Każdy nosi w sercu jakieś mroki przeszłości. Wyścigi, szybkie samochody, motory, imprezy i mnóstwo używek. Wszyscy chcemy oderwać się od rzeczywistości, by chociaż na moment zapomnieć o codziennych troskach i prawdzie, która często jest brutalna. Bohaterowie tej opowieści chcą tego samego. Chcą poczuć, że żyją. Zatracić się w szybkości. Nie myśleć o konsekwencjach. Po prostu odnaleźć coś, dla czego warto żyć. Ale wszystko i tak sprowadza się do miłości. Bo każdy z nas chce kochać. I każdy na miłość zasługuje. Historia opowiadana z różnych perspektyw. {W opowiadaniu mogą pojawiać się sceny erotyczne i wulgaryzmy} *Wszystkie prawa autorskie zastrzeżone. Nie wyrażam zgody na kopiowanie fragmentów oraz całości.

Jestem [T.I ] [T.N] i mam 17 lat. Jestem dość wysoką i szczupłą dziewczyną, mam szare oczy i "piękne" włosy, ale według mnie są przekleństwem! Moja mama zmarła przy porodzie, a mój ojciec to alkoholik. Nie mogę tak dłużej żyć. Mam też najlepszego przyjaciela, który nazywa się Toby. On zawsze mnie wspiera. Co spotka główną bohaterkę? Czy coś się stanie? Czy ktoś zginie? Dowiedzcie się tego w tej oto książce. Mam nadzieję, że się spodoba!

-Mogę uznać cię za swoją własność? - Zapytał. -Słucham? - Obróciłam się zaskoczona. -Pytam, czy mogę uznać cię za moją własność? -Zależy, w jakim sensie. - Uśmiechnęłam się kusząco. -Dobrze wiesz, w jakim. - Popatrzył na mnie zmrużonymi oczami, bo choć Słońce było nisko, to świeciło dość mocno. -Chyba tak. - Odpowiedziałam i machając na pożegnanie, skierowałam się do domu.

- Szlag! Czy ta placówka w ogóle jest chociaż trochę normalna?! ~ Oj moja droga. Stań przed lustrem i zadaj SOBIE jeszcze raz to samo pytanie. Sądzę, że natychmiast sobie na nie odpowiesz. - A niech cię, chyba masz rację. ~ Ja zawsze mam rację. - Ty zawsze masz coś mądrego do powiedzenia, Dzierżawco. ~ Gdyby nie ja to dawno byś w moim przekonaniu wąchała kwiatki od spodu. __________________________ Uwaga! Historia tego ff nie jest do końca zgodna z fundacją! T.i - Twoje imię T.n - Twoje nazwisko Więcej chyba nam nie potrzeba.

Mam na imię Madeleine. Jestem już dorosła, ale mentalnie nadal czuję się dzieckiem. Mam paru znajomych i piękny duży dom po rodzicach. Pracuję w różnych miejscach. Wyznaję zasadę, że życie jest za krótkie, żeby większą jego część spędzić wykonując cały czas to samo. Lubię malować, czytać, grać na swoich skrzypcach i pianinie, jeździć konno...mogłabym jeszcze długo wymieniać. Moim największym hobby jest jednak kolekcjonowanie zabawek. Mój tata to kochał i zaraził mnie miłością do tego. Czy powinniście wiedzieć o mnie coś jeszcze? Cóż, moim najlepszym przyjacielem jest Jason the Toy Maker. Publikowana jest też już tutaj część druga UwU *Tytuł tej książki może nie brzmi najlepiej, ale chciałam dać coś niecodziennego, co nie zdradzi za wiele o fabule, ale jednocześnie będzie miało z nią coś wspólnego. Na razie nie przewiduję tutaj zbyt wielu drastycznych scen czy przekleństw, ostrzegam jednak, że mogą się pojawić, jeśli w trakcie pisania wpadnę na jakiś nowy pomysł.*

Jego jedno spojrzenie odbiera duszę, władze i rozsądek. Lepiej uciekaj nim dogoni i ciebie. Jedno drobne spojrzenie, zapiera dech w piersiach, a miliony piekelnie zimnych igieł rozprzestrzenia się po całym ciele. Wypenia ją całą, jej umysł, jej pragnienia i nienawiść. Mrok stał się nieodłączną częścią tej rzeczywistości, do której będzie należeć już na zawsze. "Pośród tych wszystkich żałosnych istot jego spojrzenie wyłaniało się jak góra lodowa zdolna burzyć wszystko co stało mu drodze" Ale i góry lodowe w końcu topnieją. UWAGA : Zawiera sceny przemocy i wulgaryzmy. Zawiera błędy gramatyczne, jeśli je zauważysz napisz, a ja je poprawię. Opowieść jest wersją zmienną. Stały zarys danego rozdziału będzie po jakimś czasie, co również będzie informowane.

Zastanawialiście się kiedyś gdzie trafiamy po śmierci ? Otóż Hiroki jest w stanie odpowiedzieć wam na wszelkie pytania, ponieważ doświadczył tego na własnej skórze... a może na duchu ? Ciemnowłosy nastolatek z dość nieciekawą przeszłością, po śmierci trafia do samego Piekła i ląduje obok Lucyfera, dzięki czemu otrzymuje miano Najwyższego Anioła Śmierci. Jak wygląda życie tam na dole ? Przekonajcie się sami, czytając historię, którą opowiada sam Hiroki Zahara. Aha... Wiedzieliście, że Lucyfer był gejem ?