මා මත් උනි....ඔහුගේ සුවඳ හමන පෑන් තුඩින් ලියැවුන අකුරු කියවමින් මා උන්මත්තකයෙක් උනි...ඒ වචන විස්කි වීදුරුවකටත් වඩා ප්‍රබල විය...මිනිහෙක්ට පුලුවන්ද ස්පර්ශයකින් තොරව උනාත් කෙනෙකුගේ යටි සිත ඒ තරමටම හිරිවට්ටන්න....පුලුවන්ද කෙනෙකුට වචන කිහිපයකින් පමණක් රාගීක සිප ගැනීමක හැඟීම දැනෙන්න දෙන්න...ඔව් ඒක පිස්සුවක්...කවදාවත් නොදැකපූ කෙනෙකුට පිස්සුවෙන් වගේ ආදරේ කරන එකත් එක්තරා පිස්සුවක්...දුවන්නේ මිරිඟුවක් පස්සේ බව දන්නා නමුත් කෝපි පාට කඩදාහිය උඩ ලියැවුන ඒ සුවඳ ගහන බෝල අකුරු වලට මං හරි ආදරේයි රාවණ..... - මීට උබේ මන්දෝදරී

දන්නවා සුදු නෙළුමක් වගේ පිවිතුරු උබේ හිතේ කහටක් නෑ ..ඒත් උබ ලෝකේ දිහා බලන විදිහට ලෝකයා උබ දිහා බලන්නේ නැත්තම්...අනේ මගේ වස්තුව මේ ලෝකෙට ගැලපෙන්නේ නැති තරමටම උබ අහිංසකයි .

••••• සුදු අරලිය ••••• ( පුලුවන්ද පවරන්න ඔය සුදු අරලිය මලේ අයිතිය මටම විතරක් ) " ඇයි අයියෙ ඔයා කොයි වෙලෙත් මාව සුදු අරලිය මලකට සමාන කරන්නෙ..??" මං අයියගෙ මූන දිහා බලන් අහනකොට එයා මගෙ ඇස් දෙක දිහා බැලුවා.. මගෙ අයියගෙ මූනෙ ඇඳිලා තිබ්බෙ හරි ලස්සන නිවිච්ච හිනාවක්.. " ම්ම්ම් මොකද මගෙ චූටි මහත්තයා මට සුදු අරලිය මලක් නිසා.."

"ඔට ඔයාව ඕනෙ...," ජන්ග්කුක් ජිමින්ගෙ කන යට සංවේදීම තැනක හැඟීම් අවුස්සන ගමන් රහසින් කෙඳිරුවා. "ඔයා මාව අමාරු දේවල් කරන්න පොළඹවනවා, මගේ ස්ට්‍රෝබෙරි ගෙඩිය" ජිමින් පිටිපස්සට වකුටු උනේ හීනි කෙඳිරිල්ලක් එක්ක. "මගේ දිවෙනුයි, ඇඟිලි වලිනුයි ඔයාව කම් කරවලා ඊටපස්සෙ ඔයාව ඇඳට තියලා තද කරලා ඔයාගෙ පිටිපස්සෙන් ඉඳන් මේ විදිහට ඉඳගෙන මට ඒක කරන්න ඕනෙ. ඔයා මගේ නම කියලා කෑ ගහන හැටි මට අහන්න ඕනෙ. ඔයා මට ඉඩ දෙනවද බේබි? අද රෑ ඔයා මට ඒක කරන්න ඉඩ දෙනවද?" නැත්තන් ජියොන් ජන්ග්කුක් කියන්නෙ දකුණු කොරියාවෙ ඉන්න වඩාත් දරුණුතම පාතාල නායකයා. එයාට කිසිම දුර්වලකමක් තිබුනෙ නෑ. හෝ හැමෝම එහෙම තමයි හිතන් හිටියෙ කින්ඩර්ගාට්න් ටීචර් කෙනෙක් වුන පාර්ක් ජිමින් එයාගෙ ජීවිතේට එනකන්. . This is a story about the great JJK and his most precious STRAWBERRY! Translated [සිංහල] All the credits goes to the rightful owner/Author o_O (I'll mention her at the end of story) Warning : Mature content ⚠ ________________ Author Note - 1 Chapters - 27 Thanking - 1