بالاخره اسمی ندارم که بخوام خودمو باهاش صدا کنم. حداقل اسمی نیست که من دوستش داشته باشم. متناقض نما بهترین اسمیه که میتونم به خودم بدم.

اِمایِ هفده ساله در شهری بسیار کوچک* که هنوز در میان غوغا و جنب و جوش شهر های اطراف بکر بودن خود را حفظ کرده است،در ایالت مینه سوتای آمریکا زندگی میکند و زندگی اش دچار یکنواختی شده است.در این میان ایوان ویلیامز، دانش آموزی مرموز از لندن نیز به شهر آنها نزد برادرش می آید تا آنجا زندگی کند.اِما در جست و جوی جنب و جوشی در زندگی اش پا به ماجراجویی شبانه میگذارد.به امید اینکه جریان را به زندگی اش وارد کند تا بلکه داستان زندگی اش را به شخصیت های داستانی ای که در کتاب های کودکی اش در مورد آنها خوانده نزدیک کند و در این میان متوجه میشود که علایق و منافع مشترکی با ایوان در این رابطه دارد... -کوله پشتی قهوه ای ام را برمیدارم و در آن یک چراغ قوه و کتاب میگذارم.این کاری است که مدتی است برای من عادت شبانه شده.اوایل حتی نمیدانستم مقصد کجاست.اما امشب میدانم.مقصد من از مکان متمایز است، چرا که تنها مقصود من با او بودن است. *(شهر Brown Oak که بیشتر وقایع داستان در آن اتفاق می افتند شهری خیالی است و بقیه مکان ها نیز هرچند که واقعی هستند اما اتفاق های به وقوع پیوسته در داستان در آن اماکن غیر واقعی بوده و هرگونه تشابه اسمی و ... اتفاقی بوده است. )