Yoğun bakımda gördüğün bir hasta ile ilgili bilgi almak için aradığın adam. En fazla ne olabilir ki? Bu bir anlaşmalı evlilik kurgusudur. 💛

Elleri kandan çıkmayan ruhu kayıp bir hasta, bir de ona her şeye rağmen deli olan deli doktoru... Soğuk, eli kana bulanmış ruhları etkilemezdi. Öngörülemez bir virüs gibi büyüyen akılalmaz duygular geldiği gibi gitmez, hatta gitmemek için diretirdi. Aşk, eli kana bulandı diye tutulduğu ruhtan vazgeçmezdi. Yakıp yok etsin ya da etmesin... Pes etmezdi. Ne delilik dinlerdi ne de tamamen yitip gitmiş bir akıl. Çünkü aşk da zaten deliliğin bir türeviydi. Soğuktan değil de kanlı ellerine bakıp ruhunu kaybederken takıntılı zihninde kaybolan bir kadındı Luna Lysova. Tutulduğu kadını kanlı ellerine ve çarpık zihniyetine rağmen korumaya çalışan kendi halinde bir adamdı, Dmitri Petrov. Bu hikâyenin cevapları, sorulardan çok daha zordu. Ama yanlışlar, doğruların baş düşmanıydı. Üstelik üç yanlış her zaman bir doğruyu götürürdü.

(Yetişkin okurlara yönelik +18 sahneler içermektedir.) Keyifle "Nihayet tanışabildik..." dedi. Eğer beni tutmuyor olsaydı titreyen dizlerim yüzünden yere düşebilirdim. Kahretsin, Ecsad maskesi takıyordu! Kim olduğuna dair bariz düşüncemin yanlış olması için her şeyimi verirdim. Ama onun kim olduğunu biliyordum. Hissettiğim korku ruhumun üçüncü bir kişi olarak olayı izler pozisyon alacağı kadar ağır gelmişti. Kendimin farkında değildim, boşlukta yüzüyordum. Yutkunarak boğazımdaki düğümü itmeyi denedim fakat manasızdı. "Kimsin sen? Benden ne istiyorsun?" Kaygı içinde kısılan sesim yüzünden beni duyamaması mümkündü. Ama duydu. "İsmim Xhadriel. Beni tanıyor musun?" Ecsad'ın kurucusu, gelmiş geçmiş en tehlikeli hacker topluluğunun lideri Xhadriel... Hiç tanımamış olmayı dilerdim. Halbuki benimle birlikte bütün ülke onu tanıyordu. Bense onun hakkında bütün ülkenin bilmediği bir gerçeği biliyordum; benim peşimde olduğunu. Onu tanıdığımın, hatta peşimde olduğunu bildiğimin farkındaydı. Kendi ağzımla onaylamamı istiyordu. 'Beni bekliyordun, bende geldim' der gibiydi.

Aşk... Sevdiğin için her şeyden ve herkesten, hayatından dahi vazgeçmek miydi? Yoksa tüm hatalara ve acılara rağmen affetmek mi? Öyle çok sevmiştim ki Alaz'ı, yüreğini yüreğime diktiğim iğnenin, bir gün bu aşkı kanatacağından habersizdim. Aşkımız, yanlış kararlar ve saklı kalan sırlarla sınanırken bugünler yarınlarımızı, yarınlarımız da geleceğimizi bir bir tüketti. Zamanın hükmü bizi alt ettiğinde ayrılık bir adım ötemizdeydi. Çünkü tek bir hayale kendimi, bütün bir hayatımı ise her şeye feda etmiştim. Düşe kalka ve nihayetinde yüreğim yara bere içindeyken geriye tek bir şey kaldı: aşk! Beni de bir adam sevdi. Ben ona, o bana biz hayata karıştık. "Uyu Elalı'm, uyu. Yıldızlar çekilsin..."

Karadeniz'in dalgaları kadar hırçın bir kız. İnadı inat, kafasına koyduğunu mutlaka yapan ve asla boyun eğmeyen asi kız, Dila.. En az fırtınası kadar durulmaz bir oğlan. Egosu yükseklerden bir türlü yere indirilemeyen, evin tek çocuğu, Agâh.. Üniversitede bitmek bilmeyen düşmanlıklarıyla tüm fakültenin diline düşmüşlerken, nihayet mezuniyetin gelip çatmasıyla birbirlerinden kurtulacaklarına ikisi de çok mutluydu. Nereden bilebilirlerdi ki, mezuniyet sonrası aynı memlekete döneceklerini? Ailelerinin yakın aile dostu olacaklarını? Bitti sandıkları yerden tekrar başlayacağını? "Ne işin var burada dağ keçisi?" "Asıl senin benim memleketimde ne işin var fasulye sırığı?" "Burası benim de memleketim!" Karadeniz, karadeniz olalı böyle fırtınaya, böyle inada şahit olmamıştı. Bir Dağ Keçisiyle, Fasulye Sırığının Hikayesi.. Başlangıç Tarihi : 18.07.2020 Kapak Tasarımı: @kiitapelist

O gece, kuru soğuğun bedenimi yaktığı o anda terk etti çocukluğum bedenimi. Cıvıl cıvıl renkleri olan o küçük kız öldü, gecenin karanlığına boyanan kadın doğdu küllerinden. Ve dudaklarımdan tek bir mırıltı döküldü benim bile kulağıma ilişmeyen: "Affet sevdiğim. İnci çiçeğinin dallarını kırdılar..." Beni yazanın elleri taştan, kalemi katrandı. Bahtıma düşen iki tutam ah'da beni yakmıştı. Bir mucize olmamış, bir ihtimal doğmamış ve bir ışık yanmamıştı geceden. Bahtımın karasına derman bulunamadı. Olmadı. Kalem tutan eller bana acımadı. 🖤 İnci Çiçeği kitabının şarkısı: Gülşen-Emrin Olur Yayınlanma tarihi: 15/08/2024 Yukarıdaki sahne kitabın alıntısıdır. Eğer sizler de bu macerada benimle olmak istiyorsanız satırlarda buluşalım🦋

Sekiz yaşında, babasını kaybetse de, onu ayakta tutan, ruhunu besleyen bayrağı ve vatanıydı. Yıllar sonra babasının mesleğini göğsü gere gere, tırnaklarını kazıya kazıya alan, üsteğmenlik rütbesine kadar çıkan Elzem Karadoğan, kaos timinin komutanıydı. Ta ki, gittiği görevde, kimliğini gizlemiş bir yüzbaşı ile tanışana dek. Yüzbaşı Barut Kara Saruhan, ikisinin de kaderinin gökyüzünde çizilişinin adımını atmıştı. İki yıldız yan yana durduğunda, gün doğumunda kaybolacaklarından habersizlerdi. ** Tuttuğum silahım kabuslarımın başını çekse de vazgeçmeyen bir ben vardım. Yıkımlarım, parçalanmışlıklarım, yok sayılışlarım, ölümlere şahit gözlerim, yaşadığım darbelere karşı dik duran başım. Hepsi ama hepsi bendi. Ben kimdim? Buydum. Ölümdüm, yaşamdım, intikamdım, kaybedendim ya da kazanandım. Bir çocuk vardı geçmişte dur durak bilmez, delinin teki. Bilirdim hep, canı yanardı. Ne kadar gülse, ne kadar mutlu hissetse akşamında yalnız kalması yeterdi. Zaman, onun için milim milim işlerken, yalnız o küçük kız çocuğu büyüdü, kadın oldu. İlk vatan dedi sonra acım. Onu ve babasını yıkanları parçalamaya yemin etti. Yolunu çizdi, gücünü buldu, öfkesine sarıldı, kanayan yarasını umursamadı, kararan gözleri; ölümü fısıldıyordu. ** "Bir kaç dakika önce çok doğru söyledin. Tanışalım." Elini sıkmadım. "Batak." "Gerçek adın ne?" "Yok." dedim sertçe. "Batağım." "Bataksın," dedi boş elini kendine çekip, cebine sıkıştırırken. Anlamış gibi başını aşağı yukarı sallarken, gülümsedi. Az önceki sinirli halinden eser yoktu. Gözlerimin içine içine bakarken, "Yüzbaşı Barut Kara Saruhan." demesiyle başımdan aşağı kaynar sular döküldü. Dudaklarım aralandığında, rütbe yukarımda olan komutanımı tehdit ettiğim gerçekliğiyle yüzleşiyordum. [30.06.23] | yetişkin içeriktir. |

Başarılı istihbaratçı Kamer Yaldız namıdiğer ATEŞ 1,5 senedir dağdadır. Gittiği görevde karşılaştığı adam yüzünden ifşa olur ve geri dönmek zorunda kalır. Terörist sandığı bu adam aslında Alparslan Kurt namıdiğer TÜRK'tür. İkiside birbirlerini ifşa etmişlerdir. Bunun üzerine kaderin onları tekrara tekrar karşı karşıya getirmesiyle bu kurak topraklarda bir çiçek filizlenir ve bu iki nabızı kendine mahkum eder... 4-#ateş - 6,63top 12.10.2026 KİTAP ŞAHSIMA AİTTİR.

Albay ile kadının gözleri buluştuğunda ikisinin de dudakları kıvrıldı. Sonunda iki yıldır üzerinde çalıştıkları görev için harekete geçilecekti. Genç kadın hazır ola geçerek , komutanına askerî selam ve tekmil verdi. " Yüzbaşı Umay Kıraç / Trabzon Emredin Komutanım" Albay Selim Çelik kadına " Otur ! Yüzbaşı Kıraç." dedi. Umay hiçbir harekette bulunmadan aynı şekil durdu. Albay Selim Çelik askerine belli etmeden tebessüm etti. Bu kadının saygısını takdir ediyordu. " Bu bir emirdir asker! " diyerek kozunu kullandı. Neticesinde üstlerden gelen her emiri astlar uygulamak zorundaydı. Bu yıllardır süre gelen bir askerî disiplindi. Albay Selim Çelik çekmecesini açarak içinden operasyon evraklarının bulunduğu dosyayı çıkardı. Genç kadına elindeki dosyayı uzattı. Umay kendisine uzatılan dosyayı Albay'ın ellerinden aldı. Bu dosyadaki operasyon bilgileri önemliydi , her zamankinden farklıydı. Ama Umay için manevi bir değeri de vardı... Bu operasyon ile annesinin katillerine bir adım daha yaklaşacak o soysuzların son nefeslerini acı bir şekilde vermelerini sağlayan bizzati kendisi olacaktı. * Gizli görev için gittiği Mardin'de gerçek ailesi ile karşılaşması?! Daha önceden 'VATANIM' adı ile yayınlanan bir kurgudur! Yaptığım değişiklikler ile tekrardan sizlere sunuyorum. Dikkat : Kitapta yer alan karakterler ve kurumlar tamamen kurgusal , hayal ürünüdür. 28.02.2023

"Ben kimim?" İnsan en çok sormaya korktuğu soru budur bazen. Ama ben kim olmam istenirse o olurum. Ben bazen sokakta mendil satan mendilci, bazende bi ofisin yönetim başkanı olurum. Bazen kimsenin fark etmediği o yabancı bazense herkesin güvendiği o asker. Ben devlet ne olmamı isterse oyum.