Geçmiş, bir gölge gibi hayatımızı takip eder, bizi olduğumuz kişi haline getirir. Elara, hayallerini kaybetmemek için sessizliğe sığınmış bir kadın; Zafir ise geçmişin yaralarını saklayan bir adamdır. Birbirine tamamen zıt bu iki ruhun yolları beklenmedik bir anda kesişir. Elara'nın derinlere gizlediği duyguları ve Zafir'in sert görünümünün ardındaki kırılganlığı keşfetmeleri, onları hem birbirlerine hem de kendilerine karşı yeni bir bakış açısına sürükler. Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardır: her büyük aşk, büyük bir sır taşır. "MÜPHEM", acılarla yoğrulmuş bir sevdanın, kendini bulma ve geçmişin gölgelerinden kurtulma yolculuğunu anlatıyor. Bazen en derin bağlar, en beklenmedik anlarda kurulur.

Yıllardır bunaltıcı yaz sıcağında evde oturmaktan sıkılan yakın arkadaş grubu, biraz heyecan için kamp gezisi düzenlemeye karar verir. Uzak ve huzurlu bir ormanlık alana girdiklerinde eğlence ararken bir mağaraya rastlarlar. Bu mağaranın onları bambaşka evrenlere götüreceğini bilmiyorlardı. Ekip her bölümde farklı bir çıkış kapısı bulmak zorundadır ve bu sırada yan yana kalarak hayatta kalmaya çalışır. Sürekli zihinlerini zorlayan bu kaos ve yaşadıkları olaylar, onları artık eskisi gibi yapmaz.

Hepimizin hayatında zor dönemleri olmuştur muhakkak. "Artık bitti buradan dönmez" dediğimiz türden. Ne yapacağımızı şaşırdığımız, yolun sonu diye düşündüğümüz... Peki bu zor dönemi en az hasarla atlatmak adına ne yaptık? "Acaba paçayı kurtarır mıyım?" diye yalan söyledik mi? Yoksa tüm gücümüzle hayatı gelişine mi yaşadık? Ya da olur olmaz her an yalan söyleme potansiyelimiz var mı? Ama gariptir ki hiç birimiz yalan söylediğimizi kabul etmeyiz. Başına eklediğimiz "pembe, beyaz" sıfatları bile bizi masum yapmıyorken hem de. "Küçücük bir yalan canım, hatta yalan bile diyemeyiz" deyip türlü dolaplar döndürdüğümüzü sanarken ya aslında koca bir dönme dolabın içindeysek...

Aşk, zehirli bir oyuna dönüşürken, duyguların sınırları zorlanır... Mavi, 17 yaşında hayalperest bir kız, gerçek aşkı bulma umuduyla yaşıyor. Ancak kalbinde taşıdığı derin yaralar onu karanlıkta tutuyor. Bir gece, hiç beklenmedik bir anda tanıştığı gizemli bir adamla yolları kesişir. Ortak zevkler, paylaşılan şarkılar ve derin sohbetler onları birbirine bağlar. Ama bu bağ, sadece dostluk sınırlarında mı kalacak? Adamın kalbindeki ateş, Mavi'nin soğuk duvarlarını eritebilecek mi? Yoksa bu imkansız aşk, ikisini de geri dönülmez bir yola mı sürükleyecek? Geceye düşen gölgelerin ardında, fazlası zehir olabilir...

Yağmur'un ailesi ona karşı ilgisiz olması onu rahatsız etmiyordu aslında. Ama sürekli onların yüzünden hep başına bir şeyler geliyordu. onu bebeklikten beri bırakmayan arkadaşı Zeynep yine onu hiç yalnız bırakmadı. sadece o değil sınıftan olan arkadaşları Ayaz ve Enes de öyle. Yağmur'un başına çok kötü şeyler geliyor ve bu durum onu katil bile yaptı. Sonra sanki bir savaşın içindelermiş gibi yavaş yavaş sevdiklerini kaybetmeye başladı. Ama Zeynep, Ayaz ve Enes onu hikayenin sonuna kadar bırakmadı. Yağmur'ların sürekli gittiği kütüphane hep Yağmur için iyi gelmiyordu. O kütüphanede bir gariplik ya da kötü bir şey olacağını düşünürdü hep ve gerçekten oldu. Yağmur'un psikolojisi artık gerçekten iyi değildi. Ama bunu belli etmemeye çalışıyordu hep. Ama hikaye bitene kadar da asla pes etmedi. üç yüz ceset olduğu bir yere bile kitlendi. En sevdiği insanın öldüğünü sandı, ve cesedini asla bulamadı. Üstelik Yağmur o kişiyi öldürmekle suçlandı. Hep suçlandı ama bir şekilde hak yerini buldu, ama bu uzun sürmedi. Hayat her zaman adil davranmazdı işte. Ama Yağmur ve arkadaşları hep ayaktalardı.