Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

055********: Abi iyi misin? 055********: Bir şey olmadı değil mi? 055********: Çok korkuyorum, telefonlarımızı niye açmıyorsun? 055********: Belki telefonuna bir şey olmuştur diye bir de buradan yazayım dedim. Abim 🤍: Sen kimsin lan? Abim 🤍: Bilmediğim bir kardeşim mi varmış? Abim 🤍: Ulan aldatmış değil mi ya? Babam yapmış yapacağını yine. Ulan. Abim 🤍: Şu yaşımdan sonra üvey kardeş sendromu yaşayamam vallaha. Ben yokmuşum gibi davran.