Telefonundaki zoom ayarını biraz daha yükseltti Gökçe. Karşı komşusunu dikizliyordu resmen. "Çüş anasını vücuda bak!" Önündeki çerezden biraz avucuna alıp ağzına götürdü. Sakin sakin ağzına attığı çerezi çiğnerken telefonuyla zoomladığı Hakan birden telefona doğru sanki önceden biliyormuş gibi bakışlarını çevirdi. 'Aha sıçtın' diyordu iç sesi. 'Hemde ne sıçmak, bok götürüyor pijamandan bok!' Telefonunu kucağına doğru indirdi. Kendi odasının balkonundaydı. Karşı komşusu Hakan'ın perdesi açıktı öylesine telefonunu mahalleye doğrultmuş mahallede saçma yerleri zoomlayıp bakarken birden Hakan'ın odasının penceresi kamerasının kadrajına girmiş ve dikizliyor bulunmuştu. Perdesi de sonuna kadar açıktı Hakan'ın. Gökçe bedenini görünce dona kalmış sadece onun penceresine bakıyordu, görünüp görünmesi aklının ucundan bile geçmiyordu. 'Çok fena yükseldi çok.' Fadik biraz haklıydı bu sefer. Hiç birşey yokmuş gibi çerezini yemeye devam etti ve mahallede gezdirdi bakışlarını. Hayır onu görmüş gibi davranmayacaktı. Ya da Hakan onu görmüş gibi panik olmayacaktı. Kucağındaki telefon titredi. Bakışlarını telefonuna indirdi ve telefonunu açtı. Hakan: Gördüm seni

Lise son sınıf öğrencisi Afra, numaraların karıştırılması sonucu Ateş'e yazar ve Ateş'in üniversite hayatına ani bir giriş yaparak kendisini bambaşka bir noktada bulur. * Loş mor ışığın gölgesi yüzüne düşüp suratının bir yanını kapatırken parıldayan ela gözleri çehremde gezindi. Kemikli ellerinin ince iki parmağı çeneme dokundu ve hafifçe yukarı kaldırdı. Parmakları tüy gibi bir hafiflikle alt dudağımı okşarken "Ineffable," diye fısıldadı. "Kelimelerle anlatılmayacak kadar muhteşem olan, anlatılamayacak güzellikteki şey. Senin bende bıraktığın etki güzelim, tam olarak bu."