Aynı evde iki yabancı, bir yasak, binlerce yalan. Hazel için Korhan, ablası Mina'nın hayallerini süsleyen adam, evin damadıydı. İki aile, belli sebeplerden ötürü aynı çatının altında yaşamak zorundaydı. Dışarıda bir hayat kurtulmaya çalışılırken, içeride büyük bir ihanet ilmek ilmek işleniyordu.

"Ben sana kibar cümleler kuramam Lalin. Ben sana taparım, ben senin için adam vururum, ben seni omuzlar o ormandan çıkartırım... Ama konuşmayı bekleme benden. Benim lisansım bu." Bir tarafta motor yağı ve ter kokan bir geçmiş, diğer tarafta parfüm ve ihanet kokan bir gelecek. Kârun için Lalin, altı yıl önce dükkanının kapısından çıkan o son umuttu. Kârun Şahkaran; ruhu alevlerle mühürlenmiş, merhameti bir yangında bırakmış, soğuk ve kusursuz bir canavar. O, yıkmak için yaratılmıştı; ta ki kurbanı olarak seçtiği kadının, aslında tek ibadeti olacağını anlayana kadar. Diğer tarafta Lalin Sırmahan. İsmi gibi parlayan, naif ama bir o kadar da ateşe yakın. Kârun'un nefret ettiği bir soyadının tek varisi, ama aynı zamanda onun karanlığındaki tek ışık. Kârun, Lalin'e bakarken sadece bir kadını görmüyordu; o, diz çöküp tapınacağı bir ilahı, her hücresine hükmedeceği bir mülkü ve geçmişinden gelen o sızlayan yaranın tek ilacını görüyordu. Bu, sıradan bir aşk hikayesi değil; günahın ve tutkunun, nefretin ve sadakatin en karanlık tonuyla yazılmış bir devrin kapanışıdır. Bu, sadece bir aşk hikayesi değil; bir adamın kadınına duyduğu hastalıklı bir tapınma, bir kadının ise karanlıkta bulduğu tehlikeli bir yuva.

Demir: Hani kızlarla çıkmıştın? (23:59) Demir: Kim o lavuk? Garsona benzetemedim (23:59) Siz: Bana bakmak yerine telefonuna mı baksan diyorum (00:03) Demir: Problem mi var? Şuna söyleyin kalksın, zıplatmasın sinirlerimi (00:03) Siz: Gelecegini neden söylemedin? (00:04) Siz: Kızlar seni gördü, garipseyecekler şimdi neden haberim olmadığını (00:04) Demir: Sana bakmak için uğradım, çıkacağım şimdi. Bilerek cevap vermiyorsun soruma. Son uyarım kendiliğinden kalkmazsa ben kaldırırım. (00:04) Siz: Demir inanamıyorum ya sana! (00:12) ✓ Siz: Güvenliği gönderip adamı masadan kaldırmak ne demek ya? (00:12) ✓ Siz: Maço musun sen? (00:12) ✓ Siz: Üzerini sıyırıp gitmişsin, gömleğindeki bu kan ne Demir? (00:54) ✓ Siz: Evliliğimizin ilk günleri muhteşem geçiyor ya (00:54) ✓ İlk yayın tarihi: 31.05.2026

"Yanlışlık falan yok." Bir elini başımın hemen yanından koltuğa bastırıp yüzüme eğildi. "Sen benim karımsın." Lila, nikâh tarihi aldığı patronunun zaten evli olduğunu öğrendiğinde takipçilerine anlatacağı eğlenceli bir hikâye bulduğundan emindi çünkü patronuyla evlenen kadının kendisi olduğuna dair en ufak bir fikri yoktu.

"İntikamımı aşk bile durduramaz." *** "Miniğim, benden korkmuyorsun." Küçük öpücük bıraktıktan sonra avuç içini karnıma yasladı ve alev alev yanan bedenimin kül olmasına sebep oldu. "Senden korkmuyorum, Eduard. Korkmayacağım da." Ruhumu da, bedenimi de elde etmeye yeminliydi. Bir anda beni kendine çevirdiğinde yüz yüze geldik. "İyi, çünkü cesur olacağın gece seni bekliyor." Bedenim titredi, bebeklerimde harlanan alevin, aldığım cesaretin kaynağı oydu. Eduard Lersonov'un mükemmel cazibesiydi. "Ne için?" "Bana hesap vereceksin." "Ne hesabı?" Her şeyi öğrenmiş olamazdı değil mi? Eduard... Lütfen gerçekleri öğrenme. "Yaptığın onca planları anlatacaksın, sevgilim. Beni kandırırken arkamdan nasıl güldüğünü anlatacaksın. Dalga geçerken mutluluğunu konuşacaksın. Eğlendin mi, detka?" Üzerime doğru gelmeye başladığında sertçe yutkundum. Korkmuyordum ama bu Eduard'ı tanıyordum. İçindeki o korkunç tarafın yüzüne yansımasını ezbere biliyordum. "Hayır, bak sana her şeyi izah edebilirim. Yemin ederim bir suçum yok. Yanlış anlıyorsun şu an. Ben bir şey yapmadım. Seni ifşa eden ben değildim." 🎭 "Sen benim en güzel maskemdin." Kapak tasarımı- @cheaftrsx 06.07.2024

"Ben ölümün ta kendisiydim Ela. Sen ise beni o ölümün kıyısından çekip alan bir nefes..." ​Yaman Korhan, ellerine bulaşan kanla yaşamayı öğrenmiş, ruhunu karanlığa satmış acımasız bir katildi. Onun dünyasında merhamete yer yoktu; ta ki yaralı, kimsesiz ama bir o kadar da dik kafalı Ela ile yolları kesişene kadar. ​Ela, onun kim olduğunu bilmeden Yaman'ı ölümün kıyısından kurtardı. Bir katile, hayatında ilk kez "insan olduğunu" hatırlattı. Yaman, dünyadaki her şeyi yakıp yıkmaya meyilliyken, Ela'nın o derin siyah gözlerinde ilk kez teslimiyeti tattı. ​Biri hayatı boyunca can almış bir günahkar, diğeri ise hayatın tüm acımasızlığına rağmen ruhunu kirletmemiş naif bir masum... ​Yaman, genlerindeki o vahşi karanlıkla mücadele ederken, Ela'ya karşı hayatındaki tek temiz şeyi, saf ve korumacı bir aşkı beslemeye başladı. Onu dünyadaki her şeyden, hatta en çok kendisinden korumak istiyordu. Ama Ela'nın kalbinde tek bir korku vardı: Yaman'ın bir gün çekip gitmesi ve yine yapayalnız kalmak... ​"Gideceksin ve ben yapayalnız kalacağım. O yüzden yapma, alıştırma beni..." ​Ölümün en yakın arkadaşı olan bir adam, ilk kez bir kadının gözyaşlarında ölümden nefret etti. ​Karanlık bir geçmişin, dünyadaki en saf aşka yeniliş hikayesi. ​"Şimdi her şeyi bana bırak güzelim, olur mu?" UYARI!! Bu kitap; yetişkinlere yönelik şiddet, ağır argo/küfür ve cinsellik unsurları içermektedir. Okuyucuların bu durumu dikkate alarak başlaması önemle rica olunur.

Meva okulun sevilmeyen ama özenilip arkasından konuşulan popüler kızıydı. Barın ise geçmişi ve şuanı karanlıkla dolu olan kafes dövüşüyle uğraşan biriydi. Hayır hayır yazdıklarımın üstünü çiz çünkü bunlar onlar değildi. Asıl gerçek olan çok başkaydı. Meva, ışığını başkalarının ellerinde kaybeden bir kızdı. Barın ise karanlığını yumruklarıyla ehlileştirmeye çalışan bir adam. Biri altın kafeste, diğeri kanlı ringlerde büyümüştü. İki kırık ruh, birbirini kurtarabilir mi yoksa daha derin bir karanlığa mı sürükler? Kırılmış Işıklar, aşkın en tehlikeli hâlini anlatır. İnsanın kendinden kaçamadığı, geçmişin omuzlara ağır geldiği o yerde başlayan bir bağın hikâyesini. Meva için bu bağ, ilk kez gerçekten görülmek demekti. Barın içinse susturduğunu sandığı duygularla yüzleşmek yani insanlığını hatırlamaktı. Birbirlerine yaklaştıkça, ailelerin çizdiği sınırlar daralacak, sırlar yavaş yavaş açığa çıkacak ve her seçim bir bedel isteyecekti. Çünkü bazı ışıklar yeniden yanmak için önce tamamen sönmek zorundadır. Ve bazen Karanlıkta yürüyebilmek için elini tutacağın kişinin ışık saçması gerekmez. Sadece seninle kalmayı seçmesi yeterlidir. (Uyarı! Kitapta ki her şey kurgudan ibarettir.)

Kuğular eşlerini kaybedince ölürler. Bazı istisnalar haricinde. 18 yaşındaki Lidya hayatında neleri kaybettiğini biliyor ve artık kaybettiklerinin canını yakamayacağını sanıyordu. Oluşturulan yeni düzene çoktan alışmış, kendine kendi içinde de olsa yeni bir hayat kurmuştu. Bir daha canı eskisi gibi yanamaz sanmıştı. Ta ki yanlış zamanda ve yanlış yerde karşılaştığı en sevdiği kayıp parçası tekrar hayatına girene dek. Verilip tutulmamış sözler, terk edip kalan insanlar ve doğru sanılan yalanlar. Şimdi sırf bozulması için taşlar tekrardan diziliyor. Belki de doğru son için yanlış zamanda yanlış yerde olunması gerekiyordur. *** Söyle bakalım, kuğu av mıydı avcı mıydı? Yoksa eşini de mi o öldürdü? Kim siyahtı kim beyaz ve kimdi aslında karanlıktan çıkan? "Her şeyimdin. Gittin ve geriye hiçbir şey bırakmadın." Eksik Parçalarımız Serisi 1. Kitap.

Derin, hayatını ve hasta kardeşinin geleceğini korumak için çaresizce bir çıkış yolu arayan genç bir muhabirdir. Patronunun emriyle, mafyayla bağlantıları olduğu konuşulan güçlü bir iş insanının hayatını araştırmaya başlar. Evindeki pencereden gizlice yerleştirdiği kameralarla, adamın karanlık sırlarını ortaya çıkarmaya çalışır. Ancak beklenmedik bir soygun olayı, Derin'in kaderini bambaşka bir yola sürükler. Soygun anını gizlice kaydettiği o görüntüler, Derin için bir dönüm noktası olur; fakat patronunun gerçek yüzüyle karşılaşması, her şeyi değiştirir. Kendini hayatta kalmak için çok daha karanlık ve tehlikeli bir oyunun içinde bulur. Bir gece kapısında beliren yabancı, onu zor bir anlaşmanın içine çeker ve hayatının en kritik seçimlerinden biriyle karşı karşıya bırakır. O andan sonra Derin'in en zorlu savaşı, dışarıdaki tehditlerden çok kendi iç dünyasındaki kargaşayla olur; çünkü hayatta kalmak için yürüdüğü yollar, onu kimseye anlatamadığı bir hikâyeye sürükler; o hikâye de onun en gerçek savaşıdır.