Draco Malfoy? Pamiętam go. Ślizgon, ale tylko w teorii. Nie pasował do nich, był za słaby. Nazywali go też Śmierciożercą, ale tylko idioci, którzy go nie znali, czyli tak naprawdę cały świat. Znałam go trochę z innej strony. To oni wykorzystywali go i jego słabości. Był jedynie pionkiem w ich grze, marionetką podległą swym panom. Służył im, nawet myśląc, że występuje przeciw nim. Nie miał szans w tej nierównej walce. Pamiętam też jego rany po żyletce. Pamiętam nawet te chwile, w których zamykał drzwi, siadał na podłodze i płakał, pozwalając by łzy bezradności spływały po jego bladych policzkach. Pamiętam też jego ostatni uśmiech, gdy na mój widok lekko uniósł lewy kącik ust... Powtarzano mi, że najsłabsze ogniwa wygasają najszybciej. On był tego dowodem.

ZAKOŃCZONA " Cisza między nami była gęsta i ciężka. Czułam jego oddech na swojej skórze, czułam, jak moje ciało drży. Nienawidziłam siebie za to. I jego też. Ale może najbardziej nienawidziłam tego, że pod jego dotykiem cały mój świat rozpadał się na kawałki." Best Rankings: #1 - draco #1 - ff #1 - dracofanfic

TRWA POPRAWA BŁĘDÓW TRYLOGIA ZAKLĘĆ NIEWYBACZALNYCH - TOM I ,,Gdy jedno zaklęcie odbierze ci wszystko, to jedno zaklęcie może ocalić ci życie''. Rodzina Manson, którą niegdyś łączyły bliskie relacje z rodem Blacków i Malfoy'ów pewnej nocy zostaje zamordowana. Jedyną ocalałą osobą jest najmłodsza córka - Alice Manson. To, co wydarzyło się tamtej nocy w rodzinnym domu, odcisnęło piętno na jej kruchym umyśle i zostaje tajemnicą, której za żadną cenę nie chce wydać. Schronienie znajduje u ciotki Hilde'y Annafolz i to właśnie na jej prośbę opuszcza szkołę Beauxbatons, przenosząc się tym samym do Hogwartu. ,,Jednak zaklęcie niewybaczalne nie bez powodu jest niewybaczalne''.

Siedziałam w rogu przedziału mocno opatulając się sweterkiem. Za oknem sypał śnieg a w środku mimo ogrzewania panował chłód. - Powiesz nam co się stało? - zmartwiona Cho po raz kolejny podjęła próbę wyciągnięcia ze mnie prawdy. Ale co miałam jej powiedzieć? Wolałam nie mówić nic niż ich okłamywać. Roger uderzył zwinięta gazetą w skórzane obicie foteli i złapał mnie za brodę. - Anastasia, do Merlina. Mów. Pokręciłam głową wyrywając twarz z jego uścisku i utkwiłam wzrok w szybie oddzielającej przedział od korytarza. Korytarza przez który przechodził właśnie ON. Zajrzał do środka i nawet spojrzał w moje wypalone, puste oczy. Nie uśmiechnął się ani nawet nie mrugnął. Z obojętną miną ruszył do przodu jak gdyby NIGDY NIC.