Kalbim hızlı hızlı atmaya başladı. İçimde garip bir boşluk oluştu. Yıllardır "baba" dediğim kişi karşımdaydı ama bir anda her şey bulanıklaştı. Ne demekti bu şimdi? Peki ya bunca yıl? Peki ya birlikte güldüğümüz, ağladığımız anlar? Kafam karmakarışık oldu. Kırgın mıyım, şaşkın mıyım, kızgın mıyım... ben bile bilmiyorum. Sanki ayağımın altındaki zemin kayıyor gibi hissediyordum. Anneme çevirdim gözlerimi, ama o bana bakmıyor, yerde bir noktaya odaklanmış, ağlıyordu. "Anne, babam ne diyor? Ben anlamıyorum. Neyden bahsediyor babam kafam çok karıştı." Açıklama istercesine sorduğum soruyla anneme bakıyordum. Ama o asla gözlerini bana çevirmiyordu.