarvan, yada Afitap.