"Şu anda bile bana abi diyorsun!"diye söylendi biraz sinirle. Kirpiklerim titreşti, sadece bakakaldım."Canım yanıyor,yapma." Ellerini iki koluma yerleştirip yaklaştı. Bakışları gözlerime kilitlenmişken "Hâlâ anlamadın mı Defne?"diye mırıldandı. "Sana olan bakışlarımdan, sana kıyamayışımdan, yanındayken heyecanlanmamdan hâlâ anlamadın mı?" Yine o ses tonunu kullanıyordu işte! Yine tüm savunma sistemimi etkisiz hâle getirmişti. Tek yapabildiğim öylece bakmaktı. Ne bir şey söyleyebiliyor ne de hareket edebiliyordum. Belki de bu kaçmak için kalan son fırsatımdı. Belki de fırsat falan kalmamıştı. Neredeyse apaçık konuşuyordu artık, nereye kaçıyordum? Yine de denedim. Hakimiyetini kaybettiğim kalbime yeniden ulaştım. Beynime gerekli sinyali gönderebildim. Ve son kez denedim. "Anlamadım ben hiçbir şey. Gidiyorum ben!" Bir an afallamış olsa gerek ki çektiğim kollarımı kolaylıkla kurtarabilmiş ve ondan uzaklaşmıştım. Hızla atan kalbime inat ben de adımlarımı hızlandırdım. Ama kulaklarıma ulaşan ses ayaklarımın olduğu yere mıhlanmasına sebep olmuştu. "Seviyorum Defne!" Atan kalbim sekteye uğramış etrafımdaki bütün sesler susmuştu. Günlerdir kaçtığım gerçek şimdi apaçık karşımdaydı. "Seni çok seviyorum!" ••• 29/10/2023 #ask 1 29/10/2023 #genckurgu 2 23/02/2024 #macera 1

Han Bey'in adı ovanın dört bir yanında korkuyla anılırdı. Kimse onun gözlerinin ardında yıllardır sakladığı yalnızlığı bilmezdi. Nare ise baharın ilk çiçeği gibiydi; narin, sessiz ve fark edilmeden kalplere dokunan... Bir dere kenarında kesişen iki kader, geçmişin yaraları ve söylenemeyen duygular arasında filizlenen bir sevda... Bazen bir insanın sakladığı bahar, hiç ummadığı bir çift ela gözde yeşerirdi.

borantekin: Maça gel Seni görmek istiyorum. novyre: Heyecandan ne yapacagımı bilemedim ss aldım yildizladim Cok mu seviyorsun beni ya yerim seni borantekin: Kim olduğunu öğrenmek istiyorum diyelim •Çerezlik kurgu

Küçük bi ilçenin belediye başkanı ve kızları,1980 lerde başlayıp 2000 lere uzanan bir hikayedir bu beldiye başkanın bir konumu birde güzeller güzeli üç kızı vardır ve meşhur portakal ağaçları sakin hayatları ne kadar değişebilirse o kadar değişmişti bu değişimleri birlikte tanık olmaya ne dersiniz🩷

1970'lerin Ankara'sında, tozlu tezgahların arasında, sararmış ellerine tütün kokusu sinen genç bir kadın olan Yasemin, kayıpların acısını genç yaşta öğrenmişti. Kayıplara, hayal kırıklıklarına, acıya ve en çok da umutsuzluğa karşı o tütün yapraklarını sarmaya, tütünün geniz yakan kokusunun arasında nefes almaya devam etti. Hayat onun için Ankara'daki bu fabrika kadar gri, soluk ve dumanlıydı. Ama Yasemin yılmadan her geçtiği o karanlık sokaklara, sardığı o tütün yapraklarına yıllarını verecekti. 'Gün batarken her akşam Bir kız geçer kapımdan Köşeyi dönüp kaybolur Başı önde yorgunca" (Fabrika Kızı ~ Alpay) Önce karanlık bir sokakta, ardından tozlu bir tezgahın kenarında. Kader yazgısını bir bakışla, bir kelime ile yazmıştı onlardan habersiz. Fabrika işçisi Yasemin ve Avrupa'da tahsilini tamamlamış Kenan. İki ayrı dünya, iki farklı hayat... Kaderin tek bir yazısı ile birleşir miydi? Kader katipliğini çoktan yapmışken zaman, her vakit dendiği gibi ilaç olmak yerine yara olacaktı. Kayıplarını yerini doldurmak bir yana yenilerini bile ekleyecekti. Zaten bazı yaralar sarılmak için değil, kanamak için vardır. ~ 28.02.2026

Buruşuk peçeteyi açtığımda mavi mürekkep kalem ile peçeteye ne kadar düzgün yazılabilirse öyle yazılmıştı. Yazının altındaki Mustafa ismi kaşlarımı çatma nedenimken yazdığı yazıya kaydı gözlerim. "Bir gün o tatlıdan doyuncaya kadar yiyeceğim." Mustafa. 4 Mayıs 2023

" Serhan, ben sana aşığım. " Serhan önce bir şaşırmış sonra minik bir kahkaha atmıştı. Ecem buna bozulsa da hayranlıkla izledi gülüşünü. Çocuk kıza yaklaştı ve kocaman bir tebessümle konuştu. " Hissettiğin şey aşk değil ufaklık. " dedi yüzüne doğru " Hayranlık. " Ecem anında kaşlarını çattı. " Ne hissettiğimi biliyorum ben. " diye soludu sinirle. Niye böyle yapmıştı ki şimdi? Serhan başını yavaşça salladı. " Sen daha on iki yaşındasın, ilkokulu yeni bitirdin. Bense üniversiteye geçeceğim. Abinim ben senin. " dedi gerçekleri kızın kafasına sokmak ister gibi. Ecem omuz silkti huysuzca. Hayal kırıklığına uğramıştı. " Abim yok benim. " Serhan bir kez daha başını salladı, sonra elini uzatıp kızın saçlarını okşadı. " Büyüyünce anlayacaksın. " 10.07.2023 itibari ile #yalnız kategorisinde 1 numara. 09.09.2023 itibari ile #tatlı kategorisinde 1 numara.

Kucağımdaki minik, onun uzattığı oyuncaklarla oynarken kendince gülüp, mırıldanıyordu. Ben ise gözlerimin dolmaması için çabalıyordum. Tek yaptığım Duru'nun saçlarıyla oynayarak oyalanmaktı. Onun ise oturduğundan beri suratıma baktığını hissediyordum. Dün duyduklarımdan sonra ne tepki vermem gerektiğini bilmiyordum. "Ahu." diye bana seslenmesiyle sadece "Ne!" dedim kendimi tutamayıp. Aniden çenemde hissettiğim parmaklar, kafamı ona doğru döndürdü. Bakışlarını kısaca Duru'ya değdirdikten sonra hayranmışcasına bana baktı. "Bizim de bundanımız olsun mu?" deyip beni hem dumura uğrattı, hem de bedenimdeki bütün kanın yüzüme hücum etmesini sağladı. ──────── 𐙚 ──────── Bazı kısımlarda texting vardır. Argo kelimeler bulunmaktadır.

Text x Düz Yazı Lina'nın haylaz kedisi Portakal, evinden kaçıp sürekli olarak üst komşusu Aras'ın dairesinin kapısına dayanır. Aras, belli etmese de Portakal'a ve sahibine alışır. Hem de fazlasıyla... Siz: Portakal sizin evinizde olabilir mi acaba? Aras: Portakal sevmem. Siz: Kediden bahsetmiştim. [İlk kurgumdur, mantık hatası olabilir. Açıkçası ileride yazmaya devam edersem kendimdeki gelişimi görmek açısından bölümler üzerinde çok fazla oynama yapmayacağım.] ○○● ○●○ ●○○ 04.10.2025 & 31.01.2026 Lina & Aras. <3