Vurulan bu kez avcıydı

(Fazla açık betimlemelerle yoğun cinsellik bulunmaktadır. Bu konuda eleştiri kabul etmiyorum, ona göre başlayınız.) Tıp 3. sınıf öğrencisi Ayla, ve hocası Yaman'a duyduğu kirli istekler. "𝘽𝙪𝙧𝙖𝙨ı 𝙨𝙚𝙣𝙞𝙣 𝙛𝙖𝙣𝙩𝙖𝙯𝙞 𝙙𝙪̈𝙣𝙮𝙖𝙣 𝙙𝙚𝙜̆𝙞𝙡. 𝙎ı𝙣ı𝙧ı 𝙖𝙨̧𝙢𝙖."

"Miran," dedi Haşmet Ağa, sesi yorgun ama vakurdu. "Hüküm verildi. Kan dökülmeyecek. Azat Akça'nın yaptığı hatanın bedeli, bir canla değil, bir hayatla ödenecek." Miran, dişlerini sıktı. Çenesi seğirdi. "Berdel," dedi tükürürcesine. "Bacımı kaçıran o itin günahını, hiç görmediğim bir kadın mı çekecek baba? Benim töremde kadınla hesap kapatmak var mıydı?" "Töre budur oğul," dedi Haşmet Ağa, elini oğlunun omuzuna koyarak. "Oğlan kızı kaçırdı, kızın abisi de kızı alacak. Başka yolu yok. Akça aşireti o kızı yarın sabah Diyarbakır'dan yola çıkaracak. Adı Zümrüt'müş. Duymuşsundur belki..." Miran, sertçe güldü. "Güzelliği dilden dile dolaşan Zümrüt... İsterse dünya güzeli olsun baba, benim gözümde o bir esirdir. Bir kefaret borcudur."

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Bu hikayedeki hiçbirşey gerçek değildir. Hikaye eski zaman, köy kurgusudur. Hikayede zorlama, yaş farkı ve +18 olaylar vardır. Ona göre okuyun lütfen.

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

(Tamamlandı) Garson olarak girdiği yerde birisini zehirlemesi için tonlarca para almıştı Bekir; ama o adam ya fark ettiğinde? O zaman Bekir'in başına neler gelecekti?

On altı yaşımdayken karşıma çıkıp beni Serhat Soykan'a karşı uyaran adamın aslında Serhat Soykan'ın kendisi olduğunu sonradan öğrenmiştim. Kan davasına rağmen beni öldürmeyip üç yıl sonra geri dönmek üzere gitmişti. Şimdi ise geri dönmüştü ve bana olan takıntısıyla hayatımı yeniden kendi oyununa çevirmişti ve bu kez ondan kaçmak mümkün görünmüyordu. Eşcinsel kurgusudur.

*** "Gömleğinizi çıkarın lütfen" "Neden?" Genç kadının aralanan dudakları kocasının baskın sesi yüzünden geri kapandı. "Zarar gören yeri kaburgalarıysa, gömleğini kaldırır" diyerek ani çıkışını açıklayan Karatlı ifadesizce karısına bakıyordu. Doktor irice açtığı gözlerini Tamere çevirip ciddi bir ifadeye büründü. "Aslı Hanımın göğüs kısmında da bazı morluklar var...muane etmem gerek" Aslı'nın gözleri iki adam arasında mekik okurken kocasının lacivertlerinin anbean koyulaştığını farketti. Karatlı sinirle soluk verip koltuğa yerleştiğinde bu Aslı için bir nevi izindi. Gömleğin düğmelerini açıp üzerinden sıyırdı. Aynı gömleği reng sütyeni ile karşısında kaldığında Karatlı bu duruma daha fazla seyirci kalmayarak yerinden kalktı. "Giy üzerini!" Emrivaki sesi ve sert duruşuyla oldukca sinirli duran adama karşı gelmeyerek gömleği geri üzerine geçirdi. "Kremi ben sürerim Doktor. Sen kaburgalarına bak."

Ablasının düğün günü kaçmasıyla Leyla, istemediği bir kaderin içine sürüklendi. Kapı açılınca kendime geldim. Annem içeri girdi. "Zelal nerede?" Hiçbir şey demedim. Elbiseyi yerde görünce ağlamaya başladı. "Nerede Zelal?!" Ayağa kalktım. "Evden çıktı." Annem dondu. "Sen... ablanın kaçmasına izin mi verdin?" Başımı salladım. Annem bana bir tokat daha attı. Sonra köşeye gidip ağlamaya başladı. Bir süre sonra elbiseyi yerden aldı. Ve bana fırlattı. "Giy şunu." Elimde elbise ile kaldım. Annem yanıma geldi. "Madem ablanın evlenmesine engel oldun..." Gözlerimin içine baktı. "O zaman sen evlenirsin." Gözyaşlarım elimdeki elbiseye damlıyordu. "On yedi yıl sana baktım." "Sen de bir işe yara." Elbiseyi yüzüme doğru kaldırdı. "Giy şunu Leyla." "Onların bizden istediği sadece bir gelin." Gözlerimin içine bakarak söyledi. "Gelin doğru mu yanlış mı... hiç fark etmez." Kolumdan tuttu. "Yanlış gelin olmayı sen seçtin." Sonra elimi bıraktı. Alnımdan öptü. Ve ben sadece fısıldayabildim. "Yanlış gelin mi..."