O şimdi asker: Sapık mısın sen ya? Siz: Abime Abi dışında ne diyebilirim acaba? Siz: Ayrıca ne sapıklığımı gördün abi? Siz: Tamam odamda her gün yatmadan önce üç tur baklavalarına baktığım koreli aktörlerin fotoğrafları olabilir kabul ama bu beni Sapık yapmaz. Siz: Ayrıca sen neden beni tanımamazlıktan geliyorsun? O şimdi asker: Abin değilim. O şimdi asker: Yazmayı Kes! Siz: Kekimi ye beni yeme abi. O şimdi asker: Fotoğraf gönderdi. Siz: Oha! Siz: Sen kimsin ve abime ne yaptın! Siz: Seni pislik! Bu numarayı engellediniz.

"Adım Zemheri. Hayatımın en sert kışı, henüz on yaşımdayken başladı. Lösemi (CLL/CML) ile tanıştığımda, çocukluğum hastane koridorlarında solmaya yüz tuttu. Ben akranlarımın doğum günü pastalarını, okul sıralarındaki neşeyi ve hayatın en renkli yıllarını o koridorlarda bıraktım. Yıllarca bu savaşta tek başımaydım, yapayalnız... Tam 'kimsem yok' dediğim noktada, öz ailem çıkageldi. Şimdi bir kardeşim var, bana can olmaya hazır. Ama içimde o amansız soru: Her şey için çok mu geç? Bilmiyorum. Tek bildiğim; ruhumun çok yorulduğu ve sadece uyumak istediği."

Arya; soyluluğu ve asaleti temsil edermiş. 18 yıl sonra gerçek ailesine kavuşan Arya Defne'nin hikayesi. Kendini seven ve kendine saygı duyan şımarık bir kızı Çevik ailesi olduğu gibi kabul edecek mi yoksa değiştirmeye mi çalışacak? Gerçek ailem kurgusudur. Küfür vardır. ʏᴀᴢɪʟᴍᴀ ᴛᴀʀɪ̇ʜɪ̇: 11/04/24 ʏᴀʏɪɴʟᴀɴᴍᴀ ᴛᴀʀɪ̇ʜɪ̇: 19/05/25

Ben Aden Lavinya. Yıllarca tek gecelik bir hatanın ürünü olduğuma inandım. Bir dedenin sevgisiyle büyüdüm, krizlerimle boğuştum, yalnızlığımı köpeğim Hades'le paylaştım. Ama bir gün gelen telefon, bütün hayatımı yıktı. Ben bir hata değilmişim. Ben bir Akyılmaz değilmişim. Ben istenen bir çoçukmuşum Ben bir Demirtaş'mışım. Şimdi, doğduğum ama hiç tanımadığım bir aileyle yüzleşmek zorundayım. Kardeşlerim, annem, babam... Hepsi benden bir şey bekliyor. Peki ya ben? Ben gerçekten kimim? Şimdi size soruyorum:köklerimiz mi bizi biz yapar, yoksa seçtiklerimiz mi? ✓Gerçek ailem kitabıdır✓

Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

Gerçek Ailem (Bebek)Kurgusu "Ay gökçek bir oğlandı. Suskun, ağırbaşlı... Güneş ise güzel bir kızdı. Duygusal, kırılgan... Ay, Güneş'e âşıktı. On beşlediği bir gün, kalbini ona açtı. Meğer Güneş de Ay'ı seviyormuş; ama bu aşkı dile getirmeye cesaret edememiş. Ay'ın sözleri ona güç verdi. Ve o gün, ilk kez aynı duyguda buluştular. Ay'ın her on beşlemesinde bir araya geldiler. Gelecek hayalleri kurdular. Son buluşmalarında evlenmeye bile karar verdiler. Ama bu mutluluğu kıskanan bir cazı (cadı) karısı, Güneş'in kulağına Ay hakkında yalanlar fısıldadı. Güneş soğudu. Ay ise olan bitenden habersizdi. Güneş'in etrafında dolandı durdu. Suskunluğuna anlam veremedi. Çok üzüldü. Bir gün Güneş, Ay'a dedi ki; "Boşuna peşimde dolaşıp durma. Seninle evlenmeyeceğim. Benden umudunu kes." Ay bu sözleri anlayamadı. "Kıyamete kadar senden umudumu kesmeyeceğim," dedi. "Bir gün suçsuz olduğumu anlayacaksın." O günden sonra konuşmadılar. Ama Ay, Güneş'i unutamadı. Her on beşlemesinde hasretle ona bakmak istedi. Güneş ise parmaklarını uzatıp gözlerini kapattı. İnsanların Güneş'e bakamamasının sebebi de buydu. O yakıcı ışıklar... Güneş'in ince parmaklarıydı." Yetimhane müdürü sustu. Sonra bakışlarını iki küçücük çocuğa çevirdi. Mavi gözlü olana baktı. Gri gözlü olana baktı. "Demem o ki," dedi, "bu mavi gözlünün adı Güneş, gri gözlünün adı da Ay olsun." "Adları gibi yaşasınlar."

Eve kendisinin farklı olduğunu biliyordu. Sessiz sakin bir hayatına karşılık gördüğü kabusun her şeyi değiştireceğinden habersizdi. Büyüdüğü yerden gitmek zorunda kaldığında ormanda bulduğu yaralı adamı ölümün pençesinden kurtarması tesadüf olamayacak karşılaşmalara neden olmuştu. Gerçekte kim olduğunu, sahip olduğu güçlerin kökenlerini bulmak için çabalarken tahmin edilemeyecek tehlikeler onları bekliyordu. Kader bir kez daha taşlarını oynattı. Ölüm kaderin oyununu izledi. Yaşam bu oyunun ilk kuralıydı. 🌱 Bilindik ve bilinmedik fantastik dünyaya hoş geldiniz.

Kesilen daldan yeşerir yeni çiçekler, umudu kalbinize çiçek gibi iliştirin diye... 🌿🌸

"Üsteğmen... Evlensen ya benle." Dört kelime. İki hayatı bilinmez bir oyuna sürükleyen dört kelime. Peri'nin sığınacak bir liman ararken tutunduğu tek adam. Ve Mahir'in aklını susturup kalbini dinlemek zorunda kaldığı tek kadın.