"Aynı manzaraya bakarken biri çöpleri, biri çiçekleri görüyorsa sorun kimde?" der Aret Vartanyan. Bir yere gideceksiniz, sokağa çıktınız. Neler görürsünüz? Arabalar, çiçekler, belki çöp kamyonunun toplaması için ağaç kenarlarına bırakılan çöpler, birçok farklı duyguyu hisseden insanlar... Daha dikkatli bakmak gerek aslında. Ne görüyorsunuz? Dikkatinizi çeken ne? "Dilenci" olarak adlandırılan kişiler ne kadar ilginizi çekiyor? "Onların hepsi de benden zengin. Çalışmak yerine dileniyorlar. Kendilerini acındırıyorlar. Hepsi numara!" Bu sözleri hangimiz duymadık? Peki gerçekten de öyle mi? Tüm aileler iyi mi? Yol kenarında gördüğümüz yırtık pırtık giysiler giymiş, yollarda uyuyan çocuklara ne demeli? Onlar da mı rol yapıyor? ------------ TÜM HAKLARI SAKLIDIR.

"Sadece bir hafta... Biliyorum tanışalı beş dakikadan fazla olmadı ama bana bir şans ver, bir hafta sonunda ikimizde birbirimizi unutacağız" ©Tüm Hakları Saklıdır 2014,Şubat

Toz pembe bir hayat yoktur. Toz pembe bir renk değil. Bir seçenek değil. Her renk bir siyahla lekelenmiştir. Her şeyin bir sonu, bir uç noktası vardır. Uçurumun kenarı gibi. Çok yüksek gözükür, ancak bir sonu vardır. Çok sevdiğin bir kitap gibi. Ancak bir sonu vardır. Yaşam gibi. Ölmeyeceğini sanırsın. Ölümsüz olduğunu sanırsın. Ancak o gün gelir çatar ve ölürsün. Benim hikayemin de bir sonu vardı. Bir uç noktası vardı. Ben bir cezalıydım. Cezam ise asla bir kelebeğe dönüşemeyecek bir tırtıl olmamdı. İnsanların canını yakıyordum. Bir tedavi bulmak için insanlara acı çektiriyordum. Bunu annemin göz yaşlarından öğrenmiştim. Ben bir insandım. Diğer tüm insanlar gibi mutlu olmak istiyordum. Mutluluğun peşinden koşturuyordum, ta ki bana deli gözüyle bakıldığını fark edene dek.