Sıra Egehan'daydı. "Hiç aşık olmadım," dedi shot bardaklarından gözlerini ayırmayarak. Onun gibi soğuk birinin aşık olmadığına kalıbımı basabilirdim. O aşktan ne anlardı ki? Kendimden emin bir şekilde yeşil kartı önüme koydum. Duru da benim gibi yeşil kart çıkarmıştı. Egemen ve Yağız'ın önünde ise kırmızı kart duruyordu. Bir dakika, ne? Egehan "Kızlar, atın shotlarınızı," dedi. Cidden aşık olmuş muydu? Egemen de bildiğine göre önemli bir şeydi. Egehan'ın aşık olduğu kızı cidden şu an çok merak etmiştim, çünkü onun gibi buzdan adamları aşık etmek zordur diye biliyordum. Bana sırıtarak bakan shot bardağına umutsuzca elimi uzattım. Düşünmeden bardağı diktim ve acı sıvı boğazımı delip geçerken yüzümü buruşturdum. Oyun sırası Egemen'deydi. Lütfen bileyim, lütfen kolay bir şey olsun. Egemen son derece bir soğukkanlılıkla "Beynimde tümör var," diyerek oyundaki herkesin kaşlarını çatmasına neden oldu.

Ölümün sıcak nefesi ensesini okşarken günahın harlanan ezgisi balçıkla sıvanmıştı. Babasının gölgesi ve esareti altında yaşama tutunan, sol yanındaki acılarıyla perçinlenip, kozasındaki duvarları tırnaklarıyla kazıyan bir kız. Avuçlarında kırık kanatları, ruhuna satır satır işlenen bir aşk. Tüm hayatının çetrefilli yollarında düşe kalka yaşarken, lisenin ona getireceklerinden habersizdi. Nefretin soylu nefsi yaşamın içinden kopup gelen vaveylaydı. Ruhunun dibini günahlarıya boyamış, cehennem azabıyla yanmıştı. Kaçınılmaz sonun şafağında öfkesini ve nefretini harlarken planlarında olmayan tek şey ruhu yaralı bir kızın pençelerindeki tutkuyla bezenmiş ihtirastı. "Ruhumu ruhuna diktim. Bir daha ne sen çözebildin o ilmikleri ne de ben."