- "අන්ධකාරෙන් පිරුණු මගෙ මෙ නිහඩ ජීවිතේ, තත්පරයක් නෑර හිත හොයපු එකම ආලෝකය වෙන්න පුළුවන් වුනේ ඔයාට විතරයි..." ______________________________________ මේක කියවන්න කලින්, Seven Years (මගෙ කලින් කතාව) කියවලා ඉන්න... මොකද නැත්නම්,සමහර විට ඔයාලාට මේක කියවද්දි තැනින් තැන අංඤ්ඤං මංඤං වගේ හැගීමක් දැනෙයි...(දැනෙන්න ඉඩ තියෙනවා) ඒ විතරක් නෙවෙයි, කලින් කතාවෙදි වගේම මේකෙදිත් කියන්න තියෙන්නෙ... මේක මං publish කරන දෙවෙනි පොත...මේ වගේ තවත් කතා තියෙනවද කියලා නම් දන්නෙ නෑ...🥲

"මම ඒක දැනගෙන හිටියා.. එයත් ඒක දැනගෙන හිටියා... ඉතිං අපි එහෙම්මම හිටියා... " 🥀

"ආදරෙයි..." මේක මං publish කරන පලවෙනි පොත...මේ වගේ තවත් කතා තියෙනවද කියලා නම් දන්නෙ නෑ...🥲

"ඒ රිදුම් නිවී මා හදේ ඈ ළඟින් රැදීලා වගේ සීරුවෙන් ළයේ පෙම් මල් පීදුනා" අමිත්‍යා × උපුනි

අවුරුදු ගානකින් මූණට මුණගැහිලා නැති ඒත් අපේ පන්තියේ නාමලේඛනයේ නම තියෙන ඒ වුණත් නැටුම් කාමරේට වෙලා ඉන්න බණ්ඩාරනායක එහෙම නැත්තන් වින්ඩි එහෙම නැත්තන් නේවින්දි ඒවත් නැත්තන් එයා කවදාවත් පාවිච්චි නොකරන රුරී කියන්නේ ඒ 'සමහර මිනිසෙක්' වෙන්නෝනේ..මොකද පොඩි කාලයක ඉදලා මට එයා ළඟදි අමුත්තක් දැනෙනවා... පරිස්සම් කරගන්න ඕනේ ඒ මගේ දෙයක් වගේ හැඟීමක් දෝ මන්දා... ඒත් මමත් කෙල්ලෙක් දෙයියනේ .. මටත් බය හිතෙනවා..