Lavinia & Karanın hikayesi.... Onu ilk gördüğüm günü hâlâ hatırlıyorum. Bir insan kaderini değiştirecek birine rastladığını sonradan anlıyor işte...ama keşke tanımasaydım. O gün kalbim O kadar hızlı atmasaydı diyorum bazen fakat geriye dönüp bakınca bir karanfil gibi hissediyorum. İşte bu da bizim hikayemiz. Aşk bazen masal gibi başlar,bazen de yangın gibi. Bizimki bir masal gibi başladı fakat sonunu hiçte tahmin etmeyeceğim kadar kötü bir kabusa döndü. Fakat biz bir birimizden vaz geçmedikten sonra bunlar bizim için bir hiçti.

Bir ölüm, sadece bir can almaz. O canın dokunduğu her hayatta, o kişinin yerini tutan ne varsa hepsini beraberinde götürür. Umut gittiğinde, geride kalan iki çocuk sadece bir ağabeyi değil; renkleri, şarkıları ve en önemlisi yarın'a duydukları o sarsılmaz inancı kaybetti. ​O gün o evde sadece Umut gömülmemişti; üç çocuktan geriye kalan o kopmaz bağın neşesi de toprağın altına bırakılmıştı. Şimdi iki kişiydiler, ama her biri bir buçuk kişi eksik... Kan kırmızısına boyanmış hayatlar... Geçmişin tozlu sayfalarına karışan bir çocukluk. Yıllar sonra abisinin yarım kalan hayalini gerçekleştirmek için kendi hayallerinden vazgeçerek savaş pilotu olan bir kadın. Hayat onu hiç beklemediği bir yere savurur. Abisinin katili olan kişilerin arasına... Çocukluğunu yaşamayan bütün çocuklara... Aramıza yeni gelen herkese sımsıkı sarılıyorum. :)