ජේත්තුකාර හදවත් දෙකක් පෙමින් යා කල සෙනහසේ මන්සල.....

වැහි කලුවකින් වැසී ගිය මන්දාරම් අහස යට සිට , මන්දාරමට ආදරයෙන්..

"මට උබට වගේ ආදරේ පෙන්නන්න තේරෙන්නෙ නෑ අභිමාන..." "පෙන්නුවෙ නැතුවට කමක් නෑ මට ඒක දැනෙනව සෙහාශ්... මට තමුසෙගෙ ආදරෙ ඕනෙ විඳින්න මිසක් බල බල ඉන්න නෙවෙයි....!"

"ආ ආ මේ..පිස්සු නම් කෙලින්න තියාගන්න එපා ශෙවියෝ ඈ " " උබ මඟුලක් කියනවා..ඇස් නටව නටව මගෙ ඉස්සරහට එන්නෙ නැතුව හිටියනම් ඉවරනෙ..දැන් කාලෙ හැදෙන පොඩි උන්ගෙ හෙන කැටයම් "

මතු මා පැතූ කිසිවක් නෙමෙයි සැනසීම වේ ආදරේ....

"මගේ කියන හැමෝම මාව දාල ගියා, ඔයත් කවදා හරි ගියොත්..." - රයන් "මගේ තේරීම ඔයා විතරයි.. හැමදාම... ඒ නිසා මං කොහෙවත් යන්නෙ නෑ.... හැබැයි ඔයා මාව එපා කිව්වොත්.. ආයේ මාව ඕනේ කිව්වත් එන්නේ නැතිවෙන්න යනවා ඔලුව හැරිච්ච අතේ" - භාගි "ඔලුව හැරෙන්නේ කෑම කඩයක් පැත්තට නිසා හොයාගන්න ලේසි වෙයි හැබැයි.." - රයන් "ආශ්... මේ මහ උරග දැවැන්තයා නම්..." - භාගි "මොකා???" - රයන්

"සුදුපාට ලිලී මල් වලට පුලුවන් ආදරයේ පිවිතුරු බවයි... මරණයේ නිහඬ බවයි දෙකම එකපාර දරාගන්න..."

දේවේන්ද්‍රනායක උරුමයේ වෛර ගිනිදළු මැදින් දළුලන ආදරය... ලියොන් අර්වේන් × විවාන් අඝාර්ය