Klasik bir gerçek ailem kurgusu

Gerçek ailem kurgusu...

'Bir dakikalık cümle on yedi yıllık hayatımı yalanlamıştı.' İsimler kişiyi çağırmak için vardır ancak bazı kişilerin kaçmak istediği geçmişi, kişilerden önce davranır. İşte o da tam olarak bu kişilerden birisiydi. Kalabalığın içinde yalnız büyüyen, evi olan ancak kendisini ait hissettiği hiçbir yuvası olmayan 17 yaşındaki bir kız: Ayla Peri. !Tüm hakları saklıdır!

Doğdukları gün hayatları değişti. Ama bunu kimse fark etmedi. İki bebek... İki farklı aile... Tek bir hata. Aradan geçen 15 yılın ardından ortaya çıkan gerçek, sadece isimleri değil; sevgiyi, güveni ve aile kavramını da paramparça edecekti. Şimdi herkes aynı sorunun cevabını arıyordu: Kan bağı mı daha güçlüydü, yoksa yıllarca kurulan bağlar mı?

"Sen benim kaçtığım cehenneme gidiyorsun Sıla." "Sen de benim kovulduğum cennete gülerek kabul ediliyorsun Afra..." Bir hastane koridorunda fısıldanan bu iki cümle, iki genç kızın tamamen yer değiştiren kaderinin özetiydi. Biri öz ailesinin soğukluğundan kurtulup yeni bir hayata adım atarken, diğeri zenginliğin arkasına gizlenmiş kaotik bir Yakamoz ailesinin ortasına düştü. Kendi kurallarıyla yaşayan, lafını asla esirgemeyen ve gururundan taviz vermeyen Afra için Yakamoz soyadını taşımak bir gurur değil, bir cezaydı. Polis eşliğinde sürüklenen bu zorunlu birliktelik, Yakamoz ailesi için sakin günlerin sonu, büyük bir kaosun ise başlangıcı olacaktı. 09/08/2026 #bio 1

Anne sevgisi görmeden, babasının varlığını bilmeden yaşayan abi kardeşler. Babaları bir anda ikisini bulunca başka kardeşleri olduklarını da öğrenecekler. Adnan ve Yaren. Kadere boyun eğmiş abi kardeş.

"Kaptan, kaptan, kaptan!" Tribünden gelen sesler kulağıma dolarken son set sayısı için servisteydim. Topu atacak, ralliyi başlatacaktım ve bu sayıyı aldığımızda oyunu bitirecektik. Bu sesler, bu zemin, aynı sahayı paylaştığım arkadaşlarım... Hepsi benim hayatımın kısa özeti gibilerdi. Aileden yana yüzüm gülmemiş olabilirdi ancak gönülden bağlı olduğum voleybol, ailem yerine koyduğum arkadaşlarım vardı. Birde ben vardım işte. Işıl Okyay. Topu yere atıp üç kere sektirdim. Bir kez elimde çevirdim ve son olmasını umduğum ralliyi başlattım. Dikkatli bir şekilde servisi kullandım. Top hızla filenin üzerinden geçerken benim için ralli, sizin içinse hikâye başladı. İyi okumalar ve iyi eğlenceler. ... 09.08.26 #1 spor. 11.08.26 #1 voleybol. 22.08.26 #1 acı. 22.08.26 #1 biyolojikaile. 26.08.26 #1 kardeş. 30.08.26 #1 ikiz. 03.09.26 #1 kolej. 06.09.26 #1 gençkızedebiyatı.

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."