හිස් කඩදාසියක් වුන මගේ ජීවිත කතාවට පෙරවදන ලියලා දුන්න උඹම අවසානයත් ලියන්න එනකම් මම ඉන්නම් මග බලාගෙන ....... 🚫 පරිණත අන්තර්ගතයක් අඩංගු කෘතියකි ..... 🚫 කියවීමේ වගකීම ඔබ සතුය ......

ඉතින් අමාවකට සඳක් පායයිද ....✍🌚

රැකගන්න දන්නෙ නැති මිනිස්සුන්ට, නැතිවීම ගැන හිතන්නත් තහනම්...!!!!

පතොක් ඉඩෝරයට හුරු වූවා මිස වැස්ස ඉල්ලා හැඩුවේ නැත......

එදා වාගෙම අදත් අරගලය තියෙනවා ලෝකයක් හදන්නට ඔබ පෙරුම් පුරනවා හිරුයි තරුවයි වගේ අපි දෙතැන තැවෙනවා මගේ හිත ඔබ නමින් තාම කවි ලියනවා.. ඉවාන් දොනොවාන් ඩි ෆර්නෑන්ඩො. අහල්‍ය අමදිත් වර්ණසූරිය.

ආදරේ තියෙන්නෙ කොතනද?? කවුරුහරි ඒක දන්නවද??? ආදරේ කරන්න පටන් ගන්නෙ කවදද?? කීයටද?? ඒකත් කවුරුහරි දන්නවද?? ඒක පාර්ශවිකව ආදරේ කරන එක ... මෝඩකමක්ද?? සමහර විට ඒ මේ ලෝකේ තියෙන ආදරණීයම මෝඩකම වෙන්න ඇති!!!! ඉතින්.... අවුරුද්දක්ම තනියම ආදරේ කරපු යදීෂ එයාගෙ ආදරේ ගැන එයාට කියන්නයි යන්නේ??? යදීෂගෙ ආදරේ චානුල්‍ය එයාට මොනවා කියාවිද??? යදීෂගෙ ආදරේ චානුල්‍ය පිලිගනීවිද??? කියවලම බලන්න මේක ගොඩක් දිග නැති කොටස් 7 ක පුංචි කතාවක්. zhanyi විදිහට ලියවුණත් non ff හරි yizhan හරි විදිහට හිතලා කියවන්නත් පුලුවන්. ( මම මුලින්ම පබ්ලිෂ් කරන කතාව නිසා වැරදි තිබුණොත් සමාවෙන්න)

ස්ස්ස්ස්....ස්ස්ස්ස්....උම්මා එකක් දෙනවද?...

අපේ හිත නතර වෙන්නේ අපිට දැනෙන තැන කියලා කිව්වට, හිත ගිය තැන මාළිගාව කියලා කිව්වට, ඒක පාර්ශ්වික ආදරයක් කියන්නේ කඩන් වැටෙනවා කියලා දැන දැනම අහස් මාළිගා හදනවා වගේ වැඩක්. දවසක තමන්ගේ වේවි කියලා පුංචි බලාපොරොත්තුවක් එක්ක අහස උසට හීන ගොඩගැහුවට මොකද, ඒ ආදරේ තමන්ගේ නොවුන දාට දැනෙන වේදනාව සුළුවෙන් තකන්න බෑ. හැබැයි ඒක වෙනම රහක්.. ඒක පාර්ශ්වික ආදරේ කියන්නේ, ඒක විඳපු මිනිස්සු විතරක්ම දන්න වෙනස්ම රහක්. හැබැයි.. තමන්ට ආදරේ කරන හිතකට ආදරේ කරනවා කියන එක, තමන් වෙනුවෙන් තව හදවතක් ගැහෙනවා කියන හැඟීම, වචන වලට හරවන්න බැරි තරම් රහක්.. දුක හිතුන වෙලාවට තුරුල් කරගෙන අඬන්න, හිත අතරමන් වෙච්ච වෙලාවක ආපිට එන්න පාර හොයලා දෙන්න, තමන්ටම කියලා ආදරයක් තියනවා නම්, ඒක තමයි රහම.. A side story of my 'ලස්සනම ඍතුව' novel..

ජීවිතේ කියන්නේ කතන්දර පොතක්.. ඉපදෙනකොට හිස් පිටු ගොඩක් අරන් මේ ලෝකෙට එන හැම මනුස්සයම ජීවත් වෙලා ඉන්න කාලේ ඇතුලත ඒ හිස් පිටු එකින් එක පුරවනවා. සමහර කතා හරි කෙටියි.. සමහර කතා ගොඩක් දිගයි.. සමහර කතා ශෝකාන්ත.. ඔය වගේ විවිධ වර්ගයේ කතා මිනිස්සු අතින් ලියවෙනවා. ඒ පොතේ සමහර පිටු රෝස පාට ඇති.. සමහර පිටු රතු පාට ඇති.. ඔය අතරේ කලු පාට පිටුවක් දෙකකුත් අනිවාරෙන්ම තියනවා. ඊට අමතරව කහ පාට පිටුත් ඇති.. අන්න ඒවා තමයි අලුත් පටන් ගැනීම්, බලාපොරොත්තු.. ඒ කහ පාට පිටු අතරේ තියෙන්නේ ජිවිතේ හැරවුම් ලක්ෂ. සමහර කහ පාට පිටුවකට පස්සේ කලු පාට පිටුවක් තියෙන්නත් පුලුවන්. ඒත් ඒ කහ පාට පිටු හරි විශේෂයි.. කවුරු හරි කෙනෙක් මියදුනාට පස්සේ, එයා ජිවත් වෙලා ඉන්න කාලේ පුරාවටම ලියපු ජීවිත කතන්දරේ මට කියවන්න දුන්නොත්, මං කියවන්නේ ඒ කහ පාට පිටු විතරයි..

"ලේ වලින් බැදෙන කිසිම දෙයක් කිසිමදාක බිදෙන්නේ නෑ , බිදින්නත් බෑ. ආත්ම ගානකට තියා... සංසාරෙකටවත්." "ඒ සංසාරෙම මං ඔයාව මතක තියාගන්නම්. අපි ආයේ කවදා කොහොම කොහෙදි හම්බුනත්."