Hayatı boyunca sürekli zorluklarla savaşmış Türkiye'nin sayılı Cumhuriyet Başsavcısı Feray Su Kandemir'in hayatı,Hatay'a geri dönmesi ile değişir.Bir görev için Hatay'a geri dönen Feray, teröristlerin korkulu rüyası olan Yüzbaşı Başer Alper Şentürk ile tanışır.Varlıklı ve kibirli olan Başer,inatçı ve başarılı bir kadınla hırs savaşına girer.Taa ki aralarındaki savaştan daha ağır bir savaşı görene kadar. Hırs... Hayranlık... İntikam ve AŞK

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulmuştu. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulanacaktı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.

"Bana bak! Benim askerimi tehdit edip, hiçbir şey olmamış gibi üste çıkma!" dediğinde kalın sesi bedenime hükmetmiş gibiydi. Tuhaftı ki bedenim sesine, beyaz bayrak sallamak için harekete geçmek üzereydi. Gerilen vücudum ile aniden aklıma gelenleri, bayrağı sallamamak için dile döktüm. "Türkiye Cumhuriyetine bağlı olan Milli Savunma Bakanlığı huzurunda, sadece vatanın bütünlüğü ve huzuru için asker olan birisi nasıl sizin askeriniz oluyor?" ... Geçtikleri her sokağın şiirini yazan, görünmeyenlerdi onlar.

10 yıl sonra karşılaşan iki aşığın hikayesi

"Bana bak! Benim askerimi tehdit edip, hiçbir şey olmamış gibi üste çıkma!" dediğinde kalın sesi bedenime hükmetmiş gibiydi. Tuhaftı ki bedenim sesine, beyaz bayrak sallamak için harekete geçmek üzereydi. Gerilen vücudum ile aniden aklıma gelenleri, bayrağı sallamamak için dile döktüm. "Türkiye Cumhuriyetine bağlı olan Milli Savunma Bakanlığı huzurunda, sadece vatanın bütünlüğü ve huzuru için asker olan birisi nasıl sizin askeriniz oluyor," diyerek bu kadar net konuşmama kaşlarım havalanmıştı. Karşımdaki Kılıç denen askerde, yaprak kımıldamaz iken bendeki netlik hoşuma kaçmıştı. İster istemez dudağım kıvrıldığında, kafasını sallayarak, gözlerini kapatıp açtı. "Lafı kısa kesin, uzatmaya gerek yok!" ATEŞ DÜŞMEDİĞİ YERİ DE YAKSIN BU GECE...🥀🔥

"Yaydım edin..." Uyudu Umay. Ama son hatırladığı şey bir adamın sesi olmuştu. "Dayan küçük dayan kurtaracağım seni" Sessizlik. Karanlık. Soğuk. Acı. Korku. Umay. Baş başa kalmışlardı şimdi. **** Gözleri tekrar açıldı Umay'ın. Ama bu sefer dışardaydı. Rahat nefes alabiliyordu. Fakat yorgundu çok yorgun. Yaşlar akmaya devam ediyordu yanakalrından. Bir adanın kucağındaydı. Babası mıydı? Kaldırdı kafasını baktı. Hayır. Değildi. Babasının bıyığı vardı bu adamın yoktu. Hatta sakalı da yoktu. Babası yeşil gözlüydü bu adamın gözleri kahverengiydi. "Ba..." Boğazı acıyordu. "Şu getirin çabuk" diye bağırdı yeşil gözlü adam. "Beni duyuyor musun ufaklık" dedi adam. Kafasını salladı. "Tamam dayan az kaldı" Umay'ın gözleri yine kapanıyordu. Israrla kapanıyordu. Bir an etraf bembeyaz oldu. Zorla açtı gözlerini. Baktı etrafına. Ambulansın içindeydi. Korkudan ya da soğuktan titriyordu. "Anne" dedi zorla. Adam hemen kızı sedyeye yatırdı. "Onu da getireceğim ufaklık tamam mı" kafasını salladı yine. Adam hızla Ayaklandı. Gidiyor muydu? Üstünde kamuflaj elbisesi vardı adamın. Askerdi bu kahverengi gözlü adam. "Amca gitme koykuyoyum" dedi Umay birden. Adam geri döndü. Yaşlı gözle Umaya baktı. Tereddüte kaldı. Bir kaç saniye sonra yanına oturdu. "Hastanın bilinci açık olmalı" dedi hemşire kadın. Adam hemen kafasını salladı. Umay'ın elini tuttu ve konuşmaya başladı. "Adın ne senin" "U-Umay" "Umay. Çok güzel isim. Kaç yaşındasın sen?" "6" "Benim de senin gibi oğlum var ama o senden 3 yaş büyük. İsmi Giray."

'Ey Türk gençliği! Birinci vazifen; Türk istiklalini, Türk cumhuriyetini, ilelebet muhafaza ve müdafaa etmektir. Mevcudiyetinin ve istikbalinin yegâne temeli budur. Bu temel, senin en kıymetli hazinendir.' Doğdum, çocuk oldum, büyüdüm; bedenim değişti, yaşım değişti ama içimde ki vatan sevgisi azalmak yerine katlanarak arttı. Babam dedi; 'Rahat nefes alıyorsan bunu vatanımıza borçluyuz.' Bana da dört elle sarılmak düştü. Aldığım her nefeste babamın sözleri aklıma geldiği için kendime en büyük görevi, bana kucak açan vatanıma borç bilerek; yaşamımı ona göre şekillendirdim. Hepimiz insanız, hepimiz Türk'üz. Meslek, din hiç önemli değil benim davam vatanımı korumak. Ben Mehru Saygın, hayır ben Cumhuriyet Savcısı Mehru Saygın. Benimle aldığın nefeslerinin hakkını vermek için savaşmaya ne dersin? • Tüm hakları rüyalarımda ve Mehru'nun satırlarında saklıdır. kapak tasarımı; @hayalliruzgarlar

Babasının davasının askıya alınmaması için savcı olan kız, başarılı bir yüzbaşı ile tesadüf eseri trajik bir tanışma yaşar. İkili arasındaki ufak karşılaşmalar onların birbirlerini daha iyi tanımalarına vesile olur. Bir anda gelen beklenmedik bir problem ikiliyi birbirinden ayırıp başka köşelere fırlatırken sorunları aşmaya çalışan başrollerin mücadelesini yazar okuyucularıyla buluşturur.

Yüzbaşı Karan Yılmaz Savcı Ceren Kaya