Bu nasıl bir bitkinlik? Göz kapaklarına kilit vurulmuştu sanki. Vücudunun hiçbir yerini hareket ettiremiyordu. Bütün gücünü uyanmaya harcamış gibi. Bu kısa süreli ancak zorlu sersemlikten sonra bir kuvvet başını kaldırdı. Kıyafetlerinin pisliğine ve üstündeki kan izlerine aldırış etmeden ilk olarak etrafına bakındı. Çöp kutusunda olduğunu fark etti. Bu leş kokusundan orada olduğunu anlamak hiç de zor değildi. Asıl merak ettiği burada ne aradığıydı. Geçmişe dair hiçbir şey hatırlamıyordu. Neden burada, bu halde baygındı? Hafızasını zorladı iyice. Parça parça resimler dökülmeye başladı aklına. Bir savaş meydanında gibi. Daha fazla bir şey hatırlayamadı. Fark etti ki geçmişi hatırlamaktan daha önemli olan bu pislik kokan yerden çıkması gerektiğiydi. Bir an hareket etti. Canının yandığını fark etti.  Sol ayağı dizinin altından yaralıydı. Nasıl olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu. Kafasındaki soruları bir kenara bıraktı. Her ne olursa olsun burada daha fazla kalamazdı. Elleriyle kutunun kenarlarından sıkıca tuttu. Vücudu izin vermese de bırakmaya hiç niyeti yoktu. Ustaca bir hareketle kendisini yukarıya doğru çekti. Çöp kutusundan uzaklaşmış, temiz havaya kavuşmuş olduğu için bir an sevindi. Herhalde hayatında en mutlu olduğu an buydu. Çocuklar gibi şendi. Fakat mutluluğu çok da uzun sürmedi. Garip bir bağırma sesi duydu. Ses o kadar netti ki, o her ne ise epey yakında olmalıydı. Bir anlık tedirginlikle geri bırakmak istedi kollarını. Ancak harcadığı çabanın boşa gitmesini istemedi. Usulca etrafına bakındı. Yere atlayacaktı. O yüzden canını daha az acıyacağı bir yer kestirdi gözüne. Ve kendini yere yavaşça bıraktı. Tekrar ayağının acısını hissetti. Bağırmak istedi ama henüz kulaklarından gitmemişken o sesi duydu yine. Bir an acısını unuttu. Kulak verdi biraz daha, ilki kadar korkmamıştı bu sefer.