"...Sen bana abi diyen kıza, yüreğimin çektiği hasretliği nasıl bileceksin?!" dedi Abdullah. ~ Kocaman bir apartman düşünün, birbirine can olmuş Allah rızasını gözeten 3 aileyi, aile dostlarını... Hepsinin neredeyse bir düzine çocuğu olduğunu düşünün. Evet, şimdi de o dostların tertemiz evlatlarını ve sevdalarını. Mimar Abdullah'ı, asker Abdulhak'ı... Tıp ve hafızlık öğrencisi Meryem'i, ilahiyat mezunu hafız Zeynep'i... Ve daha nicesini. . (Çalıntı, kopyalanma ve kurgunun başka şahıslar tarafından yazılması hâlinde gerekli işlemler yapılacaktır. Antalya'nın ünlü avukatlarından biri öz amcamdır. Bilginize...) Tüm hakları KÜBRA Ç. 'a aittir.™©

[Aşkın Tatları Serisi - 1] Bir lezzet düşünün. Biraz yaramaz, boyuyla romantikliği doğru orantıda, yaptığı birbirinden leziz yemeklerle birlikte parmaklarınızı da yiyeceğiniz bir adamı alın, bırakın içine. Yanına da bazen tutamadığı bazen de açamadığı dili olan, minyonluğuyla kombinlediği kıvırcık saçlarını sevimli utangaçlığıyla savuran tatlı bir kadını harmanlayın. İki adet bisikleti de eklemeyi unutmayın tabi ki bu muhteşem lezzete. Ve tabi yanlarına da sevgili edasıyla sahiplenen kıskanç bir köpek ile prenses edasıyla süzülen uykucu bir kedi... Eh, biz adına Orta Şekerli diyelim ama bol şekerli olsun içi!

Elini bilinçsizce uzattı, Erna'nın başının üzerine nazikçe yerleştirdi. Dehşete kapılmış gibi susup yüzüne bakarken yanakları ve burnu soğuktan donmuş gibi duruyordu. Gözleriyse böyle açık havadayken mavinin daha berrak bir tonuna bürünmüştü. Bu çok tuhaftı ama Dağhan nedense hiçbir yardımcısıyla böyle bir yakınlık kuramadığını bilse de Erna'ya karşı mesafeli olamıyordu. Ondan başka birine böyle samimi davranır mıydı, bunu da bilmiyordu fakat pek sanmıyordu. "Her zaman sözlerin için endişelenmek zorunda değilsin." "Ben... Ben..." "Ben seni artık tanımaya başladığımı düşünüyorum Erna. Sözlerini kolay kolay yanlış anlayacağımı sanmıyorum. Lütfen beni bu kadar küçümseme." Son sözünü şakacı bir şekilde öne eğilerek söylemişti. Hemen itiraz etmek istediğini görse de gülüşü, Erna'yı durdurdu. Başını hafifçe sallarken saçları üşüyen parmaklarını yumuşakça kuşattı. "Tamam." ** Ailesini kaybedip mektup arkadaşının yanında yaşamak üzere Ankara'ya giden Erna, bir yanlış anlama yüzünden oradan da kovulur ve çareyi zengin bir adamdan yardım istemekte bulur. Tanımadığı bir şehirde, sadece bir kez kitapçıda karşılaştığı birinden yardım istemenin pek de akıllıca olmadığını bilse de çaresizlik elini kolunu bağlıyordur. -Büşra Köprü.

Bir deliyle deli olmamak için sebepler: 1)Akıl her zaman işe yarar. Yaramasaydı Yüce Mevlam vermezdi. Bu yüzden aklı olmayanlara "deli" deniyor zaten. 2)Eğer yanınızda bir deli varsa ve o gün bir hastaneye veya bir karakola gitmeye niyetiniz yoksa yapmanız gereken tek şey size bahşedilen aklınızı kullanmanızdır. Etrafınızda bir deli olmadan da kendinizi o malum iki yerde buluyorsanız, size bir haberim var; o deli sizsiniz. Allah'tan acil şifalar dileriz. 3) Bir deli olmak masraflı iştir. Zengin değilseniz tavsiye etmeyiz. 4) Bir deli buldunuz ve onunla beraber çok mu delirmek istiyorsunuz? O zaman derim ki: "Delilik çok güzel, Allah akıllılara şifa versin!" #Olma serisi 1. kitap ^^

-Yaş farkı içerir- Cebinden bir gerdanlık çıkardı Aldemir. Kızın gözünün önünde kaldırdı. "Al." dedi. "Yüz görümlüğü." Kız almadı. Aldemir, yatağın üstüne bıraktı. Geri çıktı, ceketini çıkarıp sandığın üstüne attı. O vakit fark etti. Yeni gelin tir tir titriyordu. "Korkma," dedi Aldemir. Perdeyi azıcık araladı, pencereden aşağı baktı. Evin önü iyiden iyiye boşalmıştı. Geri döndü, yatağa, kızın yanına oturdu. "Adın ne senin?" "Adımı bilmiyon mu?" dedi incecik, nahif bir ses. Su şırıltısı, kuş cıvıltısı, meltem sesi gibiydi. "Cık. Bilmiyom." "Attan indiren sen değil miydin? Yanımda oturan sen değil miydin? Demin alan kabul eden sen değil miydin?" "Bendim amma.." dedi Aldemir. "Adet yerini bulsun diye." Gelin derin bir nefes aldı. Aldemir, kızın işi anladığını fark etti. Amma da zeki çocuktu ha. İyi. Saf olanla uğraşamazdı Aldemir bu yaştan sonra. İşin en çok dert ettiği kısmı hallolmuş oluyordu böylece, hamdolsun. ~~~~ Aldemir'in kalbi Gülayşe'ye, Gülayşe'nin kalbi Aldemir'e düğümlüdür... Ve güzeller güzeli Gazâl, Aldemir'in eli kınalı yüreği umutlu tazecik karısıdır 🌱 Ve bir gün, bu topraklarda, bir sevda için bir destan yazılır...

Sevgi acıtır, öp yaralarımdan belki sana da bulaşır.

Kitabımızın 'Elif'in Mim Durağı' adıyla yayın hayatına geçeceğini ve sayfalara karışıp evlerinize konuk olacağını gururla söyleyebilirim artık. Yakın zamanda son bölümleri kaldıracağımı da üzülerek söylemek istiyorum. Ve En yakın zamanda duyuru yapacağım!

1. Kitap Görücü Usulü 2. Kitap Evlilik 3. Kitap Aşk Bir Zaman Meselesi 4. Kitap Aşk, En Nihayetinde *** Büşra Köprü

Bazı hikâyeler bitti dediğiniz yerde başlar. Tıpkı benim aşk hikâyem gibi. * 12 Ağustos 2023 - ilk kurgu 25 Ocak 2024 - ilk yayın 6 Eylül 2025 - final

İnsan gördüğüne mi aşık olur, hissettiğine mi? Kader mahkumu olan Musa evvelden beri aşık olduğu Yüsra'dan mektup aldığında, hayata küsmek üzeredir. Aşk satırları tutuşturur ve mektupların arkası kesilmez. Ancak onun hiç ummadığı, köyün veterineri, evde kalmış diye adlandırılan Rana olduğunu bilmiyordur. Yazılan satırlarda Yüsra'yı bulmayı beklerken, hep o kızı buluyor ve delirme noktasına geliyordur. İkizi İsa'nın ise, küçüklüğünden beri ona yapışan Koca Meraklısı beşik kertmesiyle başı derttedir. Önceleri kız başına türlü işler açtığı için birbirlerinden adeta nefret eden ikili, seneler sonra yine bir yanlış anlamayla karşı karşıya kalacak ve birbirlerine mecbur kaldıkları bir hafta geçireceklerdir. İsa, tombul diye dalga geçtiği kızın adeta bir huriye dönüştüğünü görünce, kızı sahiplenmeden, kıskanmadan edemez. İki kardeşin hayatı aynı anda şekillenir. Tıpkı doğdukları anda olduğu gibi... İkisi de asıl kalp ikizlerini bulabilecek midir?