"Canavarı uyandırdıysan eğer uysallaştırmayı da öğreteceksin. İnine girdin bir kere, yanmayı da yakmayı da göze almak zorundasın, Vera." "Benden ne istiyorsun?" Gözleri kanayan alt dudağımda gezinirken başparmağını dudaklarımın üzerinde gezdirdi ve akan kanı gri gözleriyle gözlerimin içine baka baka dudaklarına götürerek zevkle yaladı. "Ne istediğimi hala daha anlayamadın mı?" Çarpık bir gülümsemeyle bana bakarken, "Bunu kaç kere söyledim, bir asır geçsin yine söylerim." Dedi ve büyük elleri ince belimi kavradığı gibi beni kendisine yaslarken sertliğini net bir şekilde hissetmemi sağlayarak yüzünü yüzüme doğru eğip burun buruna gelmemizi sağladı. "Benim olmanı istiyorum, külkedisi." Şehvet dolu sesi yüzümü okşarken belimdeki elleri usulca okşuyor ve tüylerimin diken diken olmasını sağlıyordu. "Seni ilk gördüğüm andan beri, tek istediğim sensin. Sen benim olmalısın." O bana ağır derecede saplantılıydı, bu bir aşk hikayesi değildi. Beni taparcasına seviyordu, bu bambaşka bir seviyeydi. "Ya olmazsam?" Gri gözleri karardı. "Ya senin olmazsam Kutay, o zaman ne olur?" Dudakları kan akan dudaklarımı öpmeden hemen önce tüylerimi ürpertecek bir ses tonuyla fısıldadı. "Ya benim olursun ya da benim olursun, Doktor. Sana seçim yapma hakkı sunmadım."

Arkasını dönüp gitmek üzereyken kolunu tutmaya yeltendim. Zincir uzanmayınca parmaklarım tişörtü üzerinden kaydı. Arkasını dönüp solup mavi gözlerini gözlerime dikti. "Lütfen...beni yeniden o bodruma kapatma. Beni öldür ama kapatma. Tek başıma kafayı yemek üzereyim orada. Duvarlar üzerime üzerime geliyor. Beyaz duvarlara bakmaktan hayaller görmeye başladım." Maskesinin ardındaki gözleri fal taşı gibi açılmıştı. Göz yaşlarımı tutamadım. Dizlerimin üzerine çöktüm. "Lütfen...ne istersen yaparım. Yalvarırım." Titreyrek ağlamaya devam ettim. "Beni oraya kapatma. Daha fazla dayanamıyorum. Nolur...içinde biraz insanlık varsa canımı al daha iyi..." Kısa bir süre başımda bekledikten sonra arkasını dönüp kapıya ulaştı. "Giyin." İlay ve Rüya uyandıklarında biraz şehirden uzaklaşmak ve kamp yapmak için gittikleri ormandan farklı bir yerde olduklarını fark ederler. Kör karanlığa gözlerini açan kızlar bir kaç dakika sonra hayatlarını tamamen değiştirecek o kişi ile tanışırlar. Ve o dakikadan sonra kaçmak için mücadele etmeleri gerekmektedir. ❗Dikkat; bu kitap travmatik ögeler içermektedir. Eğer kan, cinayet ve benzeri konular sizi rahatsiz ediyorsa okumamanızı ya da o sahneleri atlamanızı tavsiye ederim.

" Annenin iyileşmesini ister misin ufaklık? " Alaz beyin yönelttiği soruyla bir anda kalakaldım. Cevabımı beklercesine suratıma bakıyordu. Şu anda neden böyle birşey sorduğuna anlam verememiştim. " Tabiki isterim, bu benim hayatımda ki en önemli arzum! " İçkisinden bir yudum aldığında hareket eden adem elmasında gözlerim takılı kaldı. Bakışları gözlerimi bulduğunda beni yeni bir umuda sürükleyecek o sözleri söyledi. " Eğer istersen Anneni tedavi ettirebilirim ? " Kulaklarım doğru duyuyordu değil mi? Az önce Alaz bey bana anne mi tedavi ettirebileceğini mi söylemişti. Afallamış şekilde öylece yüzüne bakıyordum. Zengin bir adam olduğunu biliyordum. Bunu mümkün kılabilir di. Ama neden bana böyle bir iyilik yapsın ki! Karşılığı olmadan hemde! "Nasıl ? " Tek kelime ile sordum. Vereceği cevaba odaklanırken kalbimin atış seslerini duymaya başlamıştım. Elindeki bardağı sertçe masaya bıraktığında yüzüme doğru eğildi. Burnuma dolan içki kokusu be rahatsız etmezken kendi kokusuyla birleşmiş, daha da çekici bir kolu ortaya çıkarmıştı. " Bunun bir karşılığı olucak elbet! " Yavaş yavaş vücudumu saran korku ile merakım da artmaya başlamıştı. " Benimle evleneceksin! "... Şahsıma ait bu hikayeyi herhangi bir çalınma yada kopyalanma olduğu takdirde yasal süreç başlatılacaktır!!! Önemle duyurulur!

°Tıp fakültesini bitirip hiç bilmediği bir şehire atanan Ahu Soykan. °Şehrin sahibi, herkes tarafından korkulan,bu yola annesinin katili bulmak için çıkan Vural Boratav. Her insanın bir kaderi vardır derler,kimi doğrar, büyür, ölür,kimiyse sevdaya dönüşür,zaten en zoruda insanın sevdaya düşmesidir,bazen kaderine karşı gelirsin,istemezsin,kabullenmezsin ama kader çoktan ağlarını örmüştür,isyan etsende,kaderinde o kişi varsa hep önüne çıkar,her ne kadar çabalasanda kaderinden kaçamazsın.

Buz gibi bir sesle "Sen ne yaptığını sanıyorsun." diye sordu. Ürkütücü sesi dalga dalga kulaklarını bulduğunda gözlerindeki yaşlarda can buldu ve yanaklarını ıslattı. Hala hangi yüzle karşısına çıkabiliyordu. Sessiz kaldı. Cevap vermek onun varlığını kabul etmek demekti. Karşısındaki celladı kendinde öyle büyük bir yara açmıştıki ne sara biliyor nede öfkesini atabiliyordu. Sorduğu soruya hiç bir tepki vermeyen kadına öfkeyle baktı. Yağmur şiddetini arttırırken genç kadının üzerindeki giysi tüm hatlarını ortaya koyuyordu. Kendilerini uzaktan izleyen korumalara başıyla uzaklaşmalarını söyledi. Dizlerinin üzerine çöken kadını kollarından tutup ayaklarının üzerinde basmasını sağladı. "Sana bir soru sorduğumda bana cevap ver." diye kükredi. Beyza için dokunması kabul edilemez bir durumdu. Midesinin kasıldığını hissetti. Neredeyse kusacaktı. Kendini geri çekmeye çalıştı. Fakat o kadar sıkı tutuyordu ki başarılı olamadı. Karşısındaki adama öyle bir baktı ki ölüm kadar soğuktu. Sesi ise buz gibi çıktı."Üzerimdeki pislikten kurtulmaya çalışıyorum." Oktay duyduklarıyla tokat yemiş gibi oldu. Ne bekliyordu ki bir kadına yapılacak en büyük kötülüğü yapmıştı. Ama ne zaman Beyza karşısında dursa aklına Tunc geliyordu. İkisi arasındaki ilişkinin boyutunu tahmin ettiğinden öfkesi küçük bir kıvılcımda olsa yeniden alevleniyordu. Gelene kadar kendisine sakin olmasını söyleyip durdu. Şimdi ise öfkesi pişmanlığının üzerine çıkmıştı. "Senin üzerinde biriktirdiğin pisliği yağmur damlaları temizlemeye yetmez." dedi ve genç kızı kolundan tuttuğu gibi çekiştirmeye başladı. "Bırak beni hayvan herif." Oktay gözü dönmüştü "Merak etme birazdan bırakacağım." dediğinde genç kadının direnmesi hiçbir fayda sağlamadı. Sürükleyerek getirdiği havuzun başında durdu ve "Seni ancak bu temizler." dedi

"Aslı ! " adımı hiç bu kadar sinirli söylememişti. Bu öfkesinin gördüklerimden daha karanlık ve derin bir türüydü. Bu kez de yakalanamazdım. Yakalanırsam olacaklardan korkuyordum. Arkama bakmaya cesaretim yoktu. Sadece önüme bakıyordum ve ağlıyordum. Korku beni ele geçirmeye başlamıştı. Tekrar! Nereye gittiğimi bilmeden sadece koşuyordum, kaçıyordum. O kadar hızlı koşuyordum ki ciğerlerim yanmaya başlamıştı. Ağaçların arasında korkularımla savaşarak ilerliyordum, adımlarımın her biri umutsuzluğumu geride bırakıyordu. Ancak hızım, korkularımı paramparça etmek için yeterli değildi.

[ağanın sevdası] ARA VERİLDİ!

"Bedenine unutamayacağın bir iz bırakacağımı söylemiştim Berfin... Beni sevmeyi öğrenmeliydin!" Zihnini tek bir cümle esir almıştı. Her sesini duyduğunda, her gözünü kapattığında, her başını yastığa koyduğunda tek bir cümle kulaklarında yankılanıyordu. "Bana kızamazsın Berfin'im, sadece bedeninin kime ait olduğunu gösterdim!!!" " Yüreğindeki kin kanamış ruhun izleriydi..." Hoyrat ellerin arasında çırpınan masum kalpler, bir nefes uzaklığındaki kaderin esir ruhlarıydı. Dakikaların derinliğini acının en demli anında anlayan insanoğlu, gökyüzüne sığınan çığlıkların arasında umudun kırıntılarını bulur.

"Davulda sağlam ama tokmağın değmediği yer kalmamış ha Rozerin!"dedi üstünden gelinliği söküp alırken..., "Kulun olurum, kölen olurum, karın olurum ne olur Şivan abi canım çok yanıyor" dedi ağlayarak. "Abinin amına koyarım kızım ne abisi bak bakayım şu saatten sonra abilik mı kaldı." Diyerek bacağındaki kanı işaret etmişti. Tek bir hata ömür boyu bir ızdıraba mı neden olmuştu Rozerin Kandar Şivan Kandar. Hiçbir şey sonsuza kadar saklı kalmazdı. Hiçbir şey göründüğü gibi olmazdı. Perdenin Ardındakileri de görmek lazımdı. Bu bir kızın masumiyetini ispatlama çabasıydı.