"Ve ateş kül oluncaya dek yanmaya devam etti. Su ise buhar olacağını bilmesine rağmen savaşından vazgeçmedi.'' Masal on sekiz yaşını doldurduğunda kaldığı yetimhaneden ayrılmak zorunda kalmıştı. Bu arada eski yurt müdürü tarafından ona İstanbul'da bir kolejde burs ayarlanmıştı. Kendine kalacak bir yer bulması gerekiyordu artık. Bir yandan da İstanbul'a geldiğinde etrafında ilgiyle dolaşan insanlar ve karşısında köle olacak bir beyaz atlı prens hayal ediyordu. Ancak ne yazık ki hayat masallardaki gibi değildi. Zaten "Bir varmış bir yokmuş" yerine "Lanet olsun!" ile başlayan bir masaldan ne beklenirdi ki? Masal, karşısına çıkan, sırlarla dolu, karanlık Rüzgar'ın gizemini çözmeye çalışırken kendini ona âşık buluverecekti. Bu kitap 2015 yılında Epsilon Yayınevi ile raflarda yerini aldı.

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.

hayatım boyunca başıma gelen onca şeyden sonra ilk defa tekrar aşık oldum hemde bir belalıya tam hersey yolunda derken başımıza gelmeyen kalmıyor. Peki ya sonrası uğruna ölüp bittiğim adama bir şey olursa ve ben hayatımın en kötü kabusunu yaşarsam işte ozaman neler olur birde siz düşünün

Ne Güneş, Ayı yakalar. Ne de Ay, Güneşi. Söylesenize sizce kaçan hangisi yada kovalayan. İmkansız mı? Ya Güneş Ayı yakalarsa yada Ay Güneşi... Yada herşey yok olursa... ''Güneş şimdi batıyor sonra ise Ay ortaya çıkıyor değil mi?'' Onaylarcasına başımı salladım. ''Biz sadece Güneş doğar, batar deriz Ayı unuturuz. Oysa Ayın amacı güneşi yakalayabilmektir. Ayın güneşi yakalaması ne kadar imkansız olsa da ben seni seviyorum.'' Gülerek ona baktım. ''Ne alaka şimdi Ay ile güneş.'' Sevinçle devam etti. ''İşte seni bu yüzden seviyorum başkaları için şaçma benim için hayatımdaki en doğru seçim olduğun için.'' ''Peki biliyorsun değil mi? Ay'ın Güneş'i yakalayamadığı gibi bende seni asla sevmeyeceğim. Ay Güneş'i yakalasa bile.'' Güldü ve yanıtladı. ''Beklerim. Baktım olmuyor. Ayı da yok ederim Güneş'i de!''