İnsanlık kendi sonunu kendi getirmişti...Dünya artık yaşanılmiyicak bir hal almıştı ve insanlar bunun bedelini çok ağır sonuçlarla ödemişti. Yeni bir Dünya arayan insanlar bazı şeylerin değişiceğinden habersizdi insanlık artık ikiye bölünmüştü bunca zaman benim gibileri toplumdan dışladılar,öldürdüler bize bir virüs gibi davrandılar ama artık buna bir son vermenin zamanı geldi."ben nora evrim geçirmiş bir insanım diğerlerinden çok farklı ve özelim ben bu adaletsiz dünyaya adalet getiren kişiyim." "(EVRİM) son kıyamet."

Milli takım'ın yeni sezonunda değişen menajeri takıma nasıl bi katkıda bulunacaktı...

En son ne zaman görmüştüm onu? 3 yıl? ya da 4? ''Bu bizim son görüşmemiz olacak Neva.'' demişti Baran. Hayatımdan tamamen çıkıp giderken sadece bir cümle söylemekle yetinmişti. Altı kelime... Daha fazlasına gerek duymamıştı. Peki ya şimdi? Ne değişmişti? Beni ona hatırlatan neydi? Ansızın yanına çağırmasının bir sebebi olmalıydı. Sözünden döndürecek bir sebep...

116 kimsesiz çocuk... Ve ölümü her birinin bileklerine kazıyan bir adam... Bir "çocuk yurdu" adı altında kimsesiz çocukların toplandığı yurt. Polislerin bu yurttaki bazı şeylerden şüphelenmesi sonucunda bu yurt gizemli bir şekilde ortadan kaldırılır ve hakkında hiçbir belgeye ulaşılamamasıyla dava rafa kaldırılır. Fakat daha sonra daha önce bu yurtta kaldığı belirlenen ve bileğinde tuhaf bir sembolü anımsatan dövmelerin olduğu çocukların öldürülmeye başlaması ile dava yeniden açılır. Bu defa polisler "yatılı okul" adı altında bir teşkilat açmıştır. Çocukların bu olayı öğrenmemeleri gerekiyordur, çünkü bu olayla ilgilenen polisler aslında birer ajandır. Her ajana koruması için yaklaşık üç çocuk düşer ve daha sonra beklenmedik bir gerçek ortaya çıkar. ****