Hayatın göründüğünden daha kötü olabilir mi? Afra hayatı boyunca gün yüzü görmemiş bir genç kız. Ne annesinden ne babasından. Bir gün eve dönerken biri ile karşılaşıyor. Ona bir teklif sunuyor ve kabul ediyor. Hayatı eskisinden daha berbat oluyor. Kendi hakkında olan bilmediği sırları bile öğreniyor. Acı bir şekilde... Peki sen acı çekmeye hazır mısın?

Roman yazarının ifadesi ile "günün birinde acıyı keşfeden küçük bir çocuğun öyküsü"dür. Ailesinden baskı gören ve istediği sevgiyi görmeyen Zeze, aradığı sevgiyi diğer insanlarda ve varlıklarda bulmaya başlar. Hayaller dünyasında yaşayan Zeze, yaramaz, haylaz ama zeki ve duygusal bir çocuktur. Ailesinde bulamadığı sevgiyi başka şeylerde aramaya ve bulmaya başlamıştır. Yine de her zaman eksik bir şeyleri vardır.

"Başka bir bedendeyim, niye anlamıyorsun?" dediğimde sesim titriyordu. Gözlerimde biriken yaşlar artık görüşümü bulanıklaştıracak kadar çoğalmıştı. Ona yaklaşmaya çalıştıkça içimde büyüyen korku beni geri çekiyor, parmaklarının arasına kendi ellerimi bırakmak isterken bile zihnim bana bunun imkânsız olduğunu haykırıyordu. Onunla sokakta yan yana yürüyemeyecektim... insanların içinde elini tutup gülümseyemeyecektim... başımı omzuna koyup "ben buradayım" diyemeyecektim. Bir adım attı bana doğru. O küçücük adım bile kalbimin ritmini bozmuştu. Aramızda kalan o ince mesafe tamamen kaybolurken sırtım istemsizce gerilmişti. Şimdi nefesi yüzüme değecek kadar yakındı. Mavi gözleri gözlerime kilitlenmişti; o bakışların içinde öfke vardı, korku vardı, çaresizlik vardı ama hepsinden daha yoğun olan şey sevgiydi. "Hangi bedende olursan ol, senden uzak duracak değilim, Deniz." Kelimeleri ağır ağır dudaklarından dökülürken gözlerini bir saniye bile gözlerimden ayırmıyordu. Sanki beni ikna etmek için değil de, içimdeki bütün korkularla kavga etmek için konuşuyordu. Parmakları hafifçe yüzüme yaklaşmış ama bana dokunmaya cesaret edememişti. "Durmalısın..." dedim. O kelimeyi söylemek canımı acıtıyordu. Dudaklarım titredi. Sesim o kadar kısılmıştı ki kendi söylediğimi kendim bile zor duyuyordum. Ama gerçek buydu. Ben başkasının bedenine hapsolmuştum.... ***

🏀 Sayın sen, ben Deva. Deva Çetinceviz. Adımdan da anlayacağın üzere ben kolay lokma biri değilim. Evet, babam beni erkek gibi büyüttü ama öyle olmasaydı da ben tuttuğunu koparan bir kadın olurdum. Benim hikâyem, kardeşimin başımıza açtığı işler yüzünden babamın benden yardım istemesiyle başladı. Ama bu sandığın kadar küçük bir yardım değildi. Yardımcı antrenörlük yaptığı bir basketbol takımında iki aylığına onun yerine bakmamı istiyordu. Bu benim için çocuk oyuncağıydı. İşi yerine getirebilecek kabiliyete sahiptim. Kolaylıkla üstünden gelebilirdim. Lakin küçük bir sorunumuz vardı. Bu işi erkek kılığına girerek yapmak zorundaydım. Hem de bir erkek basketbol takımında. Anlayacağın üzere olaylar karışık, yolumuz engebeli. Ve ben agresif bir şoförüm. Erkek gibi büyümekle erkek olmak arasındaki farkı göreceğim bu yolda bana eşlik edersen kendimi daha az yalnız hissederim. Hazırsan başlayalım mı?