"Yüzü Yanık Kız" - Geçmişten Kaçabilir misin? Hevi, bir gece annesiyle birlikte kaçarken, hayatının sonsuza kadar değişeceğini bilmiyordu. Bir borcun bedeli olarak görülmek, onu kaçak ve isimsiz birine dönüştürdü. Yeni bir kimlik, sahte bir yanık izi ve geçmişten saklanan bir hayat... Ama geçmiş, saklandığın yerden seni bulur. Diyarbakır'ın dar sokaklarında, sessiz bir gölge gibi yaşarken, Hejar Ağa'nın konağına adım attığında kaderi yeniden yazılmaya başladı. Geçmişiyle yüzleşmeye hazır mıydı? Peki ya Hejar Ağa? O, sadece sert ve acımasız biri mi, yoksa Hevi'nin sakladığı gibi onun da sakladığı yaraları mı vardı? Geçmişten kaçmak mümkün mü, yoksa en büyük yangın insanın içinde mi yanar?

"Bizi bilmelerinden korktuğun herkes bu gece senin durmam için attığın çığlıkları duyacak," Önüme gelen saçı kulağımın arkasına ittirdi. "Ve ben sabaha kadar asla durmayacağım."

Vurulan bu kez avcıydı

(Fazla açık betimlemelerle yoğun cinsellik bulunmaktadır. Bu konuda eleştiri kabul etmiyorum, ona göre başlayınız.) (Lütfen öğretmen öğrenci kurgusu olduğunu bilerek okuyunuz. Etik kurallara aykırı çokça durum vardır, yorumlarda bunu bile bile okuyup eleştirenleri engelliyorum.) Tıp 3. sınıf öğrencisi Ayla, ve hocası Yaman'a duyduğu kirli istekler. "𝘽𝙪𝙧𝙖𝙨ı 𝙨𝙚𝙣𝙞𝙣 𝙛𝙖𝙣𝙩𝙖𝙯𝙞 𝙙𝙪̈𝙣𝙮𝙖𝙣 𝙙𝙚𝙜̆𝙞𝙡. 𝙎ı𝙣ı𝙧ı 𝙖𝙨̧𝙢𝙖."

"Miran," dedi Haşmet Ağa, sesi yorgun ama vakurdu. "Hüküm verildi. Kan dökülmeyecek. Azat Akça'nın yaptığı hatanın bedeli, bir canla değil, bir hayatla ödenecek." Miran, dişlerini sıktı. Çenesi seğirdi. "Berdel," dedi tükürürcesine. "Bacımı kaçıran o itin günahını, hiç görmediğim bir kadın mı çekecek baba? Benim töremde kadınla hesap kapatmak var mıydı?" "Töre budur oğul," dedi Haşmet Ağa, elini oğlunun omuzuna koyarak. "Oğlan kızı kaçırdı, kızın abisi de kızı alacak. Başka yolu yok. Akça aşireti o kızı yarın sabah Diyarbakır'dan yola çıkaracak. Adı Zümrüt'müş. Duymuşsundur belki..." Miran, sertçe güldü. "Güzelliği dilden dile dolaşan Zümrüt... İsterse dünya güzeli olsun baba, benim gözümde o bir esirdir. Bir kefaret borcudur."

PANOMDA VE KİTABIMDA REKLAM YAPANLARI ENGELLİYORUM, YORUMLARINI SİLİYORUM. *** "Tahsin amca kim bu herif?" diye sordum. Kara gözleri avına odaklanmış bir aslan gibi keskince benim ürkek yeşillerime odaklıydı. "Behzat Kıvançlı'nın büyük oğlu Halil İbrahim Kıvançlı." dedi sesinde bariz bir gerginlik vardı. Benim tanımadığım bu adam etrafımdaki herkesi fazlasıyla germiş durumdaydı. "Onlar Karadenizli değiller mi? Ne işi varmış bu topraklarda?" diye sordum. Gözlerimi zar zor kopardım kara gözlerinden. Göz göze geldik Tahsin amcayla, "Onun olanı almaya gelmiş babandan, öyle diyorlar..." Anlamaz bir şekilde kaşlarımı çattım, "Onun olan ne varmış burada acaba? Bizim topraklarımızda hükmü geçmez onun!" dedim çirkefçe. "Benim hükmümün geçmeyeceği bir toprak yoktur küçük hanım." Arkamdan duyduğum sesle irkildim, bu kalın ve sert ses Halil İbrahim denen adama ait olamazdı değil mi? Tahsin amcanın gözlerinden dehşet geçti, arkamdaki adamın önünde hemen ellerini birleştirip başını eğdi ne oldu bilmiyorum ama sessizce yanımızdan sadece birkaç adım ayrılıp bizi baş başa bıraktı ama hala köşede tetikteydi. Cesaretimi toplayarak döndüm ona. Yakın mesafeden gördüm kara gözlerini şimdi daha bir karanlık bakıyordu. "Topraklarınızda gözüm yok. Ben benim olanı almaya geldim." dedi karanlık çıkan ses tonuyla. Yutkundum, sesimin titrememesine özen göstererek, "Senin olan neymiş?" diye sordum. O an gözlerinin parladığına yemin edebilirdim. "Aze, Aze diye bir kadın. Bey kızı Aze derlermiş buralarda ona." Gözlerim istemsiz irileşti, buzlu suyun içine düşmüş gibi titredim. Aze kızdım ben. Yüreği yiğit, gözleri güleç Aze kızdım... Bey kızı Aze derlerdi bana. *** BU KİTAPTA GEÇEN OLAYLAR VE KİŞİLER TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR. GERÇEK KİŞİ VE KURUMLARLA ALAKASI YOKTUR.

Bu hikayedeki hiçbirşey gerçek değildir. Hikaye eski zaman, köy kurgusudur. Hikayede zorlama, yaş farkı ve +18 olaylar vardır. Ona göre okuyun lütfen.

Adamlar evdekileri etkisiz hâle getirmek için yüzlerine sprey sıktı; nefesleri ağırlaştı, göz kapakları kapanıyordu. Meyra da dahil herkes derin bir uykunun etkisi altına girdi. Abbas, kimsenin onu böyle görmesine izin veremezdi. Tek başına, dikkatle Meyra'nın odasına girdi. Meyra...
Öylesine güzel ve huzurluydu ki, bir melek gibi yatıyordu. Abbas bir süre sessizce izledi, yüzüne dokundu, nefesini içine çekti. Kollarını yavaşça uzattı ve onu kucakladı. Meyra hâlâ spreyin etkisiyle derin bir uykudaydı. Abbas, kollarında taşıdığı güzelliği incitmemeye özen gösteriyordu. Adamlar evde hiçbir iz bırakmamış gibiydi. Geriye sadece sessizlik kalmıştı. Evdekiler uyandığında, Meyra'yı yok olmuş sanacaklardı. Abbas'ın yaptığı en büyük kötülük buydu: Meyra'yı ailesinden, sevdiklerinden ve hayatından koparmak... Ama kalbine söz geçiremiyordu. Arabaya bindiklerinde, Abbas onu kucağında sıkıca sardı. Boynunu ve saçlarını koklarken kendini zor tutuyordu; öfke ve arzu arasında bir savaş veriyordu. Nikaha kadar sabretmek zorundaydı. Bu gece, Abbas ve Meyra başka bir ülkeye uçacaktı. Meyra sabah uyandığında bambaşka bir hayatın kapılarını aralayacaktı. Başta isyan edecek, ağlayacak, ama Abbas'tan başka bir çıkış yolu olmadığını anlayacaktı.

(Tamamlandı) Garson olarak girdiği yerde birisini zehirlemesi için tonlarca para almıştı Bekir; ama o adam ya fark ettiğinde? O zaman Bekir'in başına neler gelecekti?

On altı yaşımdayken karşıma çıkıp beni Serhat Soykan'a karşı uyaran adamın aslında Serhat Soykan'ın kendisi olduğunu sonradan öğrenmiştim. Kan davasına rağmen beni öldürmeyip üç yıl sonra geri dönmek üzere gitmişti. Şimdi ise geri dönmüştü ve bana olan takıntısıyla hayatımı yeniden kendi oyununa çevirmişti ve bu kez ondan kaçmak mümkün görünmüyordu. Eşcinsel kurgusudur.