🐚 Gerilir zorlu bir yay Oku fırlatmak için; Gece gökte doğar ay Yükselip batmak için. Mecnun inler, kanını Leyla'ya katmak için. Cilve yapar sevgili Gönül kanatmak için. Şair neden gam çeker? Şiir yaratmak için. Dağda niçin bağrılır? Feleğe çatmak için. Açılır tatlı güller Arılar tatmak için. Tanrı kızlar yaratmış Erlere satmak için. İnsan büyür beşikte Mezarda yatmak için. Ve... Kahramanlar can verir Yurdu yaşatmak için... Ne analar vardı; evlatsız kalan. Ne çocuklar vardı; annesiz, babasız kalan. Ne eşler vardı; yuvasız kalan. Ve ne yiğitler vardı; vatanı uğruna can veren... Tek bir cümle: VATAN SAĞ OLSUN.

Bir istihbaratçıya aşık olmak mı? Seni öldürürüm! Dedi gözlerimin içine çaresizce bakarken. Tek aşkı Vatan olan birini ölüm ile tehdit etme. Dedim gözlerinin içine kararlı bir şekilde bakarken.

"Dağhan, ben seni seviyorum." "Sen, benim kardeşim dediğim adamın kız kardeşisin. Kardeşim dediğim adamın kız kardeşine bana abi olmaktan fazlası düşmez." Zengin sosyetik güzel Ayda Aksungur, dedesi ile yaptığı bir kavga sonrası kendini Karadeniz'in hırçın doğasında bulur. Dalgaları sert, yağmuru hoyrat olan Karadeniz, bir dağ köyünde kendi aleminde aile hekimi olarak devam edeceğini sanan Ayda'ya, büyük sürprizler sunar. Bu sürprizlerin en büyüğü terör örgütü tarafından silahlı bir saldırıya uğramak ve yıllar önce kendini reddeden adam tarafından kurtarılmakdır. Ayda'yı kurtaran adam ise Ayda'nın abisinin en yakın arkadaşı olan Yüzbaşı Dağhan Poyraz Sarıhan'dır. Bu ikilinin yolları Karadeniz'in asi topraklarında kesişirken, kaderin işleyişi sert bir Poyraz gibi esmeye başlamıştır... Kadın, narin ellerinde soğuk metali yaşatmak için, adam ise nasırlı ellerinde soğuk metali öldürmek için tutmaktadır. Ölüm ve yaşam iç içeyken, kader en garip işleyişi ile yolunu çizmeye başlamıştır.

"Bir insan kendi hayatını mı yaşar, yoksa başkasının kaderine mi dahil olur?" Lena, aldığı kolyenin hayatını tamamen değiştireceğini asla bilemezdi.

Laden: gokyuzu yine yas tutuyor bugunde aglasa ne olurdu ki Laden: bazen hic var olmamısım gibi hissettiriyor bu sehir Laden: o gitti ya hani Laden: beni oyle bir anlattı ki herkese ben bile inandım kendi kötülügüme Laden: icimdeki o en temiz yeri alıp avucunda sıktı sanki 053...: ne oluyor amk 053...: kimsin sen 053...: kimin eski sevgilisisin 053...: kafayı mı yedin kızım sen Argo içerir.

"Bazı yaralar kabuk bağlar ama altı sızlamaktan asla vazgeçmez. Ben senin zihninden silindiğim gün, kendi tuvalimde koyu bir maviye dönüştüm." Zihnimdeki kat kat kurumuş boyaların altında, bir kaza gecesinin siren sesleri saklıydı. Arkamda bıraktığım şehri, lise yıllarını ve bir hastane koridorunun buz gibi fayanslarında kaybettiğim gözleri unutmak için sığınmıştım bu sahil kasabasına. Taze kahve kokuları, dalga sesleri ve bir güzel sanatlar atölyesinin sükûneti... İyileştiğimi sanıyordum. Ta ki o üniversite bahçesinde, parmaklarımız yabancı bir kâğıdın üzerinde birbirine teğet geçene kadar. O beni unutmuştu. Gözlerimin içine bakıyordu ama beni görmüyordu. Bense onun bir tebessümüne bir ömür feda etmeye hazır o kızdım hâlâ. "Hiç karşılaşmamış iki yabancı olmak kolaydı. Asıl olay, bir zamanlar her şeyi olduğun insanın gözlerinde bir hiç olabilmekteydi."

Geçmişin kirli hediyelerinden kurtulamayan Gülde Karaca, Karan Yılmaz ile yıllar sonra yolları kesişip, bir anda kendini anlaşmalı bir ilişkinin içinde bulursa ne olur?

"İnsan kendi kaderini seçtiğini mi sanır, yoksa kader dediğimiz şey, çoktan yaşanmış tesadüflerin sonucu mudur? Yağmur... Sevmeyi bilen ama kendini kaybetmekten korkmayan bir kız. Toprak... Kalmak isteyen ama kalmanın yükünü taşıyamayan bir adam. Onlar birbirini bulduğunda her şey doğru hissettirdi. Ama bazen doğru hissetmek, doğru olmak demek değildir. Sevdiler. Kırıldılar. Sustular. Ve en çok da kendilerinden kaçtılar. Bu bir aşk hikâyesi değil sadece... Bu, birini severken kendini kaybetmenin hikâyesi."

SINIRDA SERİSİ I Bu kitap kısa bir asker kurgusudur. İki askerin evlilik hayatını anlatan, geçmiş ve şimdiki zamandan oluşan bir hikâyedir.

"Baba, ne diyorsun? Ne evlenmesi?" dediğimde babamın yüzü öfkeden renkten renge girdi. Ne zaman istemediği bir şey duysa ya da ona karşı çıkılsa hep böyle olurdu. "Evleniyorsun işte! Seni istemeye gelecekler!" dedi sert bir sesle. Şaşkınlıktan ağzım açık kaldı. "Baba, benim daha on dokuz yaşındayım! Ne evlenmesi? Ben daha çok gencim. Hem kaçıncı yüzyılda yaşıyoruz?" diye itiraz ettim. Babam derin bir nefes aldı, sonra hızla ayağa kalktı. Birkaç adımda yanıma geldi ve saçlarımdan sertçe tutup çekti. "Yaşın gayet uygun. Evlenme çağın geldi!" diye bağırdı. Canımın acısıyla dişlerimi sıktım. O an öfkeden titriyordum. Bugüne kadar bana gerçek anlamda babalık yapmamıştı. Şimdi ise hayatım hakkında tek başına karar veriyordu. Hiçbir şey söylemeden odama geçtim. Kapıyı kapatır kapatmaz valizimi yatağın üzerine koydum. Kararımı vermiştim. Bu evden kaçacaktım. Eğer kalırsam beni istemediğim biriyle evlendireceklerdi. Dolabımdan ailemin yanında hiç giymediğim siyah bir pantolon ve koyu renk bir tişört çıkardım. Tanınmamak için kıvırcık saçlarımı açık bıraktım. Küçük bir çantaya birkaç parça kıyafet koyduktan sonra aylarca biriktirdiğim parayı cebimin gizli bölümüne yerleştirdim. O para bana yeni bir hayat kurana kadar yetecekti. Saat gece yarısını geçmişti. Ev sessizdi. Herkes uyumuş olmalıydı. Derin bir nefes aldım, valizimi elime alıp kapıya doğru yürüdüm. Odamın kapısını yavaşça açtım ve koridora çıktım. Tam çıkış kapısına yönelmiştim ki olduğum yerde donup kaldım. Babam... Tam karşımdaydı. açıkcası ilk hikayem diyemem ama sonda değil umarım beğenirsiniz