⚠️ අවවාදයයි! මේ කතාව කියවලා... යක්ෂයන් ගැන තිබ්බ බය නැති වෙන්න පුළුවන්. මනුස්සයන් ගැන බය වැඩි වෙන්න පුළුවන්. අග්නිරට අනුකම්පා හිතෙන්නත් පුළුවන්. කියවන්න කලින්... ඔබේ අවදානමට කියවන්න🌚

වෛරයේ ගිනිදළු සෙනෙහසින් දාවා අළු කල ආදරයේ පුරාවෘතය.

හැමදාම උදේට මම නැවතිලා හිටපු ගෙදර ඉස්සරහින් මල් තියලා යද්දි, මම හිතුවා උබ වලත්තයෙක් කියලා..🥺 -ඒවා වලත්තයො කරන වැඩද දේව්..?🥲

නෑ..!! මීට වඩා හොදයි ජීවිත කාලෙම තනියෙන් හිටියනං. ඇත්තටම ගැල්ශියර්ට පිස්සු හැදිලාද මන්දා මේ වගේ අහංකාරයෙක්ව මගෙ ආත්මසහකාරයා විදිහට එව්වෙ..

If you know ~, You know.

"තමුසෙ කවුද ආ.." කොළපාට ඇස් වල ගැඹුරටම කිමිදිලා නිල්පාට ඇස්වල අයිතිකාරයා අහද්දි කොළඹ තියෙන ලක්සරි අපාට්මන්ට් එකක ග්ලාස් වෝල් එකට හිරවෙලා හිටපු කොල්ලට හිනාවක් ගියා. ඒක හරිම ප්ලේෆුල් හිනාවක්. හිනාවෙ අයිතිකාරයාත් ඒ වගේ. "පුලුවන් නම් හොයාගන්න.." හිනාව පොඩ්ඩක්වත් අඩු නොකර කියපු කොළපාට ඇස් වල අයිතිකාරයා හරි ඉක්මනට එයාව හිරකරන් හිටපු හැඩි දැඩි අත් බාහු අස්සෙන් රිංගලා ගිහින් එයාගෙ ජැකට් එක අතට ගත්තා. "මං යනවා..මං කවුද කියලා හොයාගෙන ආයෙ මගේ ඇස් ඉස්සරහට එන්න.." බැලූ බැල්මට බ්රෑන්ඩඩ් කියන්න පුලුවන් ජැකට් එක එක අතකින් කරට දාගනිපු ඒ දඟකාරයා ඉස්සරහට තියපු අඩිය එහෙමම නැවතුනේ පිටිපස්සෙන් ඇහුනු හඬට. "ඩියෝන් අශ්විර දේවප්රිය.." එතනින් එහාට සම්පූර්ණ නිහඬතාවයක්.