අනුරාගය කියන්නෙම දෙපළකගෙ හදවත්වල පතුලෙ එකිනෙකා ගැන ඇති වෙන .. කාලයට බිඳ දාන්න බැරි .. එකිනෙකා අතර කොච්චර පවුරු බාධක තිබ්බත් අඩපණ කරන්න බැරි .. ශක්තිමත් ආදරණීය බැඳීමකට .. ඉතින් .. මේකත් එහෙම කතාවක් .. සරලයි .. ඒත් හැඟීම්බරයි .. ආදරණීයයි .. Disclaimer‼️‼️ Please note that this is a completely fictional story and the characters and their behaviors are purely my own speculations Warnings : 18 plus : smut warnings : bad cursing : male pregnancy

ඉතින් එදා මන් අස්ටිල්බේ මල් ඉත්තක් දුන්නානම් ! අද මෙතැන මිනීමල් නොපිපෙන්න තිබුණා ! Start - 2024 / 06 / 27 End - 2025 / 12 / 27 (ක්‍රිස්කෝගෙන් ආදරයෙන් 💫❤️😍) [This book is a YIZHAN Fan Fiction and revolves around Sri Lankan culture. This book contains , Harsh language , Mature contents , sadness , revenge , lots of Angst , politics , death, violence , and this is a story about a homosexual relationship, so if you feel uncomfortable, don't read.] [All the incidents and characters here are not real and not related to real life. This is completely my creation , My ideas . No copying without permission.] × [All the images contained in this book are taken from the internet.. They are copyrighted by their respective owners]

අපි කවුද කියලා අඳුරගන්න අපි කොච්චර මහන්සි වෙනවද? ලෝකෙට පේන දේද ඇත්තටම අපිට ඕන කරන්නේ? සමහර දේවල් අපි තේරුම් ගන්නේ කොච්චර පරක්කු වෙලාද? ඒත් ඒ වෙලාවට හරි එහෙම වෙන එක කොච්චර ලොකු දෙයක්ද? මට ලෝකෙට කෑගහලා කියන්න පුළුවන් නම්.. අනේ මන්දා.. මට ඒ ඇති ජීවත් වෙන්න.. මේ මම! මේ මගේ කතාව!! පියවි

" එක් අතකින් පිරුණු තනපුඩුවක් තදින් මිරිකන් , ඒ ලා රෝස පාට තොල් උරන ගමන් , බාගෙට පියවුනු නොඉවසිලිවන්ත ඇස් දිහා බලන් ඉන්න මන් හරි කැමතියි. "

"හිතට දැනුනේ උඹව නම්, උබට ආදරේ කරලා මම වැරැද්දක් ද සුදු කරන්නේ" 2024/11/10

හහ් උබට මතකයි එහෙනම් ...මම ඉවාන්...ඉවාන් ජේකබ් අද වෙනකම් එකෙක් මට අත තියලා නෑ...උබ දන්නවද පාහරයා...ඉස්කෝලේ එකෙක් මට අතක් දික් කරගෙන ඇවිල්ලා නෑ ඒත් උබ...කොන්ඩෙත් අල්ලලා ගෙවින්ව තවත් අදින ගමන් ඉවාන් කිව්වේ රතු පාට වේගෙන එන ගෙවින්ගේ ඇස් දෙක දිහා බලාගෙනම..අද වෙනකම් බල්ලෙක්වත් මාව රිජෙක්ට් කලේ නෑ තෝ දන්නවද ඒක ..." ඉමක් තෙරක් නැති ආදරයේ ගමන් මග 🖤🐺 රාගය ඇත ආලය නැතත් හදේ.... 😚

ඉතින් අවසරයි පුදන්නට මදොල් යකු......නෙක මල්...බලි තොවිල්....පුද පූජා.......මදි උනොතින් බිල්ලකින්..........

හිතාදර මනිත්, ඔයා දන්නවද....ජීවිතේම දුක් විඳපු මනුස්සයෙක්ට සතුට එන්නේ හරි හෙමීට.........ඉතින් මං හැමදාම හිතුවේ කමක් නෑ හිමීට හරි පුංචිම පුංචි සතුටක් හරි එනවනේ කියලා........ඒත්........ඒ විශ්වාසෙත් හැම තප්පරේම හිතින් ඈතට ඈතට යනවා.......මොකද කරන්නේ මං...........කියන්න මට........ඉවසන් ඉන්නද තවත්........ මීට.... පාරමී

💞කේශව අරුන් ප්‍රනාන්දු විහඟ ආකාශ් විජේසිංහ 💞 උඹ අයිති මටයි. උඹ මට අයිති වස්තුවක්❤️

I dare you to unbox youself while reading this ‼️