en çok zararı veren o'dur ama en çok sevende o'dur... Alp&Saye Ama sonra biri gelir ve seni, o'nun aksine zarar vermeden sever... Baran&Saye

‼️Argo, küfür ve yetişkin içerikli sahneler bulunmaktadır‼️ Zorlukla aldığım her nefes ciğerlerimi yakmaya başlamıştı. Gözyaşlarım bir zehir gibi yanaklarımdan yavaşça aşağı doğru akarken karşımdaki adamın bakışları acımasız ve ruhsuzdu. Bana doğru butün heybeti ile yaklaşıyordu. Attığı her adımda kalbim korkudan âdeta yerinden çıkacaktı. Yavaşça geriye doğru iki adım attım. Ağzımdan çıkan hıçkırığa engel olmak için elimi ağzıma kapatıp aynı anda kafamı hayır anlamında sallıyordum. Gözyaşlarım elimi ıslattığı anda zar zor ağzımı açıp konuşabilmiştim. "Lü-lütfen görmüyor musun ben artık ya-yaşayamıyorum" Bakışları söylediğim cümle ile aniden koyulaştı. Burnundan aldığı sık sık nefesler ile sinirlendiğini anlamıştım. "Ruhun benim, inan bana sana öyle şeyler yapacağım ki ölmek sana Lütuf gibi gelecek. Fakat ölmene izin vermeyeceğim." Kulağımda yankılanan sözleri ağlamamı daha da şiddetlendirmişti. Deliler gibi bağırmak istiyordum. Bana yardım edecek kimse yoktu, o beni mahvederken ben sadece izliyordum. Çaresizlik bir kelepçe gibi ellerimi bağlamıştı. Bana doğru yaklaşan adımları korkumu daha da artırıyorken aniden kapıya doğru koşmuştum. Elimi kapının koluna atacakken belimde hissettiğim kollar ile onun göğsüne hapsolmuştum. Ondan kurtulmak adına bir iki adım öne gitmeye çalışırken göğsümün altındaki eli daha da sıkılaştı. Kulağımın dibinde hissettiğim nefes tüylerimi ürpertmişti "Bedenini de ruhun gibi ele geçireceğim. Andım olsun bunu yapacağım" Duyduğum sözler ile beynime kan sıçramıştı. Ağzımdan kaçan feryada engel olamamıştım. Onun kollarından çırpınmak için yaptığım her hamlede beni daha sıkı tutuyordu. O benim sonumdu. Beni yerle bir edecek kişiydi. Ruhumu ellerine vermek zorunda bırakıldığım katilimdi...

•Mafyanın zoraki aşkı "Beni asla sevmeyeceksin, dokunmaycaksın değil mi, Arya?" dediğinde başını 'hayır' anlamında salladı. Hayatını mahveden adamı ne sevmek, ne de dokunmak istiyordu. Amir Arayanın yanından yataktan kalktı. Parmaklarını saçlarının arasından geçirip gözlerini açıp kapadı. Avuçlarını yüzüne bastırdı. Hızlıca makyaj masasına yürüyüp üstündekileri yere fırlattı. Hırsını alamayıp aynaya yumruk geçirdi. Sevdiği kadının onu sevmemesi canını çok yakıyordu. O gecenin yaşanmasını istemezdi ama sevdiğine dayanamıyordu. Onun ruhuna, bedenine her zerresine sahip olmak istiyordu. Kadınına dokunduğu gibi onun da ona dokunmasını istiyordu. Bedeninde sevdiğinin sıcaklığını hissetmek istiyordu. Ama sevdiği onu sevmek için hiç çabalamıyordu. Belki çabalasa severdi. Aşkını hissederdi... Ama çabalamıyordu. Oysa o kadın ecelle nişanlıydı!🗿

"DUR!!!" Duyduğum kelimeyle, bedenimin yapacağı işlev aynı değildi. Eğer ki durursam o cehenneme tekrar götürecekti beni. Ve bu kez bana olmayan merhametini de kullanmıyacaktı. Gözümün üzerine düşen saç tellerim her ne kadar görüş açımı zora soksada, ağlamaktan bulanıklaşan gözlerim kadar değildi. Gitgide yaklaşıyordu, arkama bakmasamda seslerden anlayabiliyordum. Ayaklarımda derman kalmamıştı artık. sızlayan bileğim ise bana hiç yardımcı olmuyordu. "ASEL!!!" Adımı haykırışına kulak asmıyacaktım, ta ki patlayan silah sesine kadar. Vurmuş muydu beni? Durdum titreyen bedenime, sahip çıkamadan durdum. Arkamı dönmek istemiyordum, çok korkuyordum. Ya bu kez havaya değil silahı, bana sıkararsa diye. Sinirlenince kendini kaybederdi DEMİR SÖNMEZOĞLU! Ama ben onu sinirlendimenin de ötesine geçirmiştim şu an. Ondan kaçmıştım!! Tek isteğim özgürlüğümdü oysa. "EĞER Kİ BİR ADIM DAHA ATARSAN, SENİ ÖLDÜRÜRÜM!!!" Yer ayaklarımın altından kaydı sanki. "ASEL DÖN YÜZÜNÜ! TEKRARLAMIYCAĞIM ÇÜNKÜ!" Bitmişti hayatım buraya kadardı. Elimde ki son şansı da yok etmişti. Beni kendine MAHKÛM etmekte kararlıydı...

"Aslı ! " adımı hiç bu kadar sinirli söylememişti. Bu öfkesinin gördüklerimden daha karanlık ve derin bir türüydü. Bu kez de yakalanamazdım. Yakalanırsam olacaklardan korkuyordum. Arkama bakmaya cesaretim yoktu. Sadece önüme bakıyordum ve ağlıyordum. Korku beni ele geçirmeye başlamıştı. Tekrar! Nereye gittiğimi bilmeden sadece koşuyordum, kaçıyordum. O kadar hızlı koşuyordum ki ciğerlerim yanmaya başlamıştı. Ağaçların arasında korkularımla savaşarak ilerliyordum, adımlarımın her biri umutsuzluğumu geride bırakıyordu. Ancak hızım, korkularımı paramparça etmek için yeterli değildi.

"Şimdiden pes ediyorsun. Yalvarmanı sağlayabilirim." "Lütfen git." dedim cılız sesimle. Cevabı kendisini bana bastırmak olmuştu. "Bedenin böyle söylemiyor." "Hazer yalvarırım." dedim. "Sarhoşsun. Yalvarırım bırak beni." Hazer başını iki yana salladı. "Seni bırakmayacağım." Dizimi kaldırıp ona bütün gücümle bir tekme attım. Hızlıca yanından koşarak giderken kalbimin atışını ağzımda hissedebiliyordum. Salonun ortasına kadar geldiğimde belime çelik bir kolun sarıldığını hissetim ve dudaklarımdan çaresiz bir çığlık kaçtı. Sırtım göğsüne çarptığında nefesim kesildi. "Benden kaçabileceğini düşündüren nedir?" Aniden döndüm ve bu sefer göğüslerimiz karşı karşıya geldi. Beni sertçe itti ve sırtım duvara çarptı. Acıyla inledim. Eli acımasızca boynuma sarılırken hıçkırarak ağlamaya başlamıştım. Suratını suratıma yaklaştırdı. "İşte şimdi Eflal." dedi sesi duyduğum en karanlık tonlardan birisinde çıkarken. "Şimdi seni kimse elimden alamaz." Kolumu dirseğimden sıkıca kavrayarak beni tekrar odasına götürmek üzere merdivenlere yöneldiğinde çığlıklarla ve debelenerek ona engel olmaya çalıştım. "Hazer, çok özür dilerim. Yalvarırım bırak beni. Çok özür dilerim lütfen!" Yalvarışlarım beni tekrardan karanlık odasına itene kadar sürmüştü. Kapının önünde dikilip karanlık simasıyla beni izlerken kurtulamayacağımı anladım. Onun elinden kurtulamayacaktım. Beni kurtaracak kimse yoktu. ◇ Hatırı sayılır düzeyde şiddet ögeleri ve cinsellik içermektedir. Sorumluluk okuyucuya aittir. Bu güzel kitap kapağı tasarımı için @Malpomene 'ye çok teşekkür ederim. ♡

-YAPMA NOLUR YAPMA YAPMA DUR ARTIK YETER ALLAH AŞKINA DUR DUR! Tüm evi inleticek çığlığım depoda yankı yaparken onda hiçbi etki yaratmamıştı hala canice sandalyeye bağladığı adamın dişlerini kerpetenle sökmeye devam ediyodu Adamın acı dolu feryatları benim daha çok bağırmama yol açıyodu Beni dinlemiyo hala kanlar içinde kalmış elleriyle kerpeteni bırakmıyodu delirmek üzereydim benim yüzümden bi insana acı çektiriyodu Yanımdaki duvarı tekmeleye tekmeleye durması için tekrardan bağıra çağıra çığlıklar attım - YA DUR DUR YALVARIRIM DUR DELİRTMEKMİ İSTİYOSUN BENİ DUR ARTIK DUR DUR DUR YAA DURSANA DELIRİCEM DUR Son gücümle öyle bi bağırmıştımki depo inlemişti artık ayakta durucak takatim kalmamıştı kendimi yere atıp saçlarımı ellerimin arasına alıp çekiştirmeye başladım saç diplerime giren inanılmaz ağrı umrumda bile değildi hıçkırıklarım ağlayışlarım arasında kaybolurken bi kaç dakika sonra adamın acı feryadıda biraz kesilmişti Bianda kolumdan ayağa kaldırıldım bu yapan Savaştan başkası değildi kan içinde kalmış eliyle kolumu sıkıca tutaraken beni her tarafından oluk oluk kanlar akan adamın karşısına dikti, bu görüntüya daha fazla dayanamayıp gözlerimi sıkıca kapatıp seslice ağlamaya devam ettim - Bak görüyomusun Rojin bu adam senin yüzünden böyle oldu sana ne dedim benden gitmeye kalkarsan başkası acı çeker sana asla zarar vermem ama bunun bedelini başkası öder. Bak şimdi bu adama senin eserin bunu ben değil sen yaptın Zar zor gözlerimi araladığımda Savaşın dedikleriyle daha çok ağlamaya başladım başımı eğip sırf bi canı daha yakmasın diye yalvardım ona - S-Savaş lütfen yemin ederim b-bidaha kaçmicam yalvarırım sana lütfen bırak adamı n-olursun - BAŞKA Bİ ERKEK İÇİN BANA YALVARIP DURMA LAN SİKERİM SENİNDE BELANI KES O SESİNİ Beni kendine çevirip üstüme doğru kükrediğin

Kanla kazıdığın kelebek dövmesinin üzerini çizdir. Noktalı virgülle değiştir. Bu, devam edecek gibi değil ama bitmedi, demektir. Kanatları kanlı kelebek yandı. Küllerinden yeniden yaratıldı. Tekrarlanan doğumla gerçekleşen bir başlangıçtı. Üzerinde duran kanla yeniden doğdun bebek. Yine ne el ne gül bebek. Közlerin içindeki başlangıçta, isli ayaklarınla, Kül Bebek. MELÂL♡ "MELÂL ismini Wattpad'de duyuran ilk kitaptır." "MELÂL ismiyle binlere ulaşan ve yükselişte olan ilk kitaptır." İLK YAYIM TARİHİ: 15 KASIM 2019

-KURTULAMAZSIN,DUYDUNMU LAN BENİ,BENDEN KURTULAMAZSIN,ULAN ÖLSEN KEMİKLERİNİ BİLE RAHAT BIRAKMAM SEN KURTULMAKTAN BAHSEDİYORSUN -SEVMİYORUM, SEVMİYORUM SENİ ANLA ARTIK İSTEMİYORUM SEVMİYORUM, SEVMİYORUM, UMUTU DA ALIP GİDİCEM SENDEN, tekrar bir tokat daha attı kızın suratına saatlerdir dövüyor, vuruyor,bağırıyor, çağırıyor fakat sanki kızın bir kulağından bile girmiyordu,tek derdi bu adamdan zorla olan çocuğunu alıp bu caniden kurtulmak, →→→→→→→→ →→→→→→→→ →→→→→→→ → HAYIR, HAYIR YAPMA YAPMA,YAPMA,YAPMA NOLURSUN,BİR SUÇU YOK ONUN YAPMA, ARSLAN NOLUR. dinlemiyordu bile adam genç kızı sanki hiç duymuyormuş gibi önündeki adama işkence etmeye devam ediyordu acımasızca,kız ise her tarafına bağlanmış kelepçeler ve zincirlerden kurtulmaya çalışıyordu,işini bitirdikten sonra döndü sevdiği kıza üstü başı kan içinde, -bırak sana yardım etmeyi,gözü bile değen insanın sonu budur mehir, şimdi sıra senin cezanda.