Gerçek aile kurgusu Erkek versiyon

Her zamanki ergenlerden tek farkım mutlu olmaktı. Anne ve babamın ölmesine rağmen, farklı insanların gelip 'biz senin gerçek aileniz' demesine rağmen benim tek isteğim mutlu olmak, dans etmek, nenemle kahkahalar atmak. Bromance içerir, bxb DEĞİLDİR! *bromance iki erkeğin kardeşlik veya arkadaşlık bağı altında birbirine hislerini anlatıyor demektir. Romantik kardeşler, derin dostluk gibi. Bromance 'gerçek!' kavramıyla bulunmaktadır, lgbt ile alakası yoktur. bxb DEĞİLDİR! Bromance kavramı romantik erkek KARDEŞLER demektir!

bir oğlan çocuğu var öz sandığı aile onu hiç sevmemiş hep kötü davranmışlardı O oğlan hayallerini gerçeklestirmek istiyordu peki o oğlan tam 17 yıl sonra karıstırsa n'olacak

Doğduğu gün öldüğü sanılan Melih... Gerçek ailesini bulunca ne olucak ? Her şey düzelicek miydi ? Geçmişini unutabilecek miydi ?

Eliz daha 17 yaşındayken karıştırıldığını öğrenir. Bu haber karşısında ne kadar şaşırsada yeni ailesiyle tanışır. Bakalım Eliz gerçek ailesine alışabilecek mi?

15 yaşında yetimhaneden kaçmayı başarmış 16 yaşına kadar ise kendine ev tutmuş ve dükkan açmış 17 yaşında ise gerçek ailesine kavuşmuştur Annesi, Babası, 4 abisi, ikizi vardır, 4 abisinin motor çetesi vardır ve bu çeteye dahil olur fakat ters giden birşeyler var... Kanları... Enerjileri... Geçmişi... ♡ Selamm bu benim ilk kitabım umarım beğenirsinizz 🤗 Başlama tarihi;29/08/2024

Ailesiyle iyi anlaşan Aleda, ailesinin gerçek olmadığını öğreniyor. "Eğer böyle bir karışıklık olsun ya da olmasın, Aleda bizim kardeşimiz. Yanınızda yaşama fikrini aklınızdan silin." 💓 07.08.2025 (?) | biyolojikailem etiketinde 3. sıra

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

"Daha önce yaptığım hiçbir hırsızlık bu kadar ağır gelmemişti." 🕸 Sadem, kimsesizliğin onu düşürdüğü pis işlerin bir gün ondan sahip olduğu tek kişiyi, birlikte ailesini aradıkları en yakın arkadaşını da alacağını bilmiyordu. Ağlayıp sızlanmaya bile vakti yoktu, hayatta kalmak istiyorsa önünde yalnızca bir yol vardı. Ölen arkadaşının ailesini bulacak, onun yerine geçecekti. Aksi takdirde arkadaşının canını alan adamlardan kaçamaz, kendi de son nefesini günler sonra tesadüfen bulunmak üzere bir ara sokakta ve yahut bir binanın bodrumunda, geriye cesedinden başka hiçbir şey bırakamayarak verirdi. Her zaman kendisini düşünmeyi küçük yaşta öğrenmiş, duygularını uzun zaman önce ardında bırakmıştı. Oysa yıllarca arkadaşının ona hasretle anlattığı ailenin arasına, kızları olduğu yalanıyla girdiğinde vicdanının sesi her saniye daha çok yükseliyordu. Hayatında ilk kez böylesi bir sevgiyi tatmak, ona pişmanlığı da öğretecekti çünkü bu insanları kandırmaktansa ölmeyi yeğlerdi. Peki... Ya sandığının aksine hikayenin asıl yalancısı kendisi değilse?

Bir gecenin karanlığında duyulan iki küçük çığlık Odasında beşiğinden alınan iki küçük kız Ülkesinden kaçırılan ve sokak ortasına terk edilen iki bebek Dünya sandığından daha küçük Nerden bilebilirler ki hiç beklemedikleri bir anda hayat onlara gülsün Herkes bir umuda tutunur Onlar acılarına tutundu Bir tarafta terk edildiklerini düşünen genç kızlar Bir tarafta canlarından can giden bir aile İkiz kız kardeşlerin hikayesine eşlik etmeye ne dersiniz? (Bölümler kısa gözünüz korkmasın)