"သူမက အမုန်းတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ 'မာန'။ သူကတော့ ထိုမာနတွေကို အရည်ပျော်စေမယ့် 'ဖြူစင်မှု'။ ရန်သူတော်ရဲ့ မောင်လေးကိုမှ 'Baby' လို့ ခေါ်မိလိုက်တဲ့အခါ..." ​"ကျွန်တော့်ကို အဲ့ဒီလိုမျိုး... မြှူဆွယ်တဲ့အကြည့်တွေနဲ့ မကြည့်ပါနဲ့ 'ရာရာ'။ ကျွန်တော်က လူနာတွေကိုပဲ ကုသပေးတတ်တာပါ... ရာရာပေးတဲ့ နှလုံးသားဒဏ်ရာတွေကို ကုသပေးဖို့ ကျွန်တော့်မှာ ဆေးနည်းမရှိလို့ပါ..."

​ရောမရဲ့ အနုပညာတွေကြားကနေ ဗိဿနိုးမြို့ရဲ့ ဆိပ်ကမ်းဟောင်းဆီကို ရောက်လာတဲ့အခါ... နှင်းဆီဒီး တွေ့လိုက်ရတာက အဆောက်အဦးဟောင်းတွေ မဟုတ်ဘူး။ နာကျင်မှုတွေကို တက်တူးအဖြစ် ထွင်းထုထားတဲ့ လူငယ်လေး တစ်ယောက်ပဲ။ ​ခမ်းမိုင်ရဲ့ လက်မောင်းက မြွေတက်တူး၊ ကျောကပ်က ဖီးနစ်စ်ငှက်နဲ့ ဗိုက်ပေါ်က နှင်းဆီပွင့်... ဒီတက်တူးတွေက ဘာကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ? ​"ကျွန်တော့်ကို မချစ်ပါနဲ့... ကျွန်တော်က ခင်ဗျား တည်ဆောက်ချင်တဲ့ ပုံစံတကျ ဗိသုကာလက်ရာတစ်ခု မဟုတ်လို့ပဲ။"