Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

Boğazımda sert yutkunuşların izi, yüzümde acının gözyaşları vardı. "Yine kaçıyorsun benden." dediğinde adımlarım duraksadı, sesindeki tükenmişlik kalbimi parçalara ayırdı. "İki yıl önce seni sevdiğimi söylediğimde de kaçtın. Tamam yanında değil ama en azından olduğu yerde mutludur dedim, karşına çıkmadım." dediğinde çenem titredi. Kalbim acıyordu onu her böyle gördüğümde. "O kadar zaman geçtikten sonra yeniden geldiğinde sevdamın altında ezilir oldum. Şimdi yine aynı noktadayız, senden bir cevap bekliyorum ama sen susuyorsun." Dik tutmaya çalıştığım omuzlarım sarsıldı, ağlamalarım hıçkırıklara karışırken Yağız aramızdaki mesafeyi iki adımda kapatmıştı bile. Ferah nefesi yüzüme çarparken sıcak ellerini yanaklarıma yaslayıp zaten bildiğim o gerçeği fısıldadı. "Sana hala aşığım Deva." Gönül vurgunu serisinin birinci kitabıdır. 1.#Vazgeçmek (02.12.2025) 1.#Ayrılık (04.12.2025) 1.#Merhamet (25.12.2025) 1.#Gelecek (06.02.2026)

Babasını teröristler öldürdüğünde intikam yemini eden Altınay BOZKURT, büyüyüp asker olur ve katillerini yasa dışı şekilde öldürür. Bu sayede bir avukatla tanışır. Askerliği elinden alınsa da hem aşkı hem de tim arkadaşları için gizlice savaşmaya devam eder.

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.