alphancnrkrac: ordan bakınca mesaj kutum günlüğüne mi benziyor? yagmuryagsaa: bi tık belki alphancnrkrac: adresini yolla defter göndereyim de mesaj kutumu rahat bırak yagmuryagsaa: açıkçası mesaj kutun daha ilgi çekici küfür ve argo vardır. ... kurgu #1 hüzün #1 komutan #1 texting #1 harbiye #1 harpokulu #1 aşk #1 edebiyat #1 aksiyon #1 mizah #1

MARŞ İLERİ- Karanlığın en derin yerinde, gökyüzünde parlayan tek bir ışık vardır: Kuzey Yıldızı. O, yol gösterir; düşene umut, yürüyene hedef olur. Bir yanda gölgelerin ardında saklanan asker yüzleri... Kendi içlerinde bir savaş, dışarıda görünmeyen bir düşman. Diğer yanda ise al bayrağın altında birleşen umut, gökyüzüne doğru yükselen bir marş. Ama bu yol kolay değildir. İhanetle sınanmış kalpler, sırlarla örülü kaderler ve düşmanların karanlık gölgeleri her adımda onları kuşatır. Onlar yalnızca cephede değil, kendi içlerinde de savaşır. Kimi sevgiyi ihanetle yoğurur, kimi gözyaşını yüreğine saklar. Ama her şeye rağmen ilerlemek zorundadırlar. Çünkü geri dönüş yoktur; onların tek pusulası kuzeyde parlayan yıldızdır. Ve işte orada, gece ile gündüzün, asker yüzüyle bayrağın birleştiği yerde başlar bu hikâye. Bir marş gibi yükselir: sert, kararlı ve susmayan. Bu sadece bir savaş değil... Bu, kalplerin, ruhların ve gölgelerin mücadelesi. Ve adımlar tek bir sesle yankılanır: Marş İleri.

"Ateşle oynuyorsun Yüzbaşı." Dedim geriye bir adım atıp bedenime değmek üzere olan ellerden sıyrılırken. Aştığı o sınırın farkına varması, artık durması için bakmıştım gözlerine. "Hayır Üsteğmen ateşle oynayan sensin. Çünkü ateşin ta kendisi benim ve sen, benim ateşimi söndürebilecek tek kişisin Kış." Geriye attığım adımın hiç değeri yokmuş gibi üzerime daha büyük bir adımla gelmişti. Az önceki kurtulduğum elleri zahmetsizce, zaten olmaları gereken yer orasıymış gibi sıkıca kavramıştı belimi. -

Saye Doğan. Gölgede saklanan bir ailede doğan... Bazen ne kadar kaçsada, kader onu yine buluyor ve yaralıyordu. On sekizinde kaçabileceğini sanmış ve her şeyini, ailesini bırakıp gitmişti. Yirmi altısında ise kaçmaktan vaz geçip kadere karşı başını kaldırdı. Saye Doğan. Gölgede doğan... Gölgede sandığı kadar iyi saklanamamış ve karanlık onu bulmuştu...

Üç insan. Üç erkek ve birbirinden farklı Üç hayat. Hava Pilot Yüzbaşı Boran, Yüzbaşı Tuğrul ve Beyin Cerrahı Kayra. Hepsini ortak bir noktada bağlayan o yer, Hakkari. Hakkari sır, askeri dünyanın başkentiydi. Ama bir sorun vardı... Kayra normal değildi. Kendi içinde, Kimseye belli etmeden. Çift Kişilik bozukluğu, Narsizim ve Sadizim ile baş ediyordu. Veya baş etmeye çalışıyordu. Muâşaka, sıradan bir aşk romanı değil. Bütün olayların başının altından aynı kişinin çıktığı bir ters köşe romanıdır.

"Kalbini savaş meydanında bırakmış bir asker, o intikamı elbet bir gün alır." Kurter Alacakan... Lakabı Alakurt olan; adı askerî raporlarda kahraman, düşmanların hafızasına ise cehennem olarak kazınan genç ve acımasız bir komutandı. Ama kalbini savaş meydanında bıraktığı o gecenin şafağında, karşısına hayatının en büyük imkansızı olan General'in kızı çıktığında, oyunun bütün kuralları bozulacaktı. Laren Karalev... Asil bir ailenin gölgesinde büyümüş, geçmişi sırlarla dolu genç bir cerrah adayıydı. Ancak neşter tutan ellerini, silah tutan bir adamın yarasına bastırdığında, hayatındaki tüm doğrular kana bulandı. Karanlıkta parlayan bir kolye. Savaş meydanında bırakılmış bir künye. Ve kanla yazılmış bir kader. Alaca ve Alacakan. Biri öldürmek için yaşar, diğeri yaşatmak için savaşır. Fakat ikisi birlikte intikam için bir yola çıktığında, hiçbir şey aynı kalmayacaktır. "Neredeyim?" "Alacakan'dasın." ALACAKAN.