Bazı insanlar hayatına konuşarak değil, adını söyleyerek girer. Esme için Adil tam da böyleydi: konservatuvarın taş duvarları arasında adını anons eden, sonra aylarca aklında yankılanan bir ses. Yeniden karşılaştıklarında onları birbirine bağlayan şey yalnızca müzik değildir; söylenemeyen arzular, yarım kalan ilişkiler ve yalan söylemeyen şarkılar da aralarındadır.

Aklındaki ile yaşar yanında ki ile ölürsün ... ~Adil Koçari - Ayşe Koçari ~

Halısahada oyuncu eksik olması üzerine abisi tarafından halısaha grubuna alınan Duygu, beklemediği dostluklar ve aşkla karşı karşıya kalacağından habersizdi. ▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎▪︎ Argo içerir. Ekran süren yüksekse bu kitabı mutlaka oku😝😉

Esme Furtuna'nın hayatında her şey kendi bildiği gibi ilerlemeliydi. En azından o öyle sanıyordu. Planlı, kontrollü, kimsenin aklına göre yön değiştirmeyen bir hayat... Ta ki Adil'le aynı yere düşmeye başlayana kadar. İlk karşılaşmaları pek romantik sayılmazdı. Hatta biraz daha dürüst olmak gerekirse, tam bir felaketti. Sonra ikincisi geldi. Ardından üçüncüsü. Ne zaman yolları kesişse bir şeyler ters gidiyor, telefonlar bozuluyor, yollar kapanıyor, elektrikler kesiliyor, hava bir anda değişiyor, kısacası evren bütün gücüyle "bu çift olmaz" diye bağırıyordu. Ama evrenin hesaba katmadığı küçük bir şey vardı: Esme de Adil de "olmaz" lafından hiç hoşlanmazdı. Başta birbirlerini uğursuz sanan bu iki inatçı insan, zamanla asıl meselenin kendileri değil, onları ayırmaya çalışan o görünmez düzen olduğunu fark eder. Ve tabii ki olması gerekeni yaparlar: evrene karşı güçlerini birleştirirler. Aksilikler büyür, tesadüfler saçmalaşır, kasaba olan bitene anlam vermeye çalışırken Esme ile Adil de istemeye istemeye birbirlerine yaklaşır. Çünkü bazen kader insanı sevdiğine götürmez; yolunu kapatır, sinirini bozar, sabrını dener. Ve bazı aşklar tam da bu yüzden başlar.

Büyüklerinin mirasını devralan ve hayatını soyadını taşıyan şirketine adayan Adil ile Furtuna'nın gayrimeşru kızı Esme'nin de kaderi bu düşmanlık gibiydi; tek bir kalemde yazılmış iki ayrı hikaye, sonları ortak ama satırları hep çatışma dolu...

"Fadime Koçari bana lütfen falan dedi. Trabzon'a harbiden pembe kar yağacak." "Trabzon'a pembe kar yağar mı bilemem ama Furtuna Konağı'na kırmızı kar yağacak."

EsDil çifti için tek ya da üç-dört bölümlük kısa hikayeler...

Karadeniz artık eskisi gibi değildi. Kıyılar mühürlenmiş, köyler haritalardan silinmiş, insanlar güvenlik yasaları ve şirket raporları arasında kaybolmuştu. Esme, düzenin insanları koruduğuna inanarak büyümüştü. Kıyı İdaresi'nde attığı her imzanın bir hayatı kurtardığını sanıyordu. Adil ise aynı imzaların ardında kimlerin susturulduğunu, kimlerin yerinden edildiğini ve kimlerin ölü sayıldığını çok iyi biliyordu. Biri düzenin mührünü taşıyordu, diğeri kıyının öfkesini. Yasak Kıyı'da yolları kesiştiğinde birbirlerine yalnızca düşman oldular. Fakat Karadeniz'in susturulmuş hafızası açığa çıktıkça, Esme ve Adil aynı gerçeğin iki ayrı ucunda olduklarını fark edecekti. Ve bazı gerçekler, bir kez denizden geri döndüğünde, artık hiçbir mühürle kapatılamazdı.