आता मी माझ्या बद्दल सांगते, माझं नाव नंदिनी, लोक माला नंदिनीबाई म्हनत्यात माला तस लिहिता वाचता येत बारावी शिकली हाय मी, पण शिक्षण सोडलं मी कारण घरची जबाबदारी आली. माझं वय पंचेचाळीस हाय, चांगलीच खाती पिती हाय, भरलेले खरबूज सारखी छाती हाय माझी, भोपळ्या सारख ढुंगण हाय भल मोठ. मी जवा पनं बाहेर असते सगल्याच्या नजरा माझ्या कड असतात अगदी काही पशू सारखे माझ्या कड बघत्यात. काहीना मी बायको म्हणून पन हवी असल किवा काहीना अशिच करमनुकी साठी अस काही बघत्यात ते माझ्याकड. आता आम्ही माय लेक मंडईत येऊ लागलो, आमच्या दुकानात लय गर्दी असे, लोक माझी भरलेली थान बघत्यात हे मलाही माहीत होत, माला तर लय गरम होत म्हनुन माझा पदर खालीच असे थोडा, माझ्यात गर्मी पण हाय ना, आता ते तर संजय माझ्या पोऱ्याला पन समजू लागलं, माझा पोऱ्या सुधा लपून छपून माझी भरलेली थान बघत असे

अंघोळीला गेली. पूर्ण नग्न होऊन, स्वतःला साबणाने चोळू लागली. चोळता चोळता, हात खाली अपोआप खाली गेला. खालचं गुलबकावलीचं फुल ती मनसोक्त चोळू लागली. पाकळ्या चिमटीत धरून रगडु लागली. पाकळ्यामधल्या रती बिंदूला हलके हलके चेतवू लागली. बघता बघता, तिच्या शरीराने, वर्षभर साठवलेला झरा मोकळा केला अन तिचं अंग ढीलं पडलं. हे सगळं करताना, सुवाच्या बंद डोळ्यांसमोर मात्र तिच्या नवऱ्याची प्रतिमा होती, त्याचं तिला आठवत असणारं, रात्री स्वप्नात येणारं, ताठ पौरुष होतं. या गोष्टीचं तिला समाधान होतं. मनावरचा ताण नष्ट झाला होता. मन शांत झालं होतं. बाहेर आल्यावर, भावजी नॉर्मल आणि पहिल्या सारखेच मनमोकळेपणाने वागत आहेत, हे पाहून, आणखीच हायसं वाटलं.

रात्रीचे १२ वाजले होते. नितीन दारू पिऊन पालथा पडला होता. घोरत होता, जगाची शुद्ध नव्हती. घरात शांतता, फक्त घड्याळाचा टिक-टिक आवाज. लता बेडरूमच्या दारात उभी होती. अंगावर पातळ नाईटगाऊन, आत काही नाही. तिच्या बॉयफ्रेंड रवीचे शब्द अजूनही कानात घुमत होते. 'आता तू फक्त साहिलची. मालकी, ठोके, शेवट... सगळं त्याचं.' तिचं काळीज धडधडत होतं. पाप, भीती, वासना... सगळं एकत्र. तिने नितीनकडे बघितलं. तो गाढ झोपेत. मग तिने मोबाईल उचलला आणि थरथरत्या बोटांनी मेसेज टाईप केला. 'साहिल... झोपला आहेस का? जरा गच्चीवर येऊन भेट. महत्त्वाचं बोलायचंय.' सेकंदात रिप्लाय आला. '२ मिनिटात आलो.' लता गच्चीच्या दाराशी गेली. अंधार, थंड वारा. मागून पावलांचा आवाज आला. साहिल. फक्त ट्रॅक पॅन्ट आणि बनियनवर. जिममधली बॉडी, रुंद खांदे, चांदण्यात चमकत होती.

आज पुन्हा राकेश दारू ढोसून आला व न जेवताच मंजुळा कडे पाठ करत ढाराढुर झोपला. पण मंजुळा मात्र आपल्या मुसमुशीत ज्वानीवर हात फेरत आपल्या कोरड्या योनीला दाबत भूतकाळात शिरली. गरीबाघरी जन्माला आलेली गोरीपान मंजुळा जन्मजात रुपवान होती. हळूहळू मोठी होत गेली तशी ती अजून सुंदर व मादक दिसायला लागली होती निसर्गाच्या भरभरून केलेल्या कृपेनें सोळाव्या वर्षीच तिची रसरशीत ज्वानी यौवणाने गदगदून आली होती.त्यामुळे स्वतःच्या चमकदार यौवनाची ती आधीपासूनच देखरेख करून जीवापाड जपायची. गावातील मोठे मोठे असामी, त्यांची धनाढ्य तरुण मुलं तिच्यावर टपून असतं. पण मंजुळा मात्र आपलं मुसमुसलेलं यौवन सांभाळून असायची. पण 'सुहास' ला मात्र ती विसरू शकत नव्हती. शहरातून नातेवाईकाकडे आलेला हँडसम सुहासला पहिल्यांदा बघताच मंजुळा त्याच्यावर भाळली होती. त्याचं व्यायामाने कमावलेलं धडधा

स्वाती तीच वय ....38 नवरा 45 मधला.....वयात जास्त नसेल तरी विचारात मात्र खूप अंतर होत.......तिच्या मनातली भावना कधी नवऱ्याला समजली...नाही ... नेमक तिला काय हवय नकोय.....हे कधी त्यानं जाणून. घेतलच नाही..... तस दोघांत प्रेम खूप होत पण....वेळ आणि...योग्य....विचार कधी एकमेकांचा केलाच गेला नाही.....स्त्री ला जास्त गरज असते नवऱ्याच्या....प्रेमाची...प्रेम म्हणजे...फक्त वासना नाही ती एक भावना असते.... स्वाती चा नवरा सतत स्वतःच्या...विश्वात असायचा....त्याला कधीही स्वतीच मन समजलच नाही ....स्वाती एक गृहिणी..अत्यंत...साधं रहाणीमान....पण बांधा एखाद्या अपसरेला...लाजवेल असा सुबक....नशिले डोळे .....लाल चुटुक ओठ ....छातीवर टंच उरोज...कुणाचे पण लक्ष वेधून घेतील ...असे....मांसल मादक नितंब....चालताना....होणारी मोहक हालचाल...... दिवसभर...एकटीच असायची....कंटाळून जायची बिचारी ...मोबाईल वापरून पण....किती वापरणार.....आशतच तिला कथा. वाचायच

वयापेक्षा मोठ्या असणाऱ्या स्त्रियांमध्ये आवड असणाऱ्या मुलाची गोष्ट..

आता डेव्हिडला शेवटचा पत्ता उचलायचा होता. यावेळी डेव्हिडने सर्वात शेवटच्या पत्त्यावर बोट ठेवले.. त्या स्त्री ने पुन्हा आधीच्या पत्त्यांसारखे तो पत्ता सुद्धा उचलुन पाहिला. पत्ता पाहताक्षणी तिच्या चेह-यावरचा रंग उडाला. तिचे स्मितहास्य गायब झाले. तिचा हात थरथरु लागला आणि पत्ता तिच्या हातुन खाली डेव्हिडसमोर पडला. तो "डेथ कार्ड" म्हणजे साक्षात मृत्युचा पत्ता होता. त्या पत्त्याच्या पाठीमागे काळे घोंगडे पांघरलेला एक अतिशय विदृप सांगाडा पांढ-या घोड्यावर बसुन येत असल्याचे चित्र कोरले होते. डोळ्यांच्या खोबण्या आणि चेह-याच्या ठिकाणी फक्त कवटी दिसत होती. त्या सांगाड्याच्या उजव्या हातात घोड्याची लगाम व डाव्या हातात चौकोनी आकाराचा जीर्ण झालेला काळा झेंडा होता ज्यावर सैतानी स्वरुपाची नक्षी कोरली होती.

> एका बोल्ड लेखकाच्या कथा वाचताना एका सौंदर्यवतीला त्याच्या लेखनातील साधेपणा दिसला. अनिकेत आणि मंजिरी... एका मेसेजने सुरू झालेला त्यांचा प्रवास फक्त 'साहित्य' आणि 'काम' यावर थांबला नाही. एकमेकांच्या कामातील कमतरता नम्रपणे सांगण्यापासून ते आयुष्याची स्वप्ने वाटून घेण्यापर्यंत! शरीर आणि मनाच्या या दुहेरी आकर्षणाने निर्माण झालेली 'रासायनिक ओढ' कशी प्रेमात रूपांतरित होते? शारीरिक आकर्षणाने नव्हे, तर निखळ विश्वासाने रचलेल्या या नात्याचा पुढील प्रवास वाचा. >

एका पत्नीने तिच्या नातेवाईकाशी ठेवलेल्या अनैतिक संबंधाचा बदला पतीने त्याच्या बायकोला झवून घेतला... ही कहाणी मला माझ्या मित्राने सांगितली आहे, जी त्याच्याच बाबतीत घडली. त्याच्या बायकोशी तिच्या एका दूरच्या नातेवाईकाने फ्लर्ट केल्याचे त्याला सापडले आणि तिनेही त्याला हवा तो प्रतिसाद दिला होता. माझा मित्र आयुष्यभर कोणत्याही मुलीशी अफेअर नसलेला आणि बायकोशी एकनिष्ठ असलेला असा व्यक्ती, त्यामुळे ही गोष्ट त्याच्या मनाला खूप खोल जखम करून गेली. पण तो जितका सज्जन तितकाच खुनशी आणि जिद्दी आहे. त्याने त्या नातेवाईकाची आणि त्याच्या बायकोची माहिती काढली आणि त्याने केवळ फ्लर्ट नाही तर काय काय केलं ते आपण ऐकुया त्याच्याच जबानी मध्ये...

सोनाली आज दोन वर्षानंतर माहेरी निघाली होती. तिच्या साध्यासुध्या नवऱ्याने मुंबईहुन तिच्या गावचे तिकीट आधीच काढून ठेवल्याने ती खुश तर होती पण दोन वर्षानंतरही मुलं न झाल्याने माहेरी काय उत्तर द्यायच ह्याचा विचारही तिला भेडसावत होता. सकाळी तिच्या नवऱ्याने तिला ट्रेन मध्ये बसवून दिले. गाडी मध्ये तिच्या भरलेल्या मदमस्त ज्वानीला टुकनाऱ्या नजरांना प्रतिसाद देत ती दहा तासात आपल्या गावाला पोचली. ती ट्रेन मधून उतरून रिक्षाने ती आपल्या घराकडे निघाली दोन वर्षात गावाचे रंगरुपच पालटले होते. वाटेत दुतर्फा वाढलेले मळे, शेत बघून तिच्या जुन्या आठवणीना उजाळा मिळतं होता. तोच मळ्याच्या दुरवर असलेले घनदाट आंब्याचे झाड बघून तिला गोड शहारे आले...'वस्या'.