İlk karşılaşmamız mı? O günü sonsuza dek hatırlayacağım. Bana bakan o öfkeli gözlerini, sert yüz hatlarını ve arsızca burun deliklerimden içeriye sızan ter ve barut kokusu... Suriyenin bilmem hangi köyünde, güneş altında alev alev parlayan o mavi harelerini ve ciğerlerime tek bir boş yer kalmayana kadar arsızca dolan kokusunu o andan sonra hep aradım. Aramaya da devam ediyorum. Bu benim hayatımın başladığı günün ve devamının hikayesi. Bu aslında benim, Dilruba'nın değil, hayatımın başlangıcı olan o adamın hikayesi, Selçuk'un hikayesi. Çünkü ben, hiçbir zaman hayatımın başrol oyuncusu olmayı başaramadım ama o adamı, hayatımın başrolü yapmayı başardım.

Bu kitapta zamanla çekimin arttığını gösteren bir aşk hikayesi vardır. Veya daha fazla mı demeliyim? Güzel, başarılı bir aile kızı ve kötü geçmişi olan bir adam. Buz kalpli biri mi desem? Dünyalara renk katan sıcak kanlı kız, iki çift kara göze tutulursa ne olur? 𝐃𝐫. 𝐑ü𝐲𝐚 𝐔𝐙𝐔𝐍, yeni bir başlangıç için Diyarbakır'a taşınır. Güzel planları olsada hayat ona başka bir yol sunar. Bu yolda nelerle karşılaşacağını bilmez. Yolda onu aşk, arkadaşlık, nefret ve sevgi karşılayabilir. Yada sadece korku mu? Ö𝐳𝐞𝐥 𝐤𝐮𝐯𝐯𝐞𝐭𝐥𝐞𝐫𝐝𝐞𝐤𝐢 𝐑ü𝐳𝐠𝐚𝐫 𝐃𝐞𝐦𝐢𝐫, hayatındaki tek kız olan Ablasının yanına başka bir kız koyabilecek mi? Geçmişi yüzünden aşka küsmüş birisi olarak, sevgiyi bulabilecek miydi? Ya hayat ona başka bir yol sunarsa? Kabul etmekten başka bir çaresi kalacak mı? Belkide korkuyla o yoldan geçecekti ve yolun sonunda tadamadığı sevgiyi bulacaktı, kim bilir? Peki bu ikisi 𝒶ş𝓀ı nasıl bulacaktı? ~ Ve İnsan; tercihleriyle kaderini imzalar...~ |Asker&Doktor ... İlk kitabım olduğu için kusurlarım olabilir! :) Kitabım final olduğunda, bölümler düzenlenmeye başlayacak!🤍 Linçlerseniz lütfen saygılı bir dille söyleyin! :)

"İzliyoruz " derken sesinde garip bir dalgınlık oluşmuştu. Dudaklarıma bir gülümseme yerleştirirken kemerimi çıkardım ve son kez ona baktım. "Gidiyorum" derken direksiyonda ki elini kaldırıp yüzüme koydu ve sabah evden çıkmadan önce yenilediğim bandajın üzerinde gezdirdi parmaklarını, gözleri yaramdan ayrılıp da tekrar gözlerimi bulduğun da şok olmuş gibi ona bakıyordum. "Yaralanma olur mu? " dediğinde ne diyeceğimi bilemedim. Sadece ona bakıyordum. Güzel yüzü tam karşımdayken ve bana böyle bir cümle kurarken ne diyebilirdim ki? Ne demeliydim? Kendimi toparlamaya çalışırken onun benden uzaklaşan eline kısa bir bakış atıp gülümsemeye çalıştım ve derin bir nefes alırken yüzümü ondan biraz geriye çektim. Elimi kaldırıp bir asker selamı yaparken, "Emredersiniz Yüzbaşım "dedim gülümseyerek ve hemen ardından bir şey söylemesini beklemeden arabadan indim. Son gördüğüm şey ise dudaklarına yayılan gülümsemesiydi. .....

İki aydır görevde olan ve son iki gündür haber alınamayan bir asker... Onu bulmak için görevlendirilen iki tim... Ve kesişen yolları ile başlayan hikâye...

O, aslında kimdi? Bir adam, gizemlerle dolu... Geceleri, şehrin karanlık sokaklarında Barut ismiyle hayat buluyor. Ve şehrin yüzlerce mahallesinden birinde genç bir kadın, onlarca yazma girişimine rağmen asıl romanını yazmak için ilham kaynağını bekliyor. Barut, Şifa'ya ilham kaynağı olabilecek mi? Peki Şifa'nın tanıdığı kişi gerçekten Barut mu?

(Mahallemin Polisi hikâyemdeki yan karakterler olan Kurşun ve Nergis'in hikâyesidir! Bağımsız olarak okuyabilirsiniz ^^) Derin nefesler alıp sımsıkı yumduğu gözlerini mümkünmüş gibi daha da sıktı. Biliyordu, buradaydı. Konuşmasına gerek yoktu. Ses çıkarmasına gerek yoktu. Varlığı, bütün her şeyi bir kenara itip ruhunun yanında yer alırken sese gerek yoktu. Nergis, onun geldiğini her zaman hissederdi. Öyle ki Sevda'nın çoğu zaman ona bu konuda takılmasına bile razı olurdu. Öyleydi çünkü. Nedeni veya nasılını bilmiyordu sadece Kurşun geldiğinde Nergis hissediyordu. Sevmek, ne bela bir şeydi böyle. "Nergis." O kulaklarından hiç çıkmayan tok sesi yağmurun sesine karıştığında gözyaşlarına inat başını dikleştirdi ve göz kapaklarını araladı. Gözleri Kurşun'un pişmanlık, utanç ve daha birçok duyguyla harmanlanmış gözlerini bulunca dudakları sanki duygularına inat yukarı kıvrıldı. Mutlu muydu? İnsan sadece mutluluktan mı gülümserdi? Hayır, bazı gülümsemeler içindeki acıyı dışarı vurmak için vardır. Gözyaşı mutsuzluğa, gülümseme mutluluğa esir edilmişti. "Gerçek mi?" Sesini zar zor sindiği derinlikten çıkarıp konuştuğunda Kurşun'un başını önüne eğip yutkunmasını izledi. Söze gerek yoktu işte. Duruşundan anlıyordu artık onu. Genç kızken kalbine işleyen adamı tanımaz mıydı?

Benim hikayemde kötü kraliçe, saf kral, masum kız, beyaz atlı prens gibi ilgi çekici karakterler yok. Bu benim, sıradan mahallemde aşkı bulma hikâyem... Benim ufak dünyamı büyüten güzel kalpli bir adamı size kendi gözlerimle göstermeye çalışacağım. ... Her şey benim küçük bakkalıma bir şeyler almak için giren o güzel gözlü adamla başladı. Alışverişini yaptı, parasını ödedi ama poşetin içine kalbimi de koyup götürdü. Farkına bile varmadan... Hadi gelin, mahallemin ve kalbimin polisiyle tanışın...

Yaşatmak... Bazı insanlar, bazı insanları yaşatmak için doğarlar. Kendileri için değil başkası için yaşarlar. Her gün belki de yüzlerce insanın acısına bir nebze de olsa merhem olabilmek için saatlerce ayakta, uykusuz bir halde oradan oraya koşturup dururlar. Yaşatmak için. Bir nefesin daha son bulmaması, bir bedenin daha kara toprağın altına girmemesi için. Şüphesiz bu kutsal görevi ancak kutsal bir ruh yapabilirdi. Ve öldürmek... Canını alanın canını almak. Kan dökmek ve ellerine baruttan başka bir kokuyu haram kılmak. Ama silahı ateşlerken katil olarak değil yiğit olarak anılmak. Şehitlerimizin kanlarını kendine katarak gökte dalgalanan bayrak için can almak. Yaşamak ve ölene kadar öldürmek. Şüphesiz bu kutsal görevi de ancak kutsal bir ruh yapabilir. Aynı dünya da tamamen farklı hayatların içinde yaşayan iki farklı insan. Tek ortak yanlarıysa başkaları için yaşamaları. Bu, bir hemşire ve bir jandarma özel harekatçının hikayesi. Biri yaşatmak için diğeri öldürmek için savaşırken aşk da onları bir araya getirmek için savaşacaktı.

Yapılan baskın sonucu tüm timini kaybeden Asena, hayatına döndüğünde tek döndüğü şeyin işi olmadığını fark eder. Geçmişe döner, geçmiştekilere... ... "Vatanım için ölür, senin için yaşarım." ... "Yaralar kişiliğinin parçasıdır ve asla kusur değildir. Her bir yaran, benim için özel olur lakin..." "Lakin?" diye sordum. "Canın yanmasın, kendine iyi bak. Çünkü bu yarayı görmek bile canımı yaktı." ... "Senin için herkesi, her şeyi yakarım ama söz konusu vatan olunca bizi de yakarım." ... "Seni, bedeninde yara olmayan tek bir nokta kalmasa dahi severim. Senin gönlün bile yaralı ama bana ayırdığın yaralı kısımla öyle çok hissettiriyorsun ki sevdiğini... Ben sen bunu hissettiremesen de seni çok severim. Ben sana aşığım kadın."

SINIRDA SERİSİ II Derman kitabındaki Teğmen Azra Kasırga ve Üsteğmen Yavuz Arvis'in hikâyesi.