(Yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.) Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

Farklı dünyalar, aynı ritim. O hızdı, o notaydı. Ve bir gün, kader onların şarkısını aynı anda çaldı. 🎶🎼 Bade Alaca'nın dünyası, bir günde altüst oldu. Lüks bir hayat, parlayan tablolar, kalabalık davetler... Hepsi babasının iflasıyla sessizliğe gömüldü. Şimdi, çocukluğundan beri adını bile duymadığı bir köyde, sadece bir bavulla, babasının yanında. Orada, toprağın tozunda hayalini arayan bir çocukla tanışıyor: Yavuz Bağca. O, hızın peşinde bir düş kuruyor. Bade ise notaların ritminde bir nefes arıyor. Ve bazen kader, iki kayıp kalbi aynı ritimde buluşturur. "Biri hızla hayalinin peşinden koşarken, diğeri notalarla rüyasını çiziyordu. Ve bir gün, hızın nota ritmi aynı anda çaldı." 🎶 🦋🎸⚽