Mert'in kardeşi öldü, Emir oradaydı.
Suçsuzdu, ama gözleri affedilmedi.
O günden beri her bakış yara,
Her sessizlik bir sesti.
Emir sustu, Mert yandı.
Ateş, aralarında kaldı...
O, hayatı boyunca görünmemeyi öğrendi.
Çünkü görünürse yok edilirdi.
Ve bir gün, üniformasının içinde kendinden başka herkese sadık bir adamla tanıştı.
Bir ressam.
Bir komutan.
Bir yemin.
Ve bir aşk...
"Bu dünya ikimize dar solcu." soğuk metal alnıma dayandığında geriye çekilmek yerine elimi namlunun üzerine koyup biraz daha bastırdım.
"Desene o halde, birimize çok yazık olacak."