Maksadını aşmamak lazım bu hayatta. Ne ölüm adına, nede yaşam adına... Sadece yeteri kadar yaşayıp, yeteri kadar kaybedip, yeteri kadar ölmeliyiz... 14 Eylül 2015

Seni ilk gördüğümde elinde bir ekmek eve doğru koşuyordun. Ondan sonra ben zaten hep orada sen yine koşarak geçip git diye bekler oldum her gün. Küçüktüm. İçimde hissettiklerime "Ne güzel gülümsüyor." derdim. Halbuki adı aşkmış. Üstelik aşk yaş küçükken daha da büyürmüş kalpte ... Ben buralardan gitmeseydim , gitmek zorunda olmasaydım adını biliyor olacaktım. Belki de seni yıllar sonra o vaziyette bulmayacaktım.

"Güneş'in ölmeye başladığı zamanlarda, Dünya'yı başka bir galaksiye taşıyacak güce sahip iki kolye icat edilir. Ne var ki kolyeyi taşıyacak iki kişinin, insanlığı korumak adına ödemesi gereken ağır bir bedel vardır. " Yeni devirde, dengeler değişmiş; teknoloji ilerlemiş fakat insanların teknolojiden yararlanmaları kısıtlanmıştır. İletişim, telefonlar yerine kafa derilerine yerleşen çiplerle; ulaşım, gökyüzünde süzülen arabalarla sağlanmaktadır. Otoriteler, insanların kıyamet korkusundan faydalanarak yönetim gücünü elde etmişlerdir. Yönetime baş kaldırabilen tek grup, gelecekten geldiğini iddia eden ve galaksiler arası kaçışın bir felakete neden olacağını duyuran 'Kuledekiler' adlı örgüttür. Hira, doğduğu günden beri bedeninde taşıdığı kolyenin, yaşadığı gezegeni yaklaşan kıyametten kurtaracak büyük bir planın kilidi olduğunu öğrendiğinde on altı yaşındadır. İnsanlığı kurtarmak için kendi hayatından, hayallerinden ve herkesten gizli tuttuğu aşkından vazgeçmeye zorlanır. Kolye, kimsesi olmayan bir kızın, sonunu bildiği bir savaştaki mağlubiyetini anlatır.

Bir "yok"un varlığına inanıyorum. Asıl güç gelende buydu , senin oluşuna dair bir kanıtım yok yüreğimdeki sevginden başka. Aynı nefesi aldığım , aynı kalbi taşıdığım ve aynı gökyüzüne baktığım birisin ve sana hiç dokunmadım. Seni hiç görmedim , duymadım , kokunu almadım , tadına varamadım. Sensiz kalmaya devam etmekten korkuyorum. Ayakta kalmamın tek sebebi bir gün geleceğine olan mutlak inancım. Burası acımasız insanlarla dolu ve çok soğuk. Karşımda sadece senin buğun var ... Yine eskisinden de yıpranmış umutlarım sana baktıkça iyileşiyor ama göremedikçe parçalanıyor.

İçimde varlığını emek emek tüketmiş , yokluğuyla nam salan o kadar çok insan var ki...