Bir öğretmen... Bir yüzbaşı... Aynı şehirde yaşayan ama bambaşka dünyalara ait iki insan. O, onu tanımadan yargıladı. O ise ona yaklaşmadan mesafesini koydu. Aralarına giren şey düşmanlık değildi. Ne nefret, ne de geçmişin yükü... Sadece önyargılar. Oysa kaderin garip bir huyu vardır; insanları tam da kaçmak istedikleri yerde karşı karşıya getirir. Bir bakışla başlayan sessizlik, bir yanlış anlamayla büyüyen mesafe ve kalplerin içinde saklanan gerçekler... Bazen insan, en büyük savaşını başkalarıyla değil kendi kalbiyle verir. Çünkü bazı kavuşmaların önündeki engel mesafeler değildir. Önyargılardır. Ve bazen insan, özgürlüğün gerçek bedelini ancak kalbiyle yüzleştiğinde anlar.