Belladonna bitkisinin bir damlası gözlerini etkileyici bir şekilde büyütür, seni hiç olmadığın kadar güzel gösterirdi. Fakat etkisine kapıldığın her damla senin ölümün olurdu. Belladonna onun için ekilmişti. O bir zehirdi, o etki altına almayı seviyordu, o bir yanılsamaydı. Zarar vermekten, katletmekten doyasıya zevk alıyordu. Yüzüne sıçrayan, kıyafetinden dökülen kanların görüntüsü hiç bu kadar hoş olmamıştı. Onu içten içe arzulamanın verdiği sonuçları düşünmedi. Yalnızca büyülenmişti, çenesine doğru uzanan siyah saçlar, erik kırmızısı gözler onun en büyük düş kapanı olmuştu. Düş kapanından çıkan ağlar, onun tüm bedenini sarmıştı. Direnmedi, çünkü görebileceği en güzel rüyayı görüyordu. "Bugün ölmem gerekiyordu. Dünyaya gelmek için hiçbir sebebim yoktu, inanın bana, neden doğduğuma bile anlam veremiyorum. Bana biçilmiş elbiselerin hiçbiri bana ait değilmiş gibi hissediyorum, uyuşmuş hissediyorum. Lütfen, bana şimdi bir iyilik yapın, bu gece öldürün beni."

Lal. İnsanlar,konuşamayanlara böyle seslenirdi değil mi? Peki ya konuşmak istemeyenler. Onlara ne denirdi? - "Eskiden severdin yağmuru,şimdi ne değişti?" - !𝐛𝐲//𝐚𝐠𝐧𝐞𝐬𝐫𝐢𝐝𝐝𝐥𝐞¡ [𝐚 𝐭𝐨𝐦 𝐦𝐚𝐫𝐯𝐨𝐥𝐨 𝐫𝐢𝐝𝐝𝐥𝐞 𝐟𝐢𝐜𝐭𝐢𝐨𝐧] |𝐛𝐱𝐠|

❗❗"Okyanusun Dibi" Kitabının ikincisidir❗❗ Dünya üzerinde bizden yüzlercesi vardı... belki de binlercesi... Ama şimdi sadece bi avuç kadarız... arkamızda kalan cesetlerden oluşan yığına bakmaya korkarak avcıların arasında ilerleyen bir grup tavşan... Ama her ne kadar arkamızda kalanların açtığı yaralar yavaşça kapanmaya başlasa da ne yazık ki bu yeni yaralara karşı savunmasızlığımızı gölgelemiyor. Her bir avcının attığı her bir kurşun, bir tavşanı yaralıyor ve biz sadece akan kanların arkamızda bir iz bırakmasından korkarak ilerlemeye devam ediyoruz... Evet... Okyanusun Yüzüne çıkmak için çok çabaladık... ama orası dipten daha tehlikeliymiş...

"Çünkü benim bir karışlık kafatasımın içinde çiçeklerimin, öpücüklerimin ve çizimlerimin Johnny Seo'nun güzel vücudunda duruşu çok farklıydı." 2020 | ©yutaneko

ᴏ ɢᴜɴ, ᴍᴇʟᴇᴋ ᴠᴇ şᴇʏᴛᴀɴ ғᴀʀᴋɪɴᴅᴀ ᴏʟᴍᴀᴅᴀɴ, ᴋᴀɪɴᴀᴛɪ ᴄᴇɴɴᴇᴛ ᴠᴇ ᴄᴇʜᴇɴɴᴇᴍ ᴏʟᴀʀᴀᴋ ɪᴋɪʏᴇ ᴀʏɪʀᴀᴄᴀᴋ ᴏʟᴀʏʟᴀʀ sɪʟsɪʟᴇsɪɴɪɴ ɪʟᴋ ᴀᴅɪᴍɪɴɪ ᴀᴛᴛɪᴋʟᴀʀɪɴᴅᴀɴ ʜᴀʙᴇʀsɪᴢʟᴇʀᴅɪ...

Derler ki, burada bir kelebek kanat çırpsa Atlantik'te bir fırtınaya neden olabilir. Tüm Dünya'nın seyrini değiştirebilir. İşte o da bir kelebek misali tüm Dünya'nın kaderini yeniden çizdi. 1937 yılında her genç büyücünün eline bir mektup ulaşmıştı. Armasında aslan, porsuk, kartal ve yılan olan bir mektuptu bu. Ama onu asıl özel kılan bir büyücülük okulundan gönderilmiş olmasıydı. Bazıları sihir dünyasının en iyi okulu olduğunu söylerdi, bazıları ise sadece Hogwarts Cadılık ve Büyücülük Okulu derdi. Ancak o yıl on bir yaşındaki Olivia Dawson'a ulaşmamış olan bu mektup sadece onun değil yarım kalan parçasının da kaderini değiştirecekti. O parçanın sahibinin ismi ise söylenmezdi. Kim olduğunu herkes bilirdi. Ama kimse adını söylemeye cesaret edemezdi. Geleceğin Karanlık Lordu'ydu o. Başka bir deyişle Tom Marvolo Riddle. İkisi de tarihin tozlu sayfalarına gömülmüşken 79 yıl sonra Hogwarts'ın yaptığı bu hata bir günlük ile belgelendi. Tek sayfası kalmış bu günlük Olivia'nın içinde yaşadığı cehennemden çıkış biletiydi. Ondan geriye kalan bu tek yaprakta yazılı olan tarih ise onun hayatının asıl başlangıcı olacaktı. '...Ve kader yeniden ağlarına örer.' Olivia Dawson&Tom Marvolo Riddle